The Bikeguide(s)

2009-05-29T12:07:00.003+01:00

Tijd om de resem spinnenwebben en centimeters stof even op te ruimen welke zich hier hebben opgstapeld rond deze blog. Een maand is het hier verschrikkelijk stil geweest en ik vrees dat het hier nog stiller zal worden.

Niet dat er in die maand niets gebeurt is, integendeel zelfs, maar de bedoeling van de blog was jullie vanuit Lanzarote, hopelijk wat op een plezante manier, op de hoogte te houden van wat we er aan het uitsteken waren, voornamelijk dan op triathlonvlak. De voorbije maand kreeg ik bij het woord triathlon echter meer zure oprispingen dan enthousiaste kriebels. Dit natuurlijk ten gevolge van de gigantische ontgoocheling dat voorbije zaterdag de borst niet voor een x-aantal uurtjes kon worden natgemaakt al zwemmend, fietsend en strompelend.

Aangezien ik nu, sinds woensdag terug in België residerend, nog weinig noemenswaardig te melden zal hebben is dit bericht voor mij, misschien voorlopig, de zwanenzang als blogger.

De geinteresseerden kunnen natuurlijk nog altijd eens komen piepen of Bobke weer niet eens ergens een marathon uit zijn ongetrainde sloffen is gaan schudden of zowaar ergens in wetsuit gehuld een triathlonwedstrijd heeft aangevat. Maar voor mijn part... Adios qua blogberichten

2009-05-05T18:09:00.000+01:00

Menige kogel is deze week door de kerk gegaan, nog meer zeemansknopen zijn doorgehakt en hier en daar werden nog wat teerlingen geworpen. Om maar te zeggen: van de week een aantal beslissingen moeten nemen.

Eerst en vooral wordt er op 27 mei definitief koers gezet richting Zaventem om de La Santa deur voor goed achter me dicht te trekken. Hoe ontgoochelend de laatste twee weken ook geweest zijn, uiteindelijk heb ik toch weer 8 fantastische maanden beleefd die ik nooit zal vergeten. Laat ons zeggen dat ik een gigantisch grote taart heb kunnen bakken, wat altijd plezant is, maar volledig zonder enige crème of kersen erop.

Het steekt toch wel dat ik opnieuw omwille van exact dezelfde reden gedwongen Lanzarote moet verlaten. Ik zal hoe dan ook het luxeleven dat ik hier weer heb gehad ontzettend missen. Echter, ik zal op mijn tanden bijten eens terug in België om ook daar mijn draai terug te vinden want een derde keer terugkomen is niet aan de orde. Uiteindelijk is het in september 3 jaar geleden dat Bob en ik naar Lanzarote vertrokken (ik hoor ons nog zeggen: “maakt u geen zorgen ma’ke, ’t is maar voor maximum 9 maanden en dan staan we hier terug”). Het feit dat het verblijf lichtjes is uitgelopen is alleen maar een goed teken, namelijk dat we een schitterende tijd hebben beleefd, maar er zijn andere, en belangrijkere dingen in het leven waar het nu misschien tijd voor wordt. Vanaf nu zal het triathlonnen op een andere manier beleeft worden. Niet langer ’s morgens opstaan en denken “hoe kan ik mijn werk inplannen ifv mijn trainingen” maar wel andersom.

Nu nog proberen van elke resterende dag hier te genieten. Vanaf zaterdag kan ik dat opnieuw doen in het gezelschap van ons ma en pa die al overkomen om normaal naar de Ironman te komen kijken. Ook Bob komt de week van de Ironman overgevlogen. We zullen er die week samen eens een lap op geven op de fiets. Nog één keer goed genieten van zwoegend en harkend al de naambordjes te paseren met klinkende namen als Parque Nacional de Timanfaya, Tabayesco, Mirador del Rio en Haria. Dat hij zijn, ondertussen als een baviaan behaarde billekes maar insmeert want, verdorie, ik heb nog nooit zo rondgefietst als nu. Waarschijnlijk dankzij de gigantische overload-week die ik hier drie weken geleden heb afgewerkt, gevolgd door 2 weken ontgoocheld en gedegouteerd in mijn zetel liggen. Vandaag 120km met 1600 hoogtemeters (Haria, Mirador, Teseguite,…) gebold aan 33km/h gemiddeld. Het had er goed uitgezien de 23e mei…. Verdorie… En nu stop ik voorgoed met hierover te zagen. Alles gebeurt met een reden. Waarschijnlijk staat er eens terug in België een droomvrouw en een andere droomjob op mij te wachten :-)

Groeten

Verslag marathon

2009-04-28T18:32:00.002+01:00

Ik wist absoluut niet wat ik kon verwachten zondag. Sinds Hawaii en mijn vertrek uit La Santa is mijn trainingsregime serieus veranderd, zoals je eerder al hebt kunnen lezen. Ik vreesde dat vooral een gebrek aan lange duurlopen me zuur zou opbreken. Echter zoals ik al had aangegeven in een vorig verslagje, was mijn tacktiek zeer eenvoudig. Starten als een kanon en kijken hoe lang ik zou meegaan. Elke trainer, coach, zelfs een beginneling weet dat dit niet de beste manier is om aan een marathon te beginnen. Nu ik heb persoonlijk ondervonden dat zogenaanmde Kamikaze- marathonnekes me wel goed afgaan. Ik heb tot hiertoe een keer berekend een marathon gelopen en dat was bij men Ironmandebuut in Nice. Iedereen bleef er maar op drukken om te doseren. Op een gegeven moment passeerde er iemand, die ik zou kunnen volgen hebben. "Nee Bob niet doen, doseren, het is nog ver", zei ik toen tegen mezelf. Na 27 kilometer heb ik toen evengoed een peer gekregen. Sindsdien pas ik dus de kamikazestrategie toe die ik geexperimenteerd had bij men marathondebuut in 2006. Ik passeerde toen halverwege met de nummer 2 van de halve marathonwedstrijd naast me. De marathon en halve marathon waren namelijk samen van start gegaan. Die gast finishte toen zijn wedstrijd en zei heel vrolijk: allez succes nog... Ik mocht nog eens hetzelfde gaan doen. Natuurlijk serieuse koeken gekregen in dat tweede deel, maar uiteindelijk toch nog een behoorlijke tweede helft gelopen. Na Nice ben ik dan ook altijd op deze manier aan de marathon begonnen. Starten als ne zot en door de muur lopen. En dit bleek te werken voor mij.

Dus ook nu zondag vatte ik zo de wedstrijd aan. Ik voelde me onmiddellijk vrij comfortabel en kon na de Konijnenpijp aansluiten in een mooi achervolgend groepje. Een aantal Kenianen en de Belgische toppers waren toen al lang gaan vliegen. Ik had een goed gevoel en we kwamen na 10km door rond de 37 minuten. Meter per meter moest ik echter de meeste in dat groepje laten gaan en diende ik voor men eigen tempo te kiezen. Maar desondanks bleef ik ook de volgende 10km hetzelfde tempo aanhouden en passeerde halverwege in 1u18. Missie geslaagd dacht ik bij mezelf: "Mooie tussentijd, nu kan ik stillekes beginnen kapotgaan". En inderdaad de benen begonnen het al iets vroeger dan normaal te voelen, eerste pijnscheuten hier en daar. Maar als ik naar mijn kilometertijden keek. bleef ik maar onder de 3min50 lopen. En al bij al viel die pijn ook wel mee. Na 32km passeerde ik in 2u01. Ik dacht als ik nu niet volledig stilval, zit er hier begot ne mooie tijd in. Ik begon zelfs terug een aantal atleten die ik eerder had moeten laten lopen, terug op te rapen. Maar ja het is dan nog wel 10km he. Nu dit was men 6de marathon en ik denk dat mijn lijfke ondertussen al wat gewend begint te raken aan dit soort uitspattingen. Ik kreeg het moeilijk in die laatste 10km, ik kreeg serieus pijn in de beentjes, ik snakte naar de finish, maar ik parkeerde gelukkig niet. De laatste 10km nog in een behoorlijke 41 minuten en dus een eindtijd van 2u42'19'' en goed voor een 17de plaats.

Echt super tevreden met dit resultaat. Zij die men finish even willen bekijken kunnen op de
volgende link klikken:
http://www.runnersweb.nl/runnerstv?e=AN09M&ct_f=12:15:21&ct_s1=9:33:01&ct_s2=10:10:29&ct_s3=10:51:41&ct_s4=11:26:39&nt_s2=0:37:28&nt_s3=1:18:40&nt_s4=1:53:38&nt_f=2:42:19&L=NL&r=101768&n=DE%20WOLF%20Bob

Dit motiveert me zeker voor de rest van het seizoen. Binnen een kleine maand vertrek ik voor een volgende stage naar Lanzarote.

Groetjes Bobke.

Foto's Marathon Antwerpen.

2009-04-27T13:02:00.000+01:00

Blijkbaar is de basisconditie van Bobke nog meer dan behoorlijk. Met een zeldzaam lang duurloopje van 1h in de benen en verder enkele loopjes tot zowaar 30' een marathon neerzetten van 2h42' is straf. Als hij binnen drie weken in Lanzarote nog eens een weekje stevig wat fietskilometers kan afwerken, en hopelijk eindelijk een zwemkilometer, dan kan hij dit seizoen zeker nog een aantal deftige wedstrijden afwerken.

Ik heb de datum voor het betere snij- en knutselwerk net vastgelegd. Op 3 juni wordt de femurhals weer netjes gladgepolijst door Dr. Van Melkebeek. Woensdag terug het vliegtuig op richting Lanzarote. Op 27 mei zet ik al opnieuw voet op Belgische bodem, al dan niet definitief zal heel spoedig beslist worden.

16de in Marathon

2009-04-26T21:22:00.002+01:00

Hey vrienden,

16de in 2u42!

Supertevreden. Ik had niet gedacht dat ik dit na 6maanden Newcastle nog in de benen had.

Verslag en foto's volgen morgen.

Bobke

2009-04-25T13:26:00.002+01:00

Wat ik sinds vorige week vreesde is gisteren bevestigd. Ook de rechter heup vertoont een verdikking van botweefsel ter hoogte van de femurhals waardoor ik mijn heupgewricht als het ware kapotloop. Dus, identiek dezelfde operatie als vorig jaar in februari staat me opnieuw binnen enkele weken te wachten.

Ik dien te bekennen, sportief een serieuze ontgoocheling. We kunnen echter beter alles proberen te relativeren. Het is en blijft 'slechts' een sportblessure. Natuurlijk daarom niet minder frustrerend gezien de timing en het feit dat sport voor meer dan 8 maanden nagenoeg alles was waarrond mijn dagen draaiden.

De komende dagen zal er serieus moeten nagedacht worden over de plannen voor de nabije toekomst.

Morgen alvast de zinnen gaan verzetten op de 10miles. Zoals je hieronder kan lezen in de ochtend den brother richting de finish schreeuwen. Een paar uur nadien is het aan ons ma'ke om te debuteren in wedstrijdverband.

Groeten,

Ben

Marathon!

2009-04-24T17:55:00.003+01:00

Hey allemaal,

Het is al van de winterduathlon in Etten Leur van begin januari geleden dat ik nog eens een wedstrijd kon aankondigen. Awel bij deze: zondag loop ik de marathon van Antwerpen.

Het is een beslissing die ik pas begin deze week genomen heb. Ik moet de komende dagen voor het werk in Belgie zijn en het leek me wel interessant nog eens een nummerke op te spelden.

Zoals u al kan merken heb ik me dus niet specifiek voorbereid voor deze marathon. Ik heb sinds Hawaii twee trainingskampen afgewerkt in Lanzarote waarbij ik telkens de kaap van de 100km gerond heb. Maar naast deze uitschieters waren het vooral weken met een aantal kortere loopjes van een half uur tot een uur. Laat ons zeggen dat het dus absoluut geen idee heb, wat ik waard ben op dit moment. Tot dusver heb ik1 marathon gelopen zonder vooraf gezwommen en gefietst te hebben, met name die van Lanzarote. Toen was ik goed voor een 5de plaats in 2h41. Ik vrees dat zonder voorbereiding dit een beetje ambitieus gaat zijn voor zondag. Nu mezelf kennende zal ik starten als was ik in topconditie. En dan zoals in al men marathons tot nu toe, wachten op de koek van den hamer en door de muur trachten te lopen. Ik hoop dat het feit dat ik al 5 marathons (4 in Ironmans) in de benen heb, me van pas zal komen zondag.

Ik moet zeggen dat ik er wel goesting in heb en wel eens wil kijken waar ik na een half jaar Newcastle nog toe in staat ben.

Tot zondag.

Bobke!

2009-04-20T15:54:00.001+01:00

Na anderhalf jaar van heupmiserie en gesukkel wou ik 7 maanden geleden absoluut nog één keer terugkeren naar Lanzarote om af te maken wat ik de vorige keer niet kon. Namelijk zien tot wat mijn lichaam in staat is op fysiek vlak tijdens de IM van Lanzarote. Louter met persoonlijke, realistische en gezonde ambities, op mijn niveau zien waar ik ergens kan uitkomen na een langdurige, goed uitgewerkte trainingsopbouw. De motivatie is doorheen die periode gigantisch geweest. Elke dag stond in teken van trainen. Behalve enkele zwemtrainingen in te koud water werd alles met de glimlach afgewerkt louter omdat het zo schitterend was terug volledig pijnvrij te kunnen sporten, los van irriterende pezen, afslijtend kraakbeen of scheurende gewrichtskapsels. De disco was een ver van mijn bed show, ‘una cerveza’ was voor mij ‘una coca cola light pequena’ en na 10h brandde er nog zelden licht in 166B aangezien de eerste training meestal rond 7h00 geprogrammeerd stond.
Dit alles verliep perfect tot ongeveer een maand geleden. Toen besloot een dikke Noor het eerste roet in het eten te strooien door vakkundig een scheur in mijn borstspier te creëren. Nadien werd deze zweminactiviteit aangevuld door een 2 weekse loopinactiviteit door de veelbesproken strakke “kieten”. Allemaal niet onoverkomelijk, geen enkele weg naar een IM gaat zonder hindernissen. Echter, eind vorige week hebben ze op mijn weg een iets te diepe put gegraven.
Heel enthousiast beschreef ik hier mijn eerste lange duurloop van 30km. Op zich was ik op dat moment al tegen mezelf aan het liegen. Gedurende de ganse loop werd ik irriterende steken gewaar in mijn rechtse heup die ik absoluut wou negeren. Steken die ik twee weken voor Gran Canaria ook al had en waarvoor ik toen veiligheidshalve een paar dagen rust heb ingelast. Steken die ik ook bij mijn eerste loopje na de kuitblessure onmiddellijk terug gewaar werd. Op donderdag, tijdens de koppeltraining, vanaf loopkilometer één waren ze daar opnieuw. Mijn wereld stortte (sportief) in. Heel die tijd wist ik goed genoeg van waar ik die pijn herkende. Een heel jaar had ik dezelfde klachten gehad aan de linkerheup. Dit kon gewoon niet waar zijn. Of het uiteindelijk waar is en ik inderdaad één maand voor de wedstrijd met dezelfde blessure kamp (misvormde femurkop waardoor ik mijn heupgewricht kapot loop) weet ik vrijdag. Ik heb net tickets geboekt voor woensdag. Op vrijdag kan ik met dank aan verschillende mensen, al onmiddellijk onder de scan en bij de chirurg terecht voor uitsluitsel. IM Lanzarote is een afgesloten hoofdstuk, maar ik kruis de vingers dat het enkel om een overbelasting gaat welke met een aantal weken rust is opgelost zodat ik toch nog voor een seizoen met enkele mooie wedstrijden in België kan gaan.
Tot sneller als verwacht dus,
Groeten.

Gelukkige Verjaardag broeder

2009-04-14T20:18:00.004+01:00

Als cadeau heb ik hier een foto geplaatst van ons meest memorabele moment in onze green team show carriere. Als er een schaal zou bestaan voor 'uw belachelijk maken op een podium voor 5oo man', verdiende dat een ferme 9 op 10 me dunkt. De toenmalige entertainment manager ging een weekje met verlof. Hij was de kerel die halfweg de show altijd een live muzikaal intermetzo ten berden bracht. Hij vroeg of Ben en ik dat eens niet konden proberen. We mochten een beetje improviseren, een beetje... Ik denk dat die oranje broek het hoogtepunt van ons optreden was. Ze hebben ons trouwens NOOIT meer gevraagd om dat nog eens te doen... Tjiens...

Ten tweede wil ik hier toch even onderstrepen wat voor inzet Ben de laatse maanden aan de dag heeft gelegd. Ik weet als geen ander hoe gemotiveerd en gedreven hij is om zijn doel te bereiken. Ik heb al vele malen beklemtoond wat een talent er in dat manneke zit, het enige dat hij nodig heeft is een seizoen zonder blessureleed om dat ook te kunnen tonen. Het zat de laatste 2 weken weer even wat minder mee, maar echter niks om zorgen over te maken. Bovendien is een 10de plaats in een sterkbezette race in Gran Canaria een zeer mooi resultaat na een competitie onderbreking van 2 jaar. Ik ben er dan ook ten volle van overtuigd dat als hij vanaf nu nog een paar weken deftig kan trainen, hij iedereen met verstomming zal slaan bij zijn Ironmandebuut in Lanzarote. Als alles samenkomt op die dag is er niets dat Ben zal weghouden van een ticket naar Hawaii. Zegt dat ik het gezegd heb. Zelfs al vallen er nog 14 zatte Noren op zijn tere borstkas.

Veel succes de komende weken!

Bobke.

Windhozen en aanverwanten

2009-04-14T18:59:00.000+01:00

Verslag maandag:

De Lanzarote wind, boeken heb ik er hier waarschijnlijk al over volgeschreven. Tijd om er dan nog eens een pagina aan toe te voegen.

Aangezien lopen en zwemmen de voorbije week geen trainingsopties waren, was het logisch dat er vooral aan het fietsen gewerkt zou worden. Had ik even geluk met de timing (ironie alom). Vanaf vorige week dinsdag tot vandaag, maandag, een Noordenwind die elke palmboom op het eiland plat tegen het wegdek doet hangen. Het straffe is dat ik elke dag op de fiets dacht: “nu kan het niet meer erger”, tot de volgende rit dus het bewijs kwam dat het wel degelijk nog erger en strakker kan. Vandaag hoop ik dan toch het summum gehad te hebben. Regenbuien, koude wind en dan voor jezelf een ritje samenstellen met het nodige klimwerk in, de SM-rechter zou er zowaar een broek vol goesting van krijgen (ge ziet via Humo en zowaar Dag Allemaal blijf ik up-to-date met het reilen en zeilen van de Vlaamse Cinema).

Nu ben ik natuurlijk content dat ik de voorbije week heb doorgebeten. Op 9 dagen toch een 750km bijeen gebokst doorheen de windhozen en orkanen. Daarbij ben ik elke rit de heuvels (sommigen durven het ook “de bergen” te noemen) ingetrokken om veel klimwerk te doen. Ik voelde de voorbije weken, ook in Gran Canaria dat ik bergop toch niet al te denderend reed en kracht te kort kwam. Via het invoeren van een aantal logaritmische functies, gecombineerd met de nodige vierkantswortels en ergens een aftreksel van het getal π schat ik dat de voorbije week toch overeen zal komen met een 1000km fietsen op het vlakke bij ons in het Wezelse. Hopen dus maar dat we er de vruchtjes van kunnen plukken.

Verslag dinsdag:

Driewerf hoera!! De smeekbeden van elke fiets-of loopsloefkes minnende eilandbewoner is ingewilligd. De wind is gaan liggen en de zon is er terug doorgekomen. De mond waaruit gisteren nog 110km lang gevloek en gehijg kwam, stond nu strak van linker tot rechter oor een smile te vormen van jewelste. Dit om verschillende redenen.

De eerste is klaar en duidelijk beschreven in hoger neergetokkelde alineas. De storm herleidt tot slechts een behoorlijke wind.

Ten tweede, de beentjes. Die twee kameraden durfden me al eens kopzorgen bezorgen de voorbije weken door wedstrijdgewijs iets te gigantisch in kramp te schieten en dit dan nog eens tergend lang vol te blijven houden. Vandaag had ik terug de eerste lange duurloop gepland sinds Gran Canaria. Op zich heb ik toch 3 weken met, op de 20km dodentocht in de wedstrijd na, héél weinig loopkilometers achter de rug dus de schrik zat er wat in dat de conditie wat achteruit was gegaan. Gelukkig, 30km vlot (wat heet vlot, zeer doen die benen na een tijdje toch) kunnen afwerken. Ook qua tempo zat alles nog zoals voorheen. Rustig begonnen en de duurloop progressief ingedeeld. Nog eens extra in de verf zetten dat het uitgekozen parcours voortdurend over schitterende off-road weggetjes liep langs de kust tot in Famara, dit onder een stralend zonnetje.

Ten derde, het eten. Binnen een paar uurtjes mag ik na het werk voor de tweede keer in 3 dagen tijd op visit bij mijn meter, tante Gerard, en nonkel Jan. Zij logeren hier in Puerto Del Carmen in een hotel waar ik het woord U graag voor in de mond neem. Ter viering van mijn 27e levensjaar mag ik daar vanavond opnieuw mee gaan aanschuiven aan het buffet. Zondag al eens gaan voorproeven en om het kort te beschrijven: gigantisch lekker!!

Groeten

Klaagzang

2009-04-11T16:37:00.000+01:00

Sinds vandaag staat de trein richting IM Lanzarote hopelijk terug deftig op de rails. Ik heb van de week immers even serieus gepanikeerd en (gelukkig slechts één dag) gedemotiveerd rond gelopen. Gelukkig was er op maandagavond de juiste peptalk via de telefoonverbinding met Newcastle om de zo vaak aangehaalde “moral” terug op te krikken.
De dag na Gran Canaria kon ik, zoals eerder zo plastisch mogelijk omschreven, met moeite mijn broek aanschieten en deftig ademen. Een ribspier werd gedacht, een gescheurde borstspier werd echter geconstateerd na de echo. Devies, minstens 3 weken niet zwemmen.” Ok, niet zwemmen, dat moet nog in orde komen. Gesteld dat ik hierdoor 2 minuten extra verlies in het zwemonderdeel, moet ik er gewoon voor zorgen dat de vrijgekomen trainingsuren ingevuld worden op de fiets, al lopend of al rustend. Hierdoor moet ik dan 5 minuten kunnen goedmaken”, zo redeneerde ik als een doorwinterde optimist.
Echter, zij die mij daar anderhalve week geleden het hospitaal zagen buiten strompelen zouden me gelijk een stel krukken cadeau hebben gedaan om me toch iets of wat comfortabeler te doen voortbewegen. “Samen met de pijnlijke borst ook een iets pittigere vorm van stijfheid in de beide kuiten”, zo bleef ik nog steeds op en top positief denken. “Deze week staat toch in functie van regenereren dus binnen een aantal dagjes huppel ik als een jong veulen terug de 100-en La Santa treden op en af.” Niet dus, vandaag, vrijdag eindelijk terug een uurtje non-stop kunnen joggen zonder het gevoel dat twee beenhouwers hun slagersmessen sadistisch in de kuiten planten. Om dit duurloopje terug voor elkaar te krijgen is er de voorbije anderhalve week 100keer van lekker warm in ijskoud water gesprongen, is er een containerlading zalfjes over de kuit gesmeerd, hebben twee bevallige masseuses blaren op hun handen voor de komende drie maand en heeft elke Lanzarote –inwoner die mijn perimeter van circa 5m betrad het nodige gevloek en getwijfel mogen trotseren.
De voorbije maandag had ik echt even het gevoel dat opnieuw alles door mijn handen aan het glijden was. ’s Morgens een str*nt gevoel van jewelste op de fiets. Nadien wou ik heel even de kuiten testen tijdens een korte jog. Met priemende steken werd deze sessie vroegtijdig stopgezet. Paniek, 6 weken voor de IM, een hele planning uitgewerkt met Bert en Luc en nu kan ik niet zwemmen én niet lopen. “Het gaat toch weer niet waar zijn.” Echter doorheen de week begon alles terug in zijn plooi te vallen. De slagersmessen werden geleidelijk gereduceerd tot saté-stokjes, de spanning kwam terug op de spieren op de fiets zodat ook daar terug het vertrouwen steeg en vandaag dus als orgelpunt “het duurloopje. “
Waarschijnlijk allemaal met een geweldige interesse dit hoopje paniek en onrust samengebald in enkele, alle chronologie verliezende, alinea’s doorlezen (wat een zin om mee te eindigen, als de borst niet meer zeer zou doen zou ik me er even zelf op geklopt hebben).
Slaapwel (voor mij nu althans), anders goede morgen, middag of avond…

2009-04-03T19:38:00.002+01:00

Ik ben hier deze week gegarandeerd het record aan het breken qua langdurigste kuitstijfheid na een wedstrijd. Nu, vrijdag is het voor mij nog steeds quasi onmogelijk deftig te wandelen. Elke pas ik zet lijkt mijn kuitspier te twijfelen tussen volledig afscheuren of toch maar enkel een stevige pijnschuit veroorzaken. Massages, sauna´s, ijskoude dompelbaden, stretching, warme en koude zalfkes,.. alles is al de revue gepasseerd om die lactaatblokken uit mijn getormenteerde Gastrocnemius te krijgen. Voorlopig zonder succes.

Ik hoef er waarschijnlijk niet bij te vermelden dat dit de laatste twee dagen serieus op mijn systeem begint te werken. Vanaf maandag moet ik terug fiets- en loopklaar zijn om aan de laatste rechte lijn richting IM te kunnen beginnen.

In die rechte lijn zal immers al nagenoeg geen zwemmen zitten. 3 weken mag er immers niet in het bad gedipt worden aangezien de echo heeft uitgewezen dat ik met een scheur in de Pectoralis Menor (kleine borstspier) zit. Twee weken om dus snel te vergeten en mijn vingers zijn al kapot gekruist dat het tij rap terug mag keren.

Groeten

Langste blogverslag in jaren

2009-03-31T11:30:00.000+01:00

Verslag maandag:
Jawel, zondag is het eindelijk nog eens gelukt. Een wedstrijd over de langere afstand van start tot finish kunnen afwerken. Al moet ik zeggen, het heeft me serieus zweet en tranen gekost (bloed was er gelukkig van keer niet bij). Afgezien, man..man..man.

Ik zal beginnen bij het begin. Zwemmen was voor mijn doen, ondanks een fantastisch nieuw wetsuitje, normaal. Zoals verwacht niet in Eneko Llanos zijn voeten maar ook niet net voor de kayak met de groene vlag om de laatste deelnemer aan te geven. Als 27e uit het water, al een eerste signaal dat het deelnemersveld een pak sterker was geworden dan 2 jaar geleden toen ik er 3e werd. Toen kwam ik, als volleerde vis, 14e uit de zee gekropen. Overigens voor de duikers onder jullie à la Dave V.E.: ondanks dat je geregeld tegen de limiet zit te zwemmen blijft het genieten als je een paar meter onder je geregeld een gigantische rog ziet passeren in een kristalheldere zee.

Ook zoals normaal, een gigantisch belabberde wissel van zwemmen naar fietsen. Oren die dubbel komen te zitten onder de tijdrithelm, de tong van mijn schoenen die het voorbeeld van de oren volgt en zich ook dubbel legt. Met andere woorden, nog snel even een extra minuutjes te grabbel gegooid en dan konden we eindelijk aan het favoriete onderdeel beginnen.

Het fietsparcours kon tellen, 2 rondes van 40km, in totaal meer dan 1200 hoogtemeters samengebald in die 80km. Onzen Bobbie zijn zware crash van vorig jaar indachtig,tevens concentratie vereist van km één tot km 80 voor de steile afdaling met scherpe bochten, de omhoogkomende andere deelnemers, de stukjes grind, of de, door de regen, natte rotondes. De eerste ronde ging behoorlijk. Wel had ik voortdurend een dik gevoel in de dijen vanaf dat het steiler bergop ging. Ondanks dit kon ik toch een redelijk tempo rijden waardoor ik na 40km was ik opgeschoven tot om en bij de 10e plek. Ik had een gat van 2 minuten dicht kunnen rijden op de nummer 5 van IM Lanzarote vorig jaar, wat me toch het gevoel gaf dat ik tussen het schoon volk begon te zitten in de wedstrijd. Echter, ronde twee was het net omgekeerd en moest ik op de zwaardere stukken afkloppen omwille van steeds dikker en dikker aanvoelende quadriceps. Uiteindelijk toch nog de 6e fietstijd en als 10e de wissel in.

Vanaf toen was het afzien van meter één tot meter 20.000. Eerst kwamen de scheenbeenspieren zich aanmelden met een lekker gevoel van exploderen. De kuiten dachten, we kunnen niet achterblijven, laat ons ook efkes de limiet van verkrampen opzoeken. Deze twee kadees in combinatie zorgden ervoor dat de voeten na 10km het door iedereen gekende voze gevoel begonnen uit te stralen dat je krijgt als je een kwartier op je hand gaat zitten. Pret dus alom. “Komaan pannenkoek, in mei zal het nog tien keer meer zeer doen”, was opnieuw de motivatie-leuze die 1h20’ door het hoofd galmde en me tot de finish bracht.

Uiteindelijk dus de 10e plek kunnen behouden. Qua uitslag zeker tevreden, qua gevoel tijdens de wedstrijd dus minder. Maar niet onlogisch dat ik een pak wedstrijdritme, en zelfs ervaring mis om nu al een volledig geslaagde wedstrijd te doen. Daarom dat ik ook per se deze race wou doen als voorbereiding naar Lanzarote toe.

Keerzijde van deze wedstrijd is echter dat de voorbije week geteisterde rib er nog een pak slechter aan toe is dan voorheen. Het meeste afzien moest na de wedstrijd nog beginnen. Elke ademhaling stond gelijk aan een pijnscheut waarvoor ik toch efkes de vuistjes balde. Vanochtend dan onmiddellijk naar het ziekenhuis geweest voor een RX. Daarop alvast niets te zien dus geen bot-of kraakbeenletsel. Morgen staat een echografie gepland om te zien of het uiteindelijk een gekneusde of afgescheurde tussenribspier is. In ieder geval, naar IM Lanzarote toe ziet het er in ieder geval een héél stuk minder rooskleurig uit. Hopelijk morgen geen gigantisch slecht nieuws….

Verslag dinsdag:

Oef, net het tweede ziekenhuisbezoek afgerond. Op zich weet ik nog steeds niet exact wat de ribblessure is. Morgen mag Gunter de radioloog bellen voor de juiste diagnose van de echografie. Echter de behandeling blijft exact dezelfde, ongeacht het een gescheurde of gekneusde ribspier is: pijnstillers/ontstekingsremmers, een anti-inflammatoire gel, niet zwemmen en enkel rustige loop en fietstrainingen. Deze week stond sowieso toch volledig in het teken van regenereren. Een absolute noodzaak aangezien de hogerbeschreven exploderende onderbenen nu de thuishaven zijn geworden van 27 liter homemade melkzuur. Hopelijk blijft de pijn afnemen doorheen de week zodat ik vanaf volgende week alvast terug kan starten met de loop –en fietstrainingen (indien nodig een extra week zonder intensiteit om de ribspieren niet te overbelasten door diepe ademhalingen). Twee tot drie weken niet zwemmen staat natuurlijk niet in de trainingsboeken als optimale voorbereiding maar zal uiteindelijk geen drama zijn naar de Ironman toe. In ieder geval al een stuk enthousiaster dan gisteren toen ik toch serieus begon te twijfelen over een tijdige paraatheid voor de IM.

Het laatste paragraafje van mijn, qua langdradigheid, recordsbrekend blogverslag, wordt op dit moment neergetokkeld met een, net door een locale schoonheid geserveerd, taske thee op de tafel. Het tafeltje op 10 meter van de zee bij een lekker temperatuurtje van 20°c om 10.00 ’s morgens. Bijna vertrekkensklaar om terug te rijden richting Club La Santa. Echter niet zonder eerst te stoppen aan de beste bakkerij van Lanzarote om een vlaaike te kopen voor de schitterende kameraden die me de voorbije dagen hebben geholpen en gesteund toen ik hier een paar dagen als een 80 jarige, en bij wijlen in zak en as, rondliep. Om positief af te ronden. De “moral” is terug goed, ik geloof er in dat de IM niet langer in het gedrang is.

Tijd om allemaal terug wakker te worden achter jullie computer,..den thee is leeggedronken.

Tengo que salir.

Hasta pronto.

Taper miserie

2009-03-26T13:41:00.000Z

Soms denk ik dat er hierboven een grapjas zit die mij echt niet graag terug aan een triathlonneke ziet deelnemen. Sinds mijn aankomst hier in september nagenoeg de perfecte winter gehad. Op hier en daar eens een teenverminkend bloedbleintje, een ingescheurde nagel, wat buikkrampen van vervallen gels te nuttigen op de fiets, of een snotvalling na, was ik voor het eerst sinds héél lang eens gespaard gebleven van langdurig, aanslepende blessures. Volledig op schema dus om hopelijk aan mijn eigenlijk pas tweede, die naam waardig, triathlonseizoen te beginnen.

Tot gisteren dus, midden in de taperweek, 4 dagen voor ik eindelijk nog eens in gang ging kunnen schieten. Gelukkig niets ernstig, wel iets vervelend. Tijdens een onnozele catchpartij met een nog onnozelere, stiepelzatte Noor (veel te lang verhaal) kreeg ik maandag om en bij de 100kg Scandinavische vetmassa op mijn tere ribbenkast. Op maandagavond hiervan geen enkel teken van blessure, dinsdags een lichte pijnprikkel in de borst, gisteren quasi niet in staat om deftig in te ademen. Gelukkig kon ik ’s avonds al terecht bij, voor vele Lanzarote-triathleten de locale redder in nood, Gunter voor het nodige oplapwerk. Diagnose was toch een gekneusde ribspier waarvan ik waarschijnlijk toch nog een koppel of dagen de gevolgen zal mogen dragen. Zondag moet echter nog steeds haalbaar zijn al zal er tot dan niets anders uitgevoerd mogen worden dan platte rust. Ik moet en ik zal starten. Het mag niet dat er opnieuw zo iets doms gaat tussenkomen.

Hopelijk is het volgende blogverslag een enthousiast wedstrijdverslag van zondag.

U weze gegroet vanonder de zon.

Taper

2009-03-23T10:53:00.001Z

Vandaag, maandag, wordt de eerste taper van het seizoen ingezet. Voor de niet triathleten onder ons, “taperen” komt er bij mij op neer: zo veel mogelijk rusten, héél af en toe nog eens kort prikken, de eerste dagen van de week koolhydraten zo veel mogelijk vermijden en vooral eiwitten, groenten en gezonde vetten (noten, vis,…) nuttigen om vanaf donderdag koolhydraten te beginnen laden. Dit alles om op zondag hopelijk fit en vol energie aan de start te staan van de eerste test van dit seizoen, de dubbel Olympische triathlon in Gran Canaria (3k zwem – 80k fiets – 20k loop).

Het zal dan van juni 2007 in Brasschaat geleden zijn dat ik, met uitzondering van de Sterke Peer-triathlon voorbije zomer, nog eens ergens een finishlijn overschreed (als alles deze keer meezit tenminste…). Nutteloos dus om te vermelden dat ik er verschrikkelijk naar uit kijk om de borst nog eens nat te maken en een nummerke op te spelden. Natuurlijk wil ik er zo goed mogelijk presteren maar de voorbije trainingsweken stonden wel volledig in functie van de IM en niet in functie van deze wedstrijd.

Zo kreeg ik van Luc zaterdag een eerste Multi-koppeltraining op mijn bord geserveerd. Concreet: Starten met 20km losrijden op de fiets, vervolgens op een lekker heuvelend parcours 20km progressief versnellen per +/- 7km. Onmiddellijk de fiets inwisselen voor de gereed staande loopsloffen om 2km met een gigantisch aangenaam gevoel in de benen stevig tempo te lopen rond de piste (stevig is natuurlijk relatief, laat ons zeggen voor mij stevig, voor de loopkanonnen onder jullie misschien een “walk in the park”). Dit scenario werd 3 keer onmiddellijk achter elkaar herhaald (zonder de 20km opwarming natuurlijk) om daarna het geheel af te romen met een 10km duurloop.

Afwachten dus in welke mate ik volledig fris ga zitten op zondag. Het zal in ieder geval meer dan nodig zijn om een goede plaats te behalen. Opnieuw derde eindigen zoals twee jaar geleden (foto) lijkt me dit keer straffe kost. Eneko en Hector Llanos staan volgens mij, zoals jaarlijks, alvast te blinken op de eerste twee podiumplaatsen. Ook Gregorio Caceras, de voorbije twee edities van IM Lanzarote respectievelijk 5e en 6e neemt weer deel, plus nog enkele andere serieus taaie klanten van hier op het eiland, Gran Canaria en het Spaanse vasteland. Ik ga me dan ook vooral richten op hoe het gevoel tijdens de wedstrijd is, alles qua voeding en materiaal uittesten ifv IM,… eerder dan me vast te pinnen op een bepaalde plaats. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik er geen gigantische lap op wil gaan geven om zo goed mogelijk te eindigen.

Un salud,

Ben

Super verlof

2009-03-16T13:33:00.000Z

Waarschijnlijk net zoals in België, is de eerste hittegolf van het jaar hier een feit. Net terug van een looptraining. 34°C werd er aangegeven op de Polar als gemiddelde temperatuur, dit in combinatie met een luchtvochtigheid van, gok ik, om en bij de 0,05%, en een constante,lekker strakke Saharawind maakte het geen lachertje om de blokjes intensieve duur rond de Lagoon rond te draaien. Maar geen klachten hierover. Ik ben een liefhebber van de zon en in mei kunnen het evengoed zulke omstandigheden zijn.

Om 4h vanmiddag trek ik een streep onder mijn eerste verlofweek van het jaar. Fantastische week gehad. Schitterend kunnen trainen. Eerst nog één dag in het gezelschap van Markie Whitakker, dan een halve week samen met de nog steeds verbluffend lopende broeder, en tot slot een halve week met Bertje Jammaer en zijn collega bombero Ovi.

Hasta pronto amigos.

Ben

Stageweek

2009-03-14T09:21:00.000Z

Vorige week zaterdag werd mijn waarschijnlijk zwaarste volumeweek op gang geschoten met de in het vorige verslag beschreven rit met Bob en Mark. 33 uur en 30 trainingsminuten later werd de week gisteren afgesloten met een 127km rit richting Orzola met Ovi, en 20km duurloop rond de vulkaan in Soo met Bertje Jammaer in de late namiddag. Om deze week goed door te komen had ik voor de veiligheid maar een week verlof aangevraagd. Anders had het gigantisch moeilijk geworden om 630km te fietsen, 19km te zwemmen en 86km in een week te lopen, in combinatie met het Green Team werk en een paar huppelpaskes op de square in de show op maandagavond. Nu was het zoals een volleerde prof niets anders dan trainen, eten en rusten. Wat een levensstijl.

Vandaag is het recuperatiedag. Enkel een rustige zwemtraining gepland. Ook de masseuse wordt weeral op het appel verwacht rond de middag om de geteisterde musculatuur terug in positie te komen wringen. Vanaf morgen dan nog één weekje terug pittig doortrainen, wel aanzienlijk minder uren dan deze week (de verlof is immers ook niet onuitputtelijk). De week daarop is het tijd voor de eerste taper van het seizoen om ons toch iets of wat klaar te stomen voor de Triathlon van Gran Canaria. Althans als de inschrijving uiteindelijk allemaal in orde is gekomen want op zulke vlakken is Spanje soms nog een gigantische ramp.

Hasta la proxima.

Ben

Dubbel blogverslag

2009-03-09T21:12:00.000Z

Verslag Kleine: Vandaag, zaterdag, een nieuwe gradatie van stormwind ontdekt. Je hebt, voor de Wuustwezelse fietsfanaten onder ons, de gekende strakke bries tussen het Uilenbos en Beersgat. Vervolgens heb je de klassieke wind op de snuit langs Oesterdam. Een trapje hierboven staat de voor Lanzarote zo typische rukwind vanuit de Atlantische Oceaan. Vandaag echter mochten we kennis maken met een beul van een Lanzarote storm. Optimaal als er voor x-aantal uur voorovergebogen op de Kuota moet gelegen worden. Plan was daarenboven het Ironman-parcours af te werken zonder de passages in het drukke Puerto Del Carmen en Arrecife en ook El Golfo links te laten liggen wegens reeds zodanig verkend dat er zelfs met de ogen dicht en achterstevoren nog niet verkeerd gereden zal worden. Uiteindelijk 2150 hoogtemeters samengebald in 137km.

Ondanks de uiterst belabberde weersomstandigheden toch weer genoten van de rit. Het was immers sinds een hele tijd dat er nog eens in het gezelschap gereden werd van Bobbie van Newcastle. Ook ‘The Tower of Power’, Mark Whitakker, een ex-collega en schitterende kameraad van het Bike Center die hier 10-dagen op stage is geweest in 166B, was van de partij. Voor de rit om 7h overigens eerst met Mark al het sop ingedoken, daar was echter van de Engelsman van Up North (Bobke dus) geen spoor te bekennen. Ik kan hem geen ongelijk geven dat het inderdaad iets aangenamer is om nog een uurke of twee naast Mel te blijven liggen dan 400m’tjes te gaan boksen in het opnieuw behoorlijk koude bad. (Dus voor diegene die van de week afkomen: één devies, wetsuits meepakken voor de zekerheid)

Het was trouwens de eerste trainingsdag na een week van welverdiende recuperatie. Vorige week vrijdag moest ik echt afkloppen. Het vat was serieus af en de twee dagen die ik normaal nog moest trainen voor ik aan de regeneratieweek kon beginnen werden verticaal geklasseerd. Na 3 dagen rust begon het echter al serieus te kriebelen om de trainingen terug te hervatten, wat meestal een goed teken is. De lijn tussen een goede overload en overtraining is immers meestal flinterdun. Ik voelde vandaag echter dat ik op tijd aan de grens gestopt ben. Het zal nodig zijn ook. Eerst nog een week verder trainen met den broeder die hier vanuit het niets als vanouds een trainingskamp komt afhaspelen. Vanaf woensdag komen daar dan nog twee kleppers bij (Bert en Erni,… geweldige joke…Ovi). Het zal drummen worden om al die sardinnekes in het blikje, zijnde de legendarische 166B, te wringen.

Verslag Bob: Sinds donderdag toch al redelijk wat kilometerkes afgehaspeld. Donderdag gelijk 24km gelopen; kwestie van gerodeerd te geraken. Vervolgens ne volle kilometer gezwommen om dan 6 uur onder ne kokenden douche te moeten staan om te bekomen. Ik denk dat het water 4 ° is voor de moment en ne ijsbeer ben ik nooit geweest als het op zwemmen in koud water aankomt.

Vrijdag was goed voor 120km fietsen en een loopke van 12km. Zwemmen heb ik overgeslagen wegens te kou. (Ovi brengt ne wetsuit, ne blue seventhy, zwemoustukken, 5 badmutsen en een reddingvest mee als ge dat ijsbad wilt overleven volgende week)

Vandaag dan in het zog van klein Benneke. Tegen 30 per uur over het Ironman parcours bonken bij ne stormwind van 46 Beaufort. Geregeld een broekske moeten passen; nu ik zou het eerder omschrijven als gezond doseren met het oog op de rest van de week. Nadien werd er nog tegen 2minuten15 de kilometer een overgansloopke gedaan. Nu net terug van 500m zwemmen. Ik zit hier met witte vingers dat verslag te typen. Het weer trek hier op geen K**te; als het hier de volgende dagen geen 40° wordt vrees ik dat erop menne zwemteller niet veel kilometers gaan genoteerd staan.

2009-03-02T15:48:00.002Z

Gisteren een mooi cadeautje ontvangen van de huisfotograaf van Club La Santa. Een cd´tje met enkele pareltjes van foto´s, plus twee daarvan afgeprint op groot formaat. De dag op zich zal sowieso een herinnering blijven als een van de mooiste trainingsdagen in de voorbereiding. Vorige week zondag onder een stralende zon eerst 170km over Haria, Mirador del Rio, Tabayesco, Femes en Timanfaya met de groep van de Bike week. Dit was al goed voor 3000 hoogtemeters. Vervolgens de rit nog verder gezet met Ain-Alar tot we afklokten na 210km genieten. "And Ben, up for 5k run after?" Jot... Loopslofkes nog rap aangetrokken en dan met een gigantisch voldaan gevoel de werkdag gaan afsluiten door het buffet te gaan leeg eten in Atlantico.

Subliem

Weekske stage!

2009-02-28T20:39:00.005Z

Beste lezertjes,

Na zo een literair hoogstandje van den broeder kan ik natuurlijk niet achterblijven. Nu als ge weet dat klein Benneke al moeite heeft om die pareltjes uit zijnen duim te zuigen, wat moet dat dan voor mij niet zijn. I.p.v. dagdagelijks samen met de wereldtop in de triathlon fietstochtjes af te haspelen, in blote bast fotoshoots af te werken, te zwemmen met de nieuw paddeltjes van Chrissie (op verzoek van de Dyck zal ik ze hier even opnemen in dit stukje proza), ziet mijn week er meer als volgt uit.

Maandag:

7u30 alarm gaat af: godverdekke, 7u35 alarm gaat terug, miljaar de dju

7u58 vetrek naar het werk, 7u59: wachten voor het rood licht: miljaar

8u01: te laat op het werk, ja dat rood licht
12u: lunch met powernapke

12u58: vertrek naar het werk, 12u 59: wachten voor het rood licht, toemenehe

13u01: weer te laat, dat rood licht he

17u: inpakken en wegwezen

17u45: gewichtje verzetten in de fitness

18u15: spinning

19u: naar huis sloffen en plat in de zetel liggen

Dinsdag:

7u30: alarm gaat af: godverdekke, 7u35 alarm gaat terug af, miljaar de dju

Voor al de rest zie maandag

18u: 35minuutjes lopen

Woensdag: Zie boven

18u: 40minuutjes lopen

Donderdag: Zie boven

17u30: Spinning

Vrijdag: Zie boven

17u30: 30minuutjes lopen

Zaterdag en zondag: uitmaffen, een beetje shoppen, spinningklaske of een fietstochtje van een paar uurkes, een loopke of een fitnesske.

Ge ziet over dit ongelooflijk boeiend leven valt niet veel te schrijven he.

Maar wacht: donderdag vertrekken we voor een weekske naar La Santa. Tijd om nog eens te testen wat er overblijft van de fysiek. Tijd om nog eens alles uit de kast te trainen. Het seizoen komt er aan...

De groetjes,

Bobke.

Half jaar van huis

2009-02-28T09:16:00.000Z

Nog een dikke week en het is alweer een half jaar geleden dat ik met 50kg bagage op Zaventem vertrok voor een tweede avontuur richting La Santa. Laat ons zeggen dat 45kg van die bagage bestond uit kleren, fiets, Senseo-machien, loopsloffen,… en toch ook 5kg twijfels. Wat ben ik hier aan het doen?... Twee weken geleden een fantastische job opgegeven aan Topsport ABC, opnieuw voor lange periodes ver weg van ons ma, pa en de kameraden (is ondertussen weeral veel te gigantisch lang geleden). Ovieke die net vertrokken was, dus qua roommate zou het ook niet meer hetzelfde zijn, een bursitis aan de belabberde heup van hier tot in Tokio, en vooral onzen Bobbie en Mel die hun valies bijna gingen pakken richting Hawaii en Newcastle vanaf de moment dat ik de mijne in Lanzarote ging beginnen uitladen.

Nu 6 maanden later kan ik zeggen dat ik beter 5kg Speculaas-pasta, Cote-d’or, Senseo-patches en andere hier niet te vinden topproducten had meegetorst dan die muizenissen. Het is immers tot hiertoe al een minstens even unieke ervaring dan de eerste anderhalf jaar durende doortocht. Natuurlijk was het nog schitterender geweest met Bobke, Mel en den Ovi hier nog in het hotel. Maar met Kim heb ik de gedroomde opvolger voor de fietsbom uit de Pothoek (Ovike dus), onzen Bobbie komt binnen een week alweer voor de tweede keer zijn ondertussen lijkwitte Engelse lijf terug proberen bruin te bakken, en ons ma en pa hebben hun tweede passage er ook alweer opzitten.

Het is hier soms ook een verrassing om te merken dat mensen uit België, veelal recreatieve triathleten, die ik totaal niet ken mij wel blijken te kennen. Als ik dan vraag van waar is het antwoord meer dan eens dat ze ‘den blog’ regelmatig lezen. En geloof het of niet, er regelmatig bijzeggen dat ze het nog graag lezen ook… In ieder geval voor mij een motivatie om hier af en toe toch het gevecht met de inspiratie en het klavier te blijven aangaan om de medemens 3000km noordelijker wat op de hoogte te houden. Wat 2 jaar geleden als gemakkelijkheidsoplossing werd gekozen om niet 100 keer te moeten mailen via het hier verschrikkelijk trage internet hoe het weer hier is en of er knappe vrouwen zitten vonden Bob en ik het een handig idee om deze levensbelangrijke zaken, plus op tijd en stond een foto’ke van onze lelijke tronies op een blog te zetten voor de familie en vrienden. Van hieruit is het plezant om de soms geposte reacties te lezen. Het voelt altijd een beetje aan als thuis zijn om per reactie door Dijckske, den Breezer en consoorten van repliek te worden gediend of langs achter getackeld te worden. Laat dus ook maar komen. Hou den blog mee levendig zou ik zeggen.

Groeten ginder allemaal en laat de stoet Belgen en Britten vanaf volgende week maar komen.

2009-02-19T19:20:00.002Z

Queridos amigos,

Sinds gisteren heeft de planning tot aan de IM op 23 mei zijn concrete vorm gekregen. Met de deskundige hulp van Bert Ackaert werd een aantal weken geleden de periodisering al uitgewerkt. Gisteren werd er onder een zalig zonnetje met een kopje koffie aan de Pool Bar met Luc Van Lierde heel precies uitgeschreven, week per week, wanneer welke trainingsprikkel diende ingepast te worden. Op een uur tijd gigantisch veel bijgeleerd. Eén vat vol ervaring en trainingswijsheid. Langs deze weg wil ik alle twee de mannen dan ook nog eens enorm bedanken voor hun hulp bij de test en bij de planning. Nu ligt het volledig in mijn handen, de lijnen zijn door twee kenners pur sang uitgezet.

Vandaag was het overigens weer een dag om even in de wang te knijpen om te checken of het allemaal wel echt aan het gebeuren was. Net als een aantal weken geleden opnieuw mijn blokken TD afgewerkt met 3 Ironmanwinnaars en als toetje de ex-wereldkampioen op de Olympische afstand (Daniel Ugner) mooi op een lijn in mijn wiel. Zij hadden opnieuw een rustigere duurtraining gepland maar maakten er niet het minste probleem van zich even op een lint te posteren voor den deze zijn blokskes. Ik vind het nog altijd gigantisch dat zo een klasbakken zonder verpinken zoveel respect opbrengen voor mijn training. Voor hetzelfde geld zeggen ze gewoon: "debutantje, zijt eens blij dat ge met ons mee de fiets op moogt".

Als ze Al-Sultan en Markske Herremans nu nog zouden overvliegen zou elke Europese Hawaii-winnaar momenteel op Lanzarote verblijven. Norman Stadler is immers sinds een paar dagen ook in La Santa neergestreken. Normaal ging hij deze ochtend ook mee de fiets op. Dan had het feest met de blokskes helemaal compleet geweest.

Eergisteren overigens ook nog een mooi cadeautje ontvangen. Ik ben hier al een tijdje mijn paddels kwijt. Enkele weken geleden schooide ik geregeld de paddels van Chrissie Wellington eens af om toch nog eens met paddels te kunnen zwemmen. Eergisteren lag er een pakketje vanuit Engeland in mijn postvakje: een set nieuwe paddels van TYR met een kaartje: "Happy training, Chrissie."

Ge ziet, we trekken onze plan hier nog wel even..

Groeten

Opgepast

2009-02-15T11:13:00.004Z

Opgepast...

... aan zij die zich op een van de Canarische eilanden bevinden.

Het is tijd om nog eens alle registers open te trekken tijdens mijn 2de stage van het jaar.

Deze week hebben Mel en ik immers een weekske La Santa geboekt. Het seizoen begint er stillaan aan te komen dus tijd om nog eens wat kilometerkes te malen.

Mijn trainingen in Newcastle zijn voldoende om de conditie te onderhouden. Maar ik heb die stages nodig om die stappen vooruit te zetten richting wedstrijdseizoen.

De eerste echte test van dit seizoen zal in April plaatsvinden. Ik ben aan het twijfelen tussen enerzijds het EK Powerman duathlon in Horst aan de Maas op 19 april of de marathon van Antwerpen op 26 april.

Zij die kunnen zeggen welke foto's in Lanzarote getrokken zijn en welke in Newcastle mogen hun antwoord opsturen per gele briefkaart naar Postbus 24 te Chakamaka en maken kans op een gesigneerde prachtfoto van Ben De Wolf.

De groetjes vanuit het Noorden,

Bobke.

Lactaattest

2009-02-14T15:47:00.001Z

Dit zal voor een tijdje het laatste blogverslag zijn gekruid met het nodige hoogkwalitatieve fotomateriaal. Een paar uurtjes geleden heb ik immers ons ma en pa (de sportfotograaf van dienst) afgezet aan de luchthaven om de vlieger terug te nemen richting de luchthaven van Wuustwezel (of ergens in de buurt).
Woensdag heb ik voor het eerst in x-aantal jaar nog eens het melkzuur tot in mijn kleinste teen voelen stromen. Ik had vooreerst het geluk dat Luc Van Lierde zijn Lactate Pro-meettoestelletje mee op trainingsstage had genomen. Ten tweede had ik dan nog eens extra geluk en de eer dat hij met plezier tijd vrijmaakte om een veldtest lopen van mij af te nemen. 4x 2000m op de piste, telkens aan een iets sneller tempo. De test werd dan afgesloten met een melkzuurfestijn, nl 600m alles uit de kast. Het resultaat van de test heeft me een enorme boost gegeven dat al de reeds geïnvesteerde trainingsuren renderen en dat ik qua lopen alvast volledig op schema zit. Door vanaf nu héél exact te kunnen trainen moet er nog de nodige progressie geboekt kunnen worden richting mei.
Een tweede motivatie-boost heb ik deze week eindelijk mogen ondervinden in het zwemmen. Van mijn lopen en fietsen was ik al langer tevreden qua trainingsniveau. Het zwemmen bleef echter gigantisch achter. Gedurende drie maanden was het allesbehalve een pretje om het openluchtbad in te duiken. Steeds te koud om kwalitatief zonder wetsuit te zwemmen en ik heb een hekel aan zwemmen met een wetsuit in een zwembad. Zeker als de velcronstrip versleten is en er bij elk keerpunt een half zwembad in de wetsuit loopt. Elke zwemtraining werd dan ook meestal voorafgegaan door een klaagzang van een half uur. Tot nu. Vanaf vorig weekend is het hier echter schitterend weer geworden met als gevolg dat het water eindelijk deftig is opgewarmd. Onmiddellijk er van geprofiteerd om wat zwemkilometers bij te trainen.
Om dit bericht met een laatste positieve noot af te sluiten. Bobke en zijn ega hebben opnieuw een verblijf in La Santa vastgelegd. Binnen drie weekjes kan ik hen al terug ontvangen. Schitterend, schitterend,…

2009-02-11T08:15:00.004Z

Zoals in eerder bericht aangehaald heb ik hier voor 2 weken het gezelschap van ons ma en pa. Deze maandag heeft make De Wolf hier zowaar haar Duathlon-debuut gemaakt tijdens de wekelijkse La Santa Duathlon. Op de leeftijd van 49 stond sporten bij ons ma zowat op de onderste trede van favoriete bezigheden en interesses. Gaan kijken naar de kunstjes (lees: de langdurige opwarming naast de zijlijn) van haar twee beperkte Ronaldinho´s, de weekendwandeling en het zomerse fietstochtje richting een terrasje niet te na gesproken. Tot ze 4 jaar geleden, ik dacht bij bevlieging, het idee kreeg om te beginnen lopen. Niks bevlieging dus. Nu vier jaar later worden er hier nog steeds de kilometers rond de lagoon afgewerkt en nu dus voor het eerst ook een duathlon op het palmares. Tijdens de 15km lange fietsproef mocht er overigens nog serieus 7km richting Tinajo geklauterd worden. Dit plus 2,5km lopen voor en na het fietsen werd properkes afgewerkt in 1u05min. Dikke proficiat make, het was geweldig om te zien.

Voor mezelf ziet het er trainings-, werk- en gastheergewijs de komende weken weer mooi uit. Vanaf vrijdag start hier opnieuw voor 2 weken een bike week. Dit keer met Ain-Alar Juhansson, het fietskanon from Estonia die dit jaar in Hawaii alles aan flarden reed (ze zijn er de nieuwe asfalt nog aan het gieten). Deze bike week loopt onmiddellijk over in het lange afstand Triathlon-kamp waar ik hopelijk ook mee moet helpen. Het Triathlon-kamp wordt dan mooi afgerond met een week trainingscongée van 9 tot 16 maart voor de grootste volumeweek van mijn voorbereiding. Tijdens deze weken krijg ik dan achtereenvolgens Mark Withakker (de Tower of Power die heeft deelgenomen in Antwerpen), Bertje Jammaer, Ovike en hopelijk onzen Bob en Mel over de vloer. 166B zal weer mooi volgepakt zitten. Mooi zo. Eens de gasten en de kampen gepasseerd zal het tijd zijn voor de eerste test. De dubbel olympische Triathlon van Gran Canaria van 29maart zal er rap zijn...

Groeten vanuit een eindelijk zonovergoten Lanzarote

2009-02-07T17:43:00.003Z

Dit berichtje wordt opnieuw opgefleurd met enkele loopfoto's. We moeten er van profiteren nu de paparazi-paus van Wezel hier met zijn telescooplens in aanslag in La Santa en omgeving rond dwaalt. Dinsdag had ik Track-session op het werkmenu, aangezien er nada personas opdaagden kon ik naar believen de eigen track-session afwerken. Een mix van 400'tjes en 800'tjes.

Een soortgelijke training had ik vandaag op het programma gezet voor Kimmeke Thomasen, mijn compagnon in 166B. Sinds enkele weken ben ik zijn coach in zijn voorbereiding op het grote marathon debuut. Toen Kim hier 5 maanden geleden, één week voor mij, arriveerde had hij nog nooit een loopsloef van dichtbij gezien. Fietsen en fietsen repareren wat zijn dada. Maar blijkbaar werkten mijn vetloopjes voor het ontbijt inspirerend voor hem want al na een paar dagen samenwonen in 166B trok hij iets aan zijn voeten wat op een loopschoen trok om me te vergezellen. Nu 5 maanden later zit hij dus in de laatste rechte lijn richting de marathon van Barcelona op 1 maart. Het is echt schitterend om hem te helpen bij zijn voorbereiding hierop. Ik ben er zeker van, hij gaat dat goed doen en die 42km vlot afmalen.

Nu samen richting Gym voor de dagelijkse stretching-sessie, en dan met make en pake De Wolf lekker gaan dineren.

Groeten,

Ben

Zon - storm

2009-02-01T15:24:00.003Z

De ene dag stralend zomerweer, de andere dag gigantische storm. Zo is het hier eigenlijk al sinds oktober. Gisteren was het gelukkig zo een stralend zomerdagje waarin het puur genieten was om te trainen. Ideaal dus om de laatste looptraining van de week af te werken. Daar waar de magische grens van 100km in één week enkele maanden geleden voor mij een utopie leek werd deze gisteren vrolijk overschreden. 101 loopkilometers werden er gisteren op 6 dagen tijd afgeklokt. Op één van de foto's zie je een jonge dame de helling oplopen achter mij. Het is Chrissie Wellington, dit jaar voor de tweede keer op imponerende wijze Hawaii gewonnen bij de vrouwen. Ik moet zeggen, blij dat ze de andere richting uitliep want denk dat ik met een serieuze valling zou zitten als ze me zou passeren.

Ik ben overigens net terug van bij haar op het appartement om mijn rollen op te pikken. Vandaag is het immers weer de andere kant van de medaille. Storm à volonté. Aangezien buiten fietsen bij dit weer even aangenaam is als momenteel een zwemmeke in de put van Wezel ga ik hier sebiet een krachttraining op de rollen afwerken in het appartementje. Blij dat ik de rollen een aantal maanden geleden gekocht heb want ze hebben spijtig genoeg al meer dienst moeten doen dan verwacht. Maar kom... een goei filmke in de DVD speler, de fiets recht voor Kim zijn flatscreen en verstand op nul. Er zijn ergere dingen om te doen.

Un salud.

Met "The Hell on Wheels" in het wiel

2009-01-29T22:02:00.001Z

Donderdag 29/01/2009

6.45u. De wekker met de door al de reeds gepasseerde logies zo geapprecieerde melodie gaat af. Onmiddellijk het kort loopshortje en T-shirtje aan voor de 1e 8 loopkilometers van de dag. 6km meer op vleermuizentast dan al ziende rond de lagoon, daarna nog 6 maal een 100m’tje progressief versnellen op de piste om de training mooi af te ronden. Toppertjes, zo voelde ik onmiddellijk. Benen goed hersteld gisteren tijdens de welverdiende rustdag.

8.30u. Na het traditionele ontbijt, un pan integral, een kom muesli gemixed met cornflakes en magere yoghurt,en een paar sloten Senseo, in vol fietsornaat richting bike center voor trainingsessie numéro 2. Gisteren kwam Thomas Hellriegel en Stephan Vuckovic in de fitness vragen of ik ook de fiets op moest vandaag. Zij hadden een lange duurrit op het programma staan en vroegen of ik zin had mee kilometers te gaan malen. Anders dan de voorgaande jaren probeer ik nu heel gericht de door mezelf opgelegde trainingen af te werken zoals gepland. Ik had voor vandaag 3h geprogrammeerd met 4x15’ een blokje aan wedstrijdtempo IM. Geen probleem voor de mannen. Zij zouden tijdens de blokken wel plaatsnemen in mijn wiel. Mannekes, als ze dat vier jaar geleden, in tijden van gorillabenen en een stramme kont van de bank van KWFC warm te houden, tegen mij gezegd hadden: “ Wolfke binnen 4 jaar haspel je je blokjes op de tijdritfiets af met Hellriegel in je wiel”, ik zou het geweldig gestructureerde antwoord: “Haha” hebben uitgebracht. Ik denk dat de legendarische overwinning van Van Lierde in de jaren 90 zowat mijn eerste herinnering moet zijn aan de IM van Hawaii en het is me altijd bijgebleven dat hij die zege behaalde in een heroïsch duel met de Duitser Thomas Hellriegel. Hawaii, dat was toendertijd in mijn ogen iets voor extreme mannen. Zij die daar meededen voor de zege waren de ultieme sportmannen. Toen ik in Marc Herremans zijn eerste boek de wedstrijdbeschrijving van zijn Hawaii deelname las botste ik daar opnieuw een aantal maal op de naam Hellriegel, “ The Hell on Wheels” omwille van zijn toendertijd verbluffende fietstijden. Nen dikke pietzak dat ik als boerke van Wezel hier de kans krijg met zo’n mannen rond te rijden en een hele eer dat zo’n mannen dan nog zonder verpinken zich aanpassen aan den deze zijn blokkentraining. 3h10’ later en 103km verder dus met een voldaan gevoel terug 166B binnengestapt.

13.00u. Na een al even traditionele tonijnsalade in de kantine met daar wat pasta doorheen gemixed richting zwembad. Eindelijk, na zoveel dagen, zelfs weken van belabberd weer kunnen de zwemkilometers nog eens onder een stralende zon en zonder een pier wind afgewerkt worden. 4km de rug bruinbakken al sportend.

15.00u. Start van de werkdag. Tot 17u met een smile tot achter de nog natte oren de toeristen bedienen van tennisracketten, minigolfclubs, … in de Sportsbooking.

17.00u. Laatste werkuur van de dag. 8km Hill run. Omdat 16km lopen maar een belabberd getal is nog heel rustig 4km er achteraan geplakt om tot het mooier ogende getal 20 uit te komen.

19.00u. Na de dagelijkse stretchsessie met 4 collega Green Teamers naar het al zo vaak vernoemde Mezza Luna voor een welverdiend Piza’ke.

21.00u. Deze nutteloze informatie efkes wereldkundig maken alvorens met een schitterend gevoel het bed in te kruipen.

Slaapwel, morgen an other day in Paradise en zaterdag fris op het appel om ma en pa De Wolf voor twee weken te ontvangen.

Eerste koerske!

2009-01-25T21:49:00.003Z

Hey kadeekes,

Vandaag voor de eerste keer dit seizoen nog eens een nummer opgespeld. In Etten- Leur vond deze namiddag een winterduathlon plaats met de afstanden 6km lopen, 20 mountenbiken, 3 lopen. Aangezien ik voor het werk een aantal dagjes in Belgie moest zijn, een ideale gelegenheid om de 'vorm' eens te testen. Ik moest zaterdag echter nog snel op zoek naar ne mountenbike aangezien mijn wielercarriere voorlopig enkel en alleen op de weg bestaat. Gelukking stond Kriske Herremans paraat om mij als ne volleerde mechanicien gelijk gegoten op zijn machien te zetten.

Ik maakte dus vandaag mijn debuut in ne winterduathlon, ik had de voorbije dagen al kou als ik er nog maar aan dacht. Met Rob Barrel, Roel Paulissen(de MTBker), Armand vander Smissen, Huub Maes, ... stond er bovendien redelijk schoon volk aan de start. Bij de opwarming bleek eigenlijk dat het parcours wel mountenbike schoenen vereiste. Het lag er op bepaalde stukken serieus vettig bij en het zou stoempen worden. Ikke met mijn loopsloefkes, aiai, wat zou dat gaan geven in de wedstrijd.

Het eerste lopen bestond uit een klein rondje en dan een grote lus door bos en wei. Ik startte vrij pittig en liep in 4de positie na het eerste lusje. Bij het ingaan van de grote ronde moest ik echter een groepje met Huub Maes laten passeren. Ik vond een goed tempo en voelde me best goed. Ik hield echter in het achterhoofd dat ik nog moest gaan ploegen in de modder op dat mountenbikeske. Uiteindelijk als 6de de wissel ingedoken.

Eens op de fiets heb ik gedaan wat ik kon. Trekken en stoempen door het slijk, behendig proberen zijn op de technische stroken en vooral niet opblazen. Rob Barel kwam me de tweede ronde voorbij. Aanpikken zat er echter niet in. Al bij al had ik blijkbaar goed stand gehouden op men loopsloefkes. Als 7de gewissel. Het gat met de 6 eersten was te groot om nog iets goed te maken in de slotloop. Gewoon goed gelopen en met een deftig gevoel als 7de over de finish.

Heel content met dit resultaat en het algemene gevoel in de beentjes. Het is zeker men nieuwe carriere niet maar het was zeker plezant om eens mee gedaan te hebben. Ik wou top 10 doen en dat is dus ook gelukt.

De kop is er af voor dit seizoen.

Groetjes Bobke.

2009-01-24T17:40:00.002Z

Ik kan mijn zaterdagse berichten eigenlijk beter starten met: " lees het stukje van vorige week nog eens opnieuw". Sommigen kunnen bijna elke dag met geblog op de proppen komen maar ik moet hier geregeld serieus aan den duim zuigen om niet elke keer in herhaling te vallen. Behalve trainen, werken en bijna dagelijks uit eten gaan zet ik hier dan ook weinig vermeldenswaardig uit.

Zaterdag is fietsdag dus had ik mezelf opnieuw 6h op mijn bord gelegd.Mijn palmares stak weer mooi blanco af tegen de IM-knapen waar ik La Santa mee uit reed. Voor het eerst wou ik mijn lange duurrit eens op de tijdritfiets afwerken. Tot hiertoe had ik de zwarte parel alleen maar voor de ritten van 3 à 4h van stal gehaald en dat was nooit een succes. In plaats van het gevoel te hebben dat ik in mijn zetel lag had ik telkens het gevoel of ze hadden mijn rug geratbraakt van de eerste tot de laatste kilometer. Na elke rit werd er door mij vakkundig (of vakknullig) aan de positie gesleuteld in de hoop op meer succes tijdens de volgende sessie. Vanaf vandaag staat de Kuota eindelijk afgesteld. Van de 6h bijna 5h plat in de beugels, en behalve de logische stijfheid in de onderrug en de pijnlijke k*nt, alles perfect naar wens. Alvast weer één zorg minder richting mei.

Een andere zorg is echter die blijkbaar gigantische luchtbel die in mijn maag ontstaat als ik zo lang op de fiets zit. Triathlon is niet zwemmen, fietsen en lopen maar wel zwemmen-fietsen, fietsen-lopen, dus probeer ik regelmatig na een ritje op de fiets de benen nog even uit te slaan loopsgewijs. Ook vandaag stond dit dus geprogrammeerd. Ondanks een super gevoel in de benen werd het een 3k marteling qua buikkrampen. Hopelijk is dit enkel nog een gevolg van mijn maagklachten van begin deze week en zijn deze ongemakjes snel van de baan.

Bij deze blijf ik dus nog even in de gastro-enterologische sfeer verder bloggen.

Groeten mannekes.

WC-beestjes

2009-01-21T15:09:00.003Z

Jawel, de beestjes waarvoor ik zoveel schrik had waren mijn anders perfect functionerende darmflora binnengedrongen. Na me eerst anderhalve dag op te zadelen met de eerder beschreven luchtballon in de maag mocht de WC en mijn arme roommate Kim er de dag nadien aan geloven. Maandag voor het eerst in ondertussen twee jaar Green Team carriere dat ik forfait moest geven. Om 8h nochthans met de moed der wanhoop vanonder de veren gekropen richting de bakker, maar 5 minuten later stond ik met de 'pan integrals' bij Leen op de bureau om mijn werkdagje te annuleren. Terug het bed in en denk dat ik er maandag alles opgeteld 5h terug uit ben gekomen.

Gelukkig, gisteren, na een klein dutje van bijna 20 uur, was de misselijkheid en de slapte zo goed als spoorloos verdwenen. Enkel elk klein rozijntje dat ik at bleef op de maag liggen als was het een frietje special met extra stoofvleessaus.

Vandaag heb ik het gevoel dat de trein terug op de rails staat. Drie dagen dat trainen en triathlon het laatste van mijn zorgen was. Een bed en een WC, meer interesseerde me niet. Vanmorgen echter werkgewijs al terug 5h heel rustig over de Canarische heuvels gepeddeld. Nu even mijn WC-bezoeken met de belgische medemens delen en om 17.00 een laatste uurtje werken onder het mom van de Off-road run.

Wel denk ik er serieus aan het seizoensdebuut van zaterdag te laten schieten. Drie dagen ziek zijn is niet op 1-2-3 uit het lichaam. Ik kan mijn tijd beter gebruiken om terug een aantal rustige duurtrainingen in te lassen in plaats van mijn longen uit mijn lijf te gaan rijden op enkele minuten van Joeri Vansteelant. Een speer op de 5km ben ik sowieso al niet dus ik denk dat er voor mij meer eer te rapen valt door 6h op mijn fietske te kruipen of voor 20km de Nimbusjes aan te trekken dit weekend. Het eerste wedstrijdverslag zal dus van den andere De Wolf moeten komen tijdens zijn duathlon in Ette-Leur. Waarschijnlijk in topvorm na zijn stage in Lanzarote.

Groeten daar in het Wezelse en omstreken.

6 uurtjes op de fiets

2009-01-18T17:28:00.002Z

’s Zaterdags is hier altijd mijn volledige dag vrij, maandag en donderdag telkens een halve. Steeds de ideale gelegenheid dus om voor een heel aantal uren de kont te gaan pijnigen in het beenharde zadel. Aangezien ik, in tegenstelling tot vele anderen, niet echt een fan ben van alleen mijn lange duurtrainingen af te werken probeer ik zo veel als mogelijk trainingspartners te ronselen voor de rustigere tripjes op de fiets. Gisteren om 9h samen met Dennis De Vriend aan het Bike Center vertrokken. Een kwartier later zou Luc Van Lierde dezelfde tour beginnen en ons zo geleidelijk inhalen. Dus eerst 2h heel rustig de beentjes laten draaien met Dennis en dan de eer gehad om me 2h in de achterzak van Luc te mogen verstoppen, lekker verscholen van de gekende strakke windstoten. Het is en blijft toch een verschrikkelijke krak die Van Lierde, sinds Hawaii 3 keer op zijn rollen gezeten, hier voor het eerst terug deftig de fiets op en onmiddellijk terug ritjes malen aan 29km/u bij stormwind en een hartslagje van 110. Na een kleine 4h in gezelschap nog 2h gaan bijtrainen met de neus in de wind.

Ik heb hier sinds een aantal weken ook een fantastische deal kunnen sluiten met 2 vrouwelijke collega’s. Beiden kwamen ze me polsen of ik trainingsschema’s voor ze wou maken. De één ter voorbereiding van een marathon, de andere ter voorbereiding van een kwart-triathlon. Het goede is dat de beide dames masseuses zijn. In ruil voor hun wekelijkse trainingsprogramma kan ik eender wanneer één van mijn vrouwelijke atleten contacteren om de soms tot kompost herleidde spieren terug in model te laten masseren. Gisteren werd er dus na een dagje van een slordige 7h training even vrolijk ge-sms’t en om 19h lagen we op de massagetafel. De zaakskes goed geregeld hebben noemen ze dat in het Wezelse.

Vandaag gaat het me wel een stuk minder goed af. Vanaf gisterenmiddag na de rit het gevoel dat er een baksteen van 20kg op mijn maag ligt in combinatie met een luchtballon gas. Na eerst een epidemie van verkoudheden onder het Green Team sluimert er nu een maag-darmprobleempje doorheen het team. Ik hoop dat ik er niet van heb. In ieder geval de trainingen voor vandaag geannuleerd. Me eerst terug volledig fit voelen zodat het niet te lang blijft aanslepen. Hopelijk morgen al terug een heel andere mens en dan kunnen we beginnen uitkijken naar het debuut(je) van dit seizoen tijdens de Duathlon van Lanzarote aanstaande zaterdag.

Groeten allemaal.

Aloha

2009-01-13T19:36:00.003Z

Verdorie,

Morgen vertekken de meest indrukwekkende fietsersdijen van het ganse triathlonveld alweer uit 166B. Zoals eerder al gemeld heb ik de afgelopen 10 dagen mijne Good-old roommate Ovi over de vloer gehad. Magalike, ik zweer het op mijn communiezieltje, hij heeft hier getraind als een beest en de disco was gedurende 10 dagen ongekend terrein. Vanaf 22h kon je, op de gebruikele windjes en snurkskes van uwe partner na, een speld horen vallen in het appartement. Natuurlijk was het, net als de week daarvoor met onzen Bobbie, genieten geblazen om nog eens samen de fietskilometers af te kunnen malen. Zondag kon dit al werkend als Bike Guide tijdens de bikeweek. De bijgevoegde foto's bewijzen wel onmiddellijk dat we het kalm hebben gehouden op Tabayesco en niet zoals het voorgaande jaar elkaar zoveel mogelijk melkzuur in de benen hebben proberen te rijden. Zoals twee gentlemen pur sang draaiden we er ons hand niet voor om een jongedame mee in ons zog te nemen richting top van de klim.

Ook de triathlontop is duidelijk terug in gang geschoten. Naast Ovike zijn er ook nog tal van andere toppers neergestreken om onder iets minder barbaarse omstandigheden te kunnen trainen. Llanos, Van Lierde, Wellington, Hellriegel, Vuckovic, Joeri Vansteelant... De klassieke namen dus voor hun jaarlijkse La Santa stage. Je moet al een bloedhekel hebben aan triathlon om in zulke omgeving en in zo'n gezelschap niet gemotiveerd te zijn om er tegenaan te gaan.

Nu de ruggegraat nog even gaan laten rechtzetten door één van mijn locale atleten, Gunter. Ik begeleid hier sinds twee weken twee ambitieuze Ironmans. Eén van hen is een Belgische osteophaat die een eigen praktijk heeft op 3k van La Santa. Momenteel is hij de hogervermelde quadriceps van Ovike aan het manipuleren. Hopelijk heeft Gunter, na een worstelpartij met 15k dijspier, nog wat energie over om een tweede plank soepel te wringen. Na een welverdiende rustdag ga ik er morgen immers terug een kroket op geven.

Hasta luego

Eerste stage

2009-01-10T17:45:00.003Z

Hey allemaal,

Ik ben ondertussen al wel een weekje terug in Newcastle, maar ik wil jullie de exploten van mijn eerste stage van het nieuwe seizoen toch niet onthouden.

De week rond Nieuwjaar hebben we namelijk een weekske bij den broeder in La Santa doorgebracht. Overwinteren heet dat!
Ik ging toch met enige vraagtekens naar Lanzarote. Hoe zou het met mijn vorm zijn na meer dan 2 maanden Newcastle? Ik wou er in La Santa dan ook nog eens goed de pees op leggen en zien wat er nog in dat lijfke zat.

Waar ik stiekem op hoopte is ook gebeurd. Na een paar dagen zeer beentjes te hebben gehad na de eerste fietstochtjes, kwam ik vrij snel terug in men oude ritme. De stage werd afgesloten met een dag van 170km fietsen en 11km lopen, goed voor 7uur trainen, dit alles in het gezelschap van het klein broerke. Het deed deugd te weten dat ik met minder, maar iets intensievere training in Newcastle mijn vorm en basis zeer goed kan onderhouden.
Al bij al heb ik op Lanzarote 500km gefietst en 100 gelopen en nog een paar plonskes in de dok, alles samen goed voor 28h30 trainen. Dit gaat dan ook de trainingsstategie voor dit jaar worden. Conditie onderhoud in Newcastle en dan een paar keer fameus te keer gaan op stage in La Santa.

Natuurlijk was het naast het sportieve ook fantastisch al de oud collega's terug te zien met natuurlijk den broer op kop. Toch nog even meegeven dat ik zeer hoge verwachtingen heb van klein Benneke. Hij is heel goed en slim bezig voor de moment. Als hij van blessures gespaard blijft, kunnen ze nen tweede De Wolf verwelkomen in Hawaii.

Even meegeven dat ik op 24 januari mijn competitiedebuut van 2009 weleens zou kunnen maken in de winterduathlon van Etten- Leur. Ik moet voor men werk een aantal dagen in den Belgique zijn, dus ideaal om de slofkes nog een aan te binden.

De groetjes,

Bobke.

Loopweek

2009-01-10T14:01:00.004Z

Vorige week had ik hier, naast onzen Bob en Mel, ook twee ex-collega's van Topsport ABC op bezoek. Eén van hen, Bert Ackaert, naar mijn mening de toekomstige paus onder de triathlontrainers :-), heeft voor mij in grote lijnen een planning uitgewerkt tot aan de Ironman in mei. Het zal niet van de poes worden. Nagenoeg elke week zullen de beentjes om en bij de 20 à 25u in beweging zijn met de week van 9 maart een overload aan volume (om en bij de 35 uurtjes trainingsplezier). Dit leek me een serieus boterhammetje om dat nog te beleggen met 40u Green Team-werk dus de verlofaanvraag voor die week ligt al op de bazin haar bureau. Per toeval kreeg ik eergisteren van Bertje Jammaer de mail dat zijn vliegtickets geboekt zijn voor 11 maart. Wat kan ne mens nog meer wensen dan zich klaar te stomen voor een wedstrijd in het gezelschap van de winnaar van vorig jaar. Ik denk dat die week het licht 's avonds redelijk vroeg uitgeknipt zal worden in 166B. Na de overload twee weken rustig aan want het laatste weekend van maart zou ik graag eindelijk nog eens een nummer opspelden tijdens de halve triathlon van Gran Canaria. Laat ons zeggen dat dat tot hiertoe zowat het enige noemenswaardige gepresteerde wapenfeit is dat ik kan voorleggen. Na Gran Canaria een weekje uitblazen en dan tot aan de tapering voor de IM een paar weken de intensiteit opvoeren en iets minder op het volume focussen.

Jean-Marie Pfaff gewijs dien ik hier toch ook eens even een commercieel blokje in te voeren. Zoals de meesten weten was mijn vertrek richting Lanzarote in september een grote gok. Ik vertrok immers opnieuw naar de zon met een stevige bursitis aan de getormenteerde heup in de valies. Als toetje had ik voor deze gok ook nog eens een fantastische full time job aan Topsport ABC opgezegd. Ook de pogingen van de ma en de pa om niet zo stom te zijn konden me niet overhalen. Er stond nog een project te wachten in Lanzarote, ook al geloofde ik er zelf niet volledig in, ik moest het proberen. Na een paar weken rust ben ik begonnen met loopjes van 1km en een weektotaal van 5km. De eerste twee maanden gingen gepaard met verschillende stappen voorwaarts maar regelmatig terug éne achterwaarts in het gezelschap van twee tabletjes Ibobrufen 600mg. Vanaf november kreeg ik van Rudi van Trisport "Chondroprotect" ter mijner beschikking. Sindsdien loop ik kilometers zoals ik nooit tevoren heb gedaan. Deze week staan er 90km op de teller in 6 dagen tijd, zonder enige reactie. Sinds ik Chondroprotect neem is het laagje stof op de ontstekingsremmers zienderogen aan het toenemen. Als iets goed is dient het gezegd of geschreven te worden! Bij deze... Als de gewrichten bewegen als schuurpapier, zeker eens kijken op http://www.trisport.be/. Ik gaan hier natuurlijk ook nog niet te uitbundig worden. De weg is nog heel lang, ik moet voorzichtig blijven, maar het doet gigantisch deugd om na een jaar miserie terug kilometers te kunnen lopen zonder zorgen.

De groeten allemaal daar in Antarctica. Hier ook niet geweldig maar waarschijnlijk wel 30°C warmer.

Bioracer

2009-01-07T20:10:00.004Z

Sommige scherpziende adelaars zullen het al opgemerkt hebben dat Bob er sinds gisteren een link bij heeft gezet op den blog. Bioracer zal vanaf volgend jaar voor beide van ons het nieuwe team worden. Net als Bartje Van Looveren zullen we dit jaar ook afsteken in een knalblauw tenueke. Je moet maar eens een kijkje nemen op de website van het team, link ernaar staat hiernaast. Ik hoop alvast dat ik in mijn blauw shirtje meer over een finish mag strompelen dan dat ik in het zwart FM-team pakske heb gedaan (welgeteld éné keer in de Sterke Peer, sponsors zullen content geweest zijn).

Zondagmiddag deed het toch weer vreemd aan om den Bobbie en Mel weer te moeten zien vertrekken. Gelukkig was Ovike zaterdag al toegekomen om me de komende 10 dagen gezelschap te houden. Terug de twee roommates van 166B herenigd. Ik was alleszins dik content dat ik de nieuwjaarsdagen heb kunnen inzetten met den broer. Het is toch vooral tijdens zo'n periodes dat ik aanvoel dat ik serieus ver van huis zit. Eens Ovike hier vertrokken wordt het echter weeral uitkijken naar de komst van ma en pa De Wolf. En zo blijven we bezig in het ritme van trainen, werken en met plezier de familie en maten ontvangen. En niet te vergeten, een wekelijks piza'ke verorberen in de place to be 'Meza Luna'. Vanavond is het weer van dattum. Eens mijne chauffeur, Ovi de shopper in Hiperdino, terug is kunnen de beentjes onder de tafel geschoven worden.

Groeten

Laatste dag van 2008

2009-01-01T18:55:00.004Z

Eerst en vooral iedereen een schitterend 2009 toegewenst. Maakt er allemaal een uniek jaar van.

Ik heb gisteren op twee vlakken op een aangename manier afscheid kunnen nemen van 2008.

Sinds de Sterke Peer-triathlon eindelijk nog eens een wedstrijd(je) afgewerkt. Wekelijks wordt hier door Club La Santa de mini-triathlon georganiseerd. Natuurlijk geen hoogvlieger qua bezetting en dergelijke maar zeker voor jezelf een goeie test om eens mee te doen. 400m zwemmen in het olympisch bad, met de fiets naar Tinajo klimmen en terug, en tot slot 4,5km over en weer lopen naar La Santa-dorp. Ik wou eens weten wat ik voor de moment waard ben, of de geleverde trainingsuurtjes al wat op beginnen brengen en vooral op wat niveau het lopen zit. Ik moet zeggen dat het resultaat mijn eigen verwachten sterk overtrof. Een tijd van 47' 04" was toch een vijf minuten sneller dan ik had vooropgesteld en is gigantisch dicht bij het record van de La Santa-triathlon of is misschien zelfs het nieuwe (ze zullen het eens moeten opzoeken). Het goede is dat alle drie de sporten heel goed aanvoelden. Ik zwom en fietste sneller dan ik ooit had gedaan en ook over mijn lopen was ik dik content. Ik moet bekennen dat ik wel een luxe-haas bij me had voor het looponderdeel. Bobke, die hier een week op verlof is met Mel, werkte de 4,5km met me af om me zo nog eens iets dieper te laten doorgaan. Op sportief vlak een rampjaar toch nog in extremis schoon kunnen afsluiten dus.

's Avonds dan waarschijnlijk de allerlaatste party afgewerkt tot de IM in mei. Ook op dat vlak was het weer dik in orde.

Een snel herstel van de kater toegewenst allemaal,

Groeten,

Ben

2008-12-27T18:37:00.003Z

Dag en nacht verschil. Zo zou ik het gevoel beschrijven tussen de beentjes vandaag en vorige week. Opnieuw 5h op de fiets gezeten. Drie uur en half puur genieten in het gezelschap van twee ex- Topsport ABC collega's, Gijs en Bert. Genieten onder een stralend zonneke met de wind in de rug, tot dat we halfweg Tabayesco een tropische plensbui als extra'tje voorgeschoteld kregen. Het werd nog plezanter toen, eens boven, bleek dat Bert ergens naar rechts was gedraaid ipv links. Na een half uur schilderen en bevriezen op de top van de klim, in de gietende regen, zat er niets anders op dan met Gijs verder te rijden en te hopen dat Bert zijn weg terug wel zou vinden. Wat gelukkig allemaal vlot gebeurde.

Morgen kan ik dan nog extra schoon gezelschap ontvangen. Fantastisch dat den broer en de potentiële schoonzus met mij het nieuwe jaar komen inzetten. Een week van stevig trainen en één allerlaatste gigantische bom van een feest op woensdag. Meer moet dat niet zijn als vooruitzicht voor de komende dagen.

Groeten mannekes.

2008-12-25T17:24:00.000Z

Feliz Navidad a todos personas!!

2008-12-20T19:55:00.007Z

Hey gaffels,

Hier nog eens een berichtje vanop de Noordpool. Hieronder ziet ge een aantal fotokes van men nieuw trainingsterrein. Ok een beetje frisser dan in Lanzarote, maar zeker niet minder mooi.

Ik had trouwens het genoegen de Ma en de Pa voor een weekske over de vloer te hebben hier in Newcastle. We hebben dan ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om de omgeving eens te verkennen.

Vanaf dinsdag heb ik nen dag of 10 congee. Eerst gaan we Kerstmis vieren in Wales en dan vliegen we voor een weekse naar den kleinen broeder in Lanzarote voor men eerste stage van het nieuwe seizoen. Hij zit al met een serieus EI in zen broek en begint al aan prehandicapping te doen: "Ik zit er door, ik ben moe, men beentjes doen zeer,..."

Ik zal daar nog eens alle registers opentrekken en zien wat er nog inzit na twee maanden Engeland. De voorbije maanden altijd bezig gebleven maar natuurlijk wel geen 30 uur per week meer. Ik heb de laatste weken heel wat aan spinning gedaan, geregeld een loopke afgewerkt langs the river Tyne en af en toe ook eens op het fietske gesprongen. In Lanzarote wil ik aan de opbouw voor het volgende seizoen beginnen. Dus heel veel kilometers afmalen en een stevige basis opbouwen.

Er zal natuurlijk ook wel een deftig feestje worden afgewerkt van oud naar Nieuw.

Aan iedereen al een prettig kerstfeest en het allerbeste voor het nieuwe jaar.

Bobke en Mel.

Choco!

2008-12-20T16:03:00.004Z

De door de Guy van de Stroop, in de late uurtjes, regelmatig gescandeerde uitdrukking "Het vat is af" was vandaag gedurende 5h op de fiets volledig op mijn lijf van toepassing. Nul, nul kracht in de benen, pijnlijke quadriceps, een hartslag die nog amper naar omhoog gaat en de oren van mijn fietscompagnon zijn kop zagen over de naar mijn goesting te strakke wind (sorry Gunther) waren voor mij de overduidelijke signalen dat er eventjes zonder enig schuldgevoel met de geteisterde beentjes omhoog gelegen moet en mag worden om verdere vermoeidheid te vermijden (die prijs voor langste zin van het jaar is ook weeral binnen). Onmiddellijk na de rit de koe bij de horens gevat (of de handdoek uit de kast gepakt is misschien beter) en me, sinds lang, een dik uur languit in de zon gelegd.

Vanaf maandag tot en met gisteren wel gans de week weer opnieuw schitterend kunnen trainen. Fris, veel kracht op de fiets en het lopen dat beetje bij beetje terug op lopen begint te lijken.
Voor het kopje is dit een belangrijke week geweest. Ik wou vooral focussen op het lopen. Als ik inderdaad vol voor de Ironman wil gaan moet mijn heup toch in staat zijn de komende maanden een aanzienlijke loopbelasting aan te kunnen. Beter dan verhoopt heb ik deze week op 5 dagen 65 km kunnen lopen met voor het eerst sinds maanden snelheid in de trainingen. Daar waar ik een maand geleden na een duurloop van 20km met Bob Maesen opnieuw aan de onstekingsremmers mocht, ondervond ik maandag na opnieuw een duurloop van 20km niet de minste hinder. Plus, het feit dat ik gisteren voor het eerst in mijn leven 25km op een dag heb gelopen zal misschien ook wel een lichte rol spelen in de sch*tbenen die ik vandaag had :-). De 25km werden wel bijeengesprokkeld door een ochtendtraining van 13km en een avondtraining van 12km. Ik ben van plan om vooral op deze manier mijn weekkilometers verder op te bouwen.

Even een lekkere bokkensprong maken in de chronologie van mijn verslag maar vorige week zaterdag ook nog een fantastische avond gehad. Zoals in mijn vorige bestseller aangehaald stond het La Santa-Kerstfeest gepland. Na drie maanden patersgewijs leven (op die uitspatting bij Hanske zijnen trouw na) lagen de verwachtingen hoog maar werden die met verve ingelost. Goeie sfeer, goei eten, vrouwen die per pint knapper en knapper werden en zowaar dikke prijs bij de jaarlijkse kersttombola. Gelukzak die ik ben won ik zowaar een haartontkrultang (als dit woord bestaat), een kruimeldief en jawel, als kers op de taart, een set huidverzorgingsproducten op basis van het allomgeprezen Aloë Vera.

Het volgende verslag wordt hopelijk terug volledig gerecupereerd en fris neergetokkeld. Het zal nodig zijn dan want ik krijg vanaf 28 december een atleetje uit Newcastle over de vloer die hier na enige triathlon-loze maanden nog eens een stage komt afwerken. Dus kalm houden van de week, en zorgen dat er poeier in de benen zit vanaf volgende week zondag :-).

2008-12-14T19:58:00.002Z

Kort een filmpje posten van YouTube. Het is Ain-Alar, de trainingsmaat voor deze week op de fiets. Het is een filmpje dat hij heeft opgenomen om nieuwe sponsors te vinden. De crisis laat zich blijkbaar overal voelen. Dat zelfs een 13e plaats in Hawaii en de snelste fietstijd daar, nog niet mogen volstaan om zonder zorgen je beroep te kunnen uitoefenen het jaar nadien. Indrukwekkende verschijning. http://www.youtube.com/watch?v=0aT-cyU7eps

Belgische weersomstandigheden (in de zomer)

2008-12-13T14:59:00.001Z

Net terug van een lekker 5h durend gevecht met de Lanzarote-wind. Opnieuw vergezeld van twee Esten de fiets over Haria en Mirador gebeukt en gestomt. Spijtig genoeg kan ik hier qua weer in het algemeen niet te hoog van de toren blazen. Naast de al aangehaalde strakke bries, nagenoeg gans de tijd bewolkt, fris en geregeld een lekkere plensbui. Qua fietsen en lopen allemaal weinig hinderlijk voor mijn motivatie maar om me bij dit weer hier in het bij momenten ijskoude water te storten, daar werd deze week al wel eens meerdere keren een zuur gezicht voor getrokken.

Donderdag was ik zo heldhaftig om om 7h in de kloeke bast het water in te springen. “En ge zult er niet uitkomen voor er 4km in de armen zit, pannekoek”, gonstte het zoals bijna elke zwemtraining in mijn kopke. En jawel, na 4km werd er al rillend, met de warmste sweater, de langste broek en de dikste sokken onder den dons gekropen voor een half uur om de kerntemperatuur terug op peil te brengen. Ter info, na dit schrijfsel heb ik nog een zwemtraining op het heerlijke trainingsmenu gezet. De wetsuit ligt al klaar, vergezeld van het potteke vaseline om de nek niet tot schuurpapier te herleiden.

Echter, nadien gaat er vanavond eens in de verste verte niet aan triathlon gedacht worden. Dan staat hier immers de La Santa kerstdiner gepland. Het hotel organiseert dan een kerstfeest voor al het personeel. Eten en drinken à volenté in Atlantico en nadien de disco. Het is hier al van Bob en Mel hun laatste show (eind september) geleden dat ik hier nog mijn gezicht in de disco heb vertoond en eens ben doorgezakt. Ik hoop dat ze me nog herkennen. Morgenvroeg zal de kleine uitspatting al gelijk uitgezweet mogen worden. Dan moet ik immers om 8h al op het appel staan om de 4km morning run af te malen. Ik zal de tandjes maar goed poetsen op voorhand.

Vrienden van het noorden, u weze bij deze gegroet.

Terug thuis

2008-12-06T17:11:00.002Z

Na een schitterende vakantieweek zijn we sinds woensdag terug op de allomgekende rotspartij aanbeland. Toch twee dagen moeite gehad om uit mijn korte maar krachtige Belgische winterslaap te ontwaken. Moest me echt terug aan het trainen zetten want een week plat in de zetel liggen went sneller dan gedacht en is zeker ook een aangename bezigheid zo bleek. De korte motivatiedip is echter alweer volledig terug op de vlieger richting Wezel gezet en ingeruild voor een mooi nieuw pakske ‘moral’.
Hoe kan het ook anders… La Santa is momenteel weer de uitvalsbasis voor een heel peloton atleten. Gisteren ging ik even de borst nat maken, in het voor de moment ijskoude Olympische bad. Ik had 5x400m tempo gepland als kerngedeelte. Het glijden met lange slagen had meer weg van een waterpolo gevecht met mezelf als ik mijn tijden zag. Ten gevolge van het koude water, zo stelde ik me gerust. Kan niet goed zijn voor de spieren en de anders bij wijlen geweldig soepele slag. Tot er een Spanjaardje naast mij dezelfde training op het menu bleek hebben te staan. Elke 400m werd proper afgeklokt op 4’30”. Even 15” ademhalen tussen elke herhaling in bleek voldoende terwijl ik toch een half minuutje nodig had om de longen terug vol te pompen. Blijkbaar viel de impact op zijn spieren nog wel mee. Gelukkig voor mij bleek mijn gebuur Xavier Gomez te zijn. Waarschijnlijk de snelste triathleet op de Olympische afstand op deze aardkloot. Meer dan logisch dan ook dat ik daar een gigantische zwembroek van gepast kreeg.
Deze ochtend dan opnieuw in mooi gezelschap kunnen trainen. Om 7h had ik afgesproken met de reus van Estland voor 50’ duurloop. Ain Allar Juhansson, ergens in het archief staat hij nog met Bob op de foto in Hawaii, is hier ook gearriveerd. Om 9h dan opnieuw met Ain Allar de fiets op voor 4h duurrit. 2h30” in gezelschap, nadien nog 1h30 individueel de kilometers malen. Echt genoten van de training. Ain Allar is echt een gigantische verschijning op de fiets. Twee maanden geleden verpulverde hij nog alle fietstijden met de snelste fietschrono in Hawaii (een propere 41km/h gemiddeld over 180km beuken tegen een lekker briesje). Vandaag had hij een krachttraining op het programma staan. Mijn ogen staan nog scheel van op zijn SRM (powermeter) te loeren. Zijn laatste blokje werd netjes afgewerkt aan 520W. Voor zij die al eens de fiets boven halen, dat is een vrij behoorlijke weerstand om rond te draaien voor een aantal minuten.
Tot slot nog even dit essays afronden met schitterend nieuws. Althans voor mij, maar Bobbie from Brittain en zijn levensgezellin komen hier het nieuwe jaar inzetten. Het aftellen is al begonnen. Dat hij in Newcastle zijne fiets al maar eens een paar keer op de rollen zet op voorhand anders gaat hij heel veel de carbonne zolen van Nike fietsschoenen en een dikke kont in een zwarte koersbroek voor zijn ogen zien ;-).
Met andere woorden, alles hier terug dik in orde.
Hieronder ook nog enkele foto’s van de trouw van zaterdag kwestie van aan de vraag bij het vorige bericht te voldoen.
Adios

Foto's Trouw

2008-12-06T17:02:00.002Z

Ik moet toch wel zeggen. Mijn bruine tronie steekt wel af tegen al die witte preien.

Reisverslag

2008-12-02T07:33:00.002Z

Nadat Bobbie hier een tijdje geleden regelmatig verslag uitbracht vanop tropische reisbestemmingen (Kona, Mawi,...) met bijhorende foto's van wuivende palmbomen, is het ditmaal mijn beurt om een korte impressie te schetsen van mijn mooie reisbestemming.

Na lang grasduinen in de Spaanse reisbrochures besloot ik, lak aan alle tradities, een reisbeweging noordwaarts te maken ipv de traditionele zuidelijke trip. Mijn oog viel onmiddellijk op een vijfsterren-Resort in Wuustwezel. Ik kan al dadelijk onderstrepen dat de ontvangst door de waard en zijn waardin een dikke zesde ster verdiende.

Ontdekkingsreiziger die ik ben wou ik me natuurlijk zo veel als mogelijk onderdompelen in de traditionele Vlaamse levenswijze, kwestie van een aanzienlijke portie van de bij wijlen vreemde lokale cultuur op de snuiven. Daarom mocht een regelrecht Belgisch huwelijksfeest niet op het reisprogramma ontbreken. Schitterende ervaring en dit op zich al maakte de lange trek naar het noorden de moeite waard. Toeristgewijs werden alle sportvoedingsrichtlijnen even opzij geschoven en werd er voor een weekend eens gretig gezondigd door rijkelijk te genieten van de traditionele keuken. Rode wijn ipv. sportdrank, Stella in den Highstreet als Recovery Shake, eendeborst met kroketten ipv de klassieke tonijnsalade van de kantine, en een appelstrüdeltje ipv. de zure, lastig te pellen appelsien. Langs deze weg nog eens mijn welgemeende gelukwensen aan het kersverse paar. Hopelijk zijn ze 's nachts tijdig de trap opgeraakt :-)

Enige minpuntje dat ik kan aanstippen van deze verder sublieme reiservaring is het lokale weer. De eerste drie dagen van mijn noordpoolreis hebben mijn, van bleinen en kapotte teennagels voorziene poezelige voetjes meer op de "chauffaash" (mooi locaal woord) gelegen dan in mijn sloefen gezeten. Ook twee donsdekens, een dik paar sokken en een dikke T-shirt volstonden maar net om de nachtelijke kou te trotseren. Qua stagebestemming voor actieve sporters durf ik dus andere reisbestemming aan te raden. Op maandag had ik, na bijna een ganse week de luierik uithangen, een één uur durend loopje gepland doorheen de locale toendra's. Na 26' dacht die gigantische kramp in mijn beide quadriceps daar blijkbaar iets anders over. Drie winters op rij overslaan maakt van een ooit zo doorwinterde eskimo als ik, blijkbaar snel een teer serreplantje.

Dus om af te ronden. Wuustwezel, een schitterende reisbestemming. Fantastische week gehad. Tof om al de locals nog eens terug te zien, om te zien dat er weer een extra bolle buik in de vriendenklik zit. Ook van genoten dat er net dezelfde periode ook een koppel uit Newcastle in het Resort verbleef waarvan de mannelijke helft verdacht veel op de waard leek.

Ik vrees alleen dat voor het komende half jaar nog enkel verslagen verzonden zullen worden vanuit thuisbasis Lanzarote. Tot de IM van Antwerpen heb ik geen plannen en budget meer om deze bestemming nog eens aan te doen. Vanaf nu draait het voor mij nog om één ding: eindelijk afwerken waarvoor ik twee jaar geleden, en drie maanden geleden opnieuw, voor vertrokken ben, IM Lanzarote. Mijn schema voor de komende zes maanden: trainen en mezelf tot in de puntjes soigneren. Geloof me, ik ga er net zo van genieten als deze week van de rust.

Groeten en hopelijk tot snel.

2008-11-27T07:24:00.002Z

Goeiemorgen,

Met verkleumde vingertoppen probeer ik hier neer te tokkelen dat je me voor deze week op mijn Belgische Gsm kan bereiken (0475988876) en niet op de Spaanse. Blij dat ik een weekje thuis ben, maar als ik hier zo door het raam kijk waarschijnlijk ook blij dat ik binnen 7 dagen terug kan vertrekken richting zon, zee en sportparadijs.

Hopelijk tot één van de dagen.

2008-11-19T22:14:00.004Z

Vanmorgen om 10.30 zijn ma en pa De Wolf hier vertrokken na een verblijf van 2,5 week. Ik hoop dat ze er even veel van genoten hebben dan ik. Altijd fantastisch om ze hier over de vloer te hebben. Na hun vertrek kwamen (net als voorgaande jaren) verschillende collega's me nog eens zeggen hoe een schitterende en vriendelijke mensen mijn ouders wel waren (en hoe het dan kon dat ik zo ne vervelende zagevent was, zo zijn ze wel die rakkers). Ik kan ze alleen maar gelijk geven.

Bijgevoegd nog twee foto's van vanmorgen voor hun vertrek. Aangezien ik pas om 10h moest beginnen werken wou ik er toch zeker voor zorgen om nog een laatste keer rustig met zen driekes op het terras te kunnen ontbijten. Vandaar werd er al om 7h in het 50m dok gesprongen.

Gelukkig zal het maar een heel kort afscheid zijn want volgende week deze tijd lig ik al languit in de zetel in't Hofakker.

PS. Er wordt de laatste dagen serieus wat afgepend van mijnentwege omdat ik sinds enkele dagen 'eindelijk' internet op het appartement heb en er niet langer in een muf werklocaaltje op het net gesurft moet worden.

Adios amigos.

Enkele kiekjes

2008-11-17T19:42:00.002Z

Enkele foto's van de voorbije week. Ongeveer 90% van mijn fotorepertoire is genomen in één of ander restaurant. Daarom vandaag ons pa aan het werk gezet om samen met ons make, de wereldkampioene La Santa-Road bike-beginners Tourkes afwerken op de foto te kunnen.

2008-11-16T20:45:00.002Z

Geen paniek, geen paniek,... We zijn hier nog altijd in leven en welzijn. De tijd en inspiratie zijn hier echter even moeilijk te vinden dan, jawel hier komt ie, een spelt in een hooiberg.
Het is hier een ganse week een gezellige drukte geweest in onze riante penthouse. Ons ma en pa zijn hier al gedurende twee weken een stage aan het afwerken om U tegen te zeggen. “U”. Elke dag wordt de koersfiets uit het stoffige bike center gehaald om een ritje af te malen van 25 tot 50km. Nadien wordt er door de padre familias nog palinggewijs door het sop gekliefd in het pissijn ( of “La piscina” op zijn Antwerps). Ons make is hier ondertussen een volleerde duathlete aan het worden aangezien er hier al twee weken op rij een 3 tot 5km loopje rond de lagoon aan de fietstour wordt bijgeplakt. Ook Bob Maesen en Marc De Ren met zijn vrouw zijn hier regelmatig mee het terras komen bevolken om een klapke te doen.
Ondanks het drukke leven als gastheer toch ook een beetje tijd gevonden deze week om de benen bij gelegenheid eens te strekken. Een kleine 28u deze week. Onderverdeeld in 21km zwemmen, 500km fietsen (veel kilometers hiervan hard werkend als Green Teamer tijdens de Bike Week) en 40km lopen (joggen). Ik heb in al die jaren qua uren nog nooit zoveel getraind als dit en vele zullen me zot verklaren gezien de tijd van het jaar. Tijdens al die trainingsuren heb ik echter misschien drie keer eens dieper ingeademd, voor de rest nog steeds alles héél rustig en puur gericht op basis. Morgen volledig platte rust en dan een weekje proberen het aantal loopkilometers lichtjes op te drijven. Ik merk wel doorheen de looptrainingen dat de heup nog altijd een weke plek is waar ik constant voor zal moeten uitkijken.
Ik ben reeds vanaf het begin van de prille triathloncarriere altijd ‘redelijk’ gemotiveerd geweest om het nog zacht uit te drukken maar ik merk dat die motivatie nu nog eens een paar procentjes hoger ligt dan voordien. Bijna dagelijks verzin ik wel iets om al om zeven uur te kunnen beginnen trainen en om fit te blijven. Ofwel stabilisatie-oefeningen voor de heupregio, een kort loopje, buikspieroefeningen in de fitness… De disco heb ik niet meer gezien sinds onzen Bob en Mel hier zijn vertrokken en het ideale trainingsgewicht is ondertussen bereikt. Ik heb voor mezelf dan ook al uitgemaakt dat dit echt de allerlaatste kans is om er iets van te maken in een Ironman. Als ik fit kan blijven wil ik voor mezelf kunnen zeggen in mei dat ik er tot de laatste snik alles voor gedaan heb wat mogelijk was, ook al wandel ik 5h over mijn marathon en eindig ik 867e. Als ik de opbouw kan afwerken die ik in gedachten heb zal het er hopelijk echter compleet anders uit zien.
Binnen anderhalve week kan ik dan nog eens de vlieger bestijgen richting België om Hans Vermeiren plechtig in de huwelijksboot te zien stappen. Ik kan jullie verzekeren. Ik ben er serieus naar het uitkijken.

Groeten allemaal vanuit een nog steeds zonovergoten en vandaag zelfs heet Lanzarote.

2008-11-06T22:15:00.002Z

Kameradskis,

Vandaag weer 10 keer tegen mezelf gezegd: "dit is waarom ik ben teruggekomen." Voor sommigen misschien een dag uit een nachtmerrie, voor mij puur genieten. Vanmorgen om kwart na zeven uit de veren om samen met Kim, de roommate, en een pas gearriveerde gast, Bob Maesen (in Athene nog 5e op de Olympische Spelen in Kajak) een ochtendloopje af te werken. 16km rustig bollen over de hellingen en langs de kust. Om negen uur stond de ma en de pa al met een rijkelijk gevuld ontbijt te wachten. Dus één devies, beentjes onder tafel schuiven.

Nadien wou ik drie kilometer rustig gaan loszwemmen. Echter bij een aangenaam herfstzonnetje en een 50 meter baan voor jou alleen blijkt zwemmen toch niet altijd zo'n verschrikkelijke sport om te trainen dus ipv na 3km werd er na 5km uit het dok gekropen. Opnieuw werd deze, althans voor twee weken, compleet verwende 'atleet' met een rijkelijk gevulde lunchtafel opgewacht door ma en pa De Wolf. Zoals hoger aangehaald geldt er in zulke situaties één devies, opnieuw beentjes onder tafel schuiven.

Eén uurtje later werden de trainingspartners van deze ochtend opnieuw opgetrommeld voor training nummer drie. Twee uur en half de fiets op. Afwisselend werd een soepele tred met wind in de rug afgewisseld met krakend Carbon en geplooide crankstellen tijdens de stukken storm op kop.

Vanavond stond er dan nog een mooie maaltijd gepland in onze favoriet bij uitstek 'Meza Luna'. Het is hier België boven deze week. Naast ons ma en pa, en Bob Maesen hebben hier ook Rudy van Trisport met enkele kameraden, en Nick Nuyens en zijn vrouw mee een vermeldenswaardige spanning gaan zetten op de maag. Nu dus moe maar volkomen voldaan dit stukje poëzie aan het neertokkelen.

PS. Morgen terug hard er tegenaan. Werkendag zoals voor ieder van jullie. 130km afmalen tijdens de bikeweek naar Mirador Del Rio :-).

Excuses voor het enthousiasme.

Slaapwel en de groeten.

Vanuit het noorden!

2008-11-01T22:16:00.003Z

Hey kameradski's,

Goeiendag zeggen in Lanzarote, triathlonneke doen in Hawaii, hamburgers freten bij de vleet, jetlagske verwerken, appartementje zoeken, appartementje vinden, verhuizen, nieuw job, een heel week werken, jawadde, ... en dan weekend.

We stellen het hier schitterend in Newcastle. Fantastisch appartementje gevonden op 2 minuten wandelen van men job, regelrecht in het bruisende hart van de stad. De eerste week in men nieuwe job beviel me zeer goed.

We mogen niet klagen van het weer. Nog niet te veel regen gezien en het kwik schommelt rond de 7 graden, voor Newcastle temperaturen voor een frisse zomerdag, mooi dus.

Af en toe trek ik men loopslofkes eens aan om een tripke langs the river Tyne af te werken. We hebben ons deze week ook een fitness abonnementje aangeschaft. Ik vind voor de moment weer ontzettend veel plezier in het zwieren met gewichtjes.

Iedereen is welkom voor een pintje of een matchke voetbal in St James Parc.

Groetjes Bobke.

Loopje in de storm

2008-10-30T12:11:00.002Z

Dag ijsberen,

Er zit hier een weer een uiterst contente knaap een verslagje neer te tokkelen. Vanmorgen weer een stapje voorwaarts gezet in de loopopbouw. Na eerst een slaaprecord te hebben afgeklokt (om half negen wakker geworden, jaren geleden dat ik nog zo lang had uitgeslapen!), onmiddellijk de Saucony-loopsloffen aangetrokken om onder een stralend ochtendzonnetje een rustige duurloop af te gaan werken. Althans dat hoopte ik. In plaats daarvan kreeg ik geregeld een Belgische stortbui geserveerd in combinatie met een constante strakke stormwind. Toch voor het eerst sinds juli opnieuw 15km kunnen afmalen zonder noemenswaardige last of hinder. Dik tevreden dus en voorlopig volledig op schema qua opbouw.
Gelukkig heb ik, behalve de langere duurloop, deze week een regeneratieweek ingepland. Immers al dagen geen weer om een hond door te laten. Stormwind, regenbuien,.. niet wat ik hier gewend ben. De laatste vier trainingen die ik hier heb afgewerkt zijn allemaal gepaard gegaan met fikse regen en stormwind. No pain, no fame zullen we maar denken. Al een geluk dat ons ma en pa pas zaterdag arriveren. Ze komen twee weken en half logeren in den 166B. Kijk er weeral verschrikkelijk naar uit. Toch ondertussen weeral bijna 2 maanden geleden dat ik ze nog gezien heb. Sinds twee weken is het immers niet meer Casa De Wolf maar Casa De Wolf – Thomasen. Ik heb er een deense roommate bijgekregen. Een collega van het Bike Center. Echt een schitterende gast, en voorlopig qua fietsen de vaste trainingspartner van dienst.
Vanaf morgen zal de Look585 weer regelmatig van stal gehaald worden voor de zwaardere arbeidsuren. Er komen immers weer twee weken Bikeweek aan. De begeleiders van dienst zijn dit keer Andreas Klier, Servaas Knaven, Rolf Aldag en Jacob Pill. Allemaal ex-profrenners met toch een aardig palmares. We zullen de billekes dus al maar insmeren.
Tot de volgende.

2008-10-25T20:33:00.002+01:00

Ola,

Nog eens kort een postduif verzenden vanuit Lanzarote. Daarnet nog met Bobbie de noordpoolbewoner gebeld. Ze hebben sinds gisteren hun intrek genomen in een appartement in Newcastle. Klinkt allemaal niet slecht: alles in het appartement splinternieuw (wasmachine, droogkas, ijskast, ...), op drie minuten wandelen van zijn job en in het midden van Newcastle-centrum. De freak heeft overigens alweer een duurloopje of vier achter de kiezen gestoken sinds hij in het Verenigd Koninkrijk is neergestreken. Vlotte recuperatie van de Ironman zoals men dan zegt.

Hier ter plekke alles ook bonnetjes. Vanmorgen den Benny uitgewuifd. De vloerders van La Santa zullen tevreden zijn. Maandag is er geen enkel tegeltje losgedanst in de disco door deze vervaarlijke shaker. Zelf alles hier nog prima naar mijn zin. Trainingen vlotten zoals gehoopt en gewenst.

Hasta Luego

Zonder woorden, Maui!

2008-10-19T05:28:00.003+01:00

2008-10-14T20:39:00.002+01:00

Ola Chicos y chicas,

Na al het Hawaï geweld tijd om nog eens even van het andere vulkaaneiland een paar pennentrekken te posten. Natuurlijk vooreerst langs deze weg ook het broerke nog eens bewierroken. Ik heb het geluk gehad hem hier nog 5 weken bezig te hebben kunnen zien tijdens zijn overload-weken. Schitterend dan dat die 30 à 35 uren training per week hebben gebracht wat hij verdient. Als je weet dat het slechts 4 jaar geleden is dat de toenmalige "Bob den imposanten Bencher", aka "Bobke den eerste in de rij richting boerenbal of Highstreet", bij zijn eerste sprinttriathlonneke te Oostmalle na 15km op de fiets tegen de ballustrade stond te stretchen wegens krampen tot achter zijn oren. Dat hij nu na 180km beuken over hellingen en in de wind een soepele marathon in de bakoven op Ali-Drive aflegt in 3h02 dan neem ik mijn petje meermaals af. Vooral omdat ik weet dat hij hier 4 jaar voor gewerkt heeft als een beest en niets hem teveel was qua opofferingen om die gigantische progressie te boeken. Dikke proficiat en ik hoop dat ik op termijn qua marathontijd tot aan je enkels mag komen.

Wat lopen betreft heb ik vandaag een stevige portie vertrouwen opgedaan. Sinds mijn langgerekte Materazi-sliding over het overigens perfect geplaveide wegdek in Berendrecht was het opnieuw kommer en kwel met de heup (bursitis). Vandaag echter na weken van rusten en heel rustig terug opbouwen een uur zorgeloos en volledig pijnloos kunnen joggen. Om de lopende of triathlonnende lezertjes nog even te laten likkebaarden. Het loopje werd om vijf uur 's namiddags afgewerkt bij een fris oktobertemperatuurtje van 30 graadjes Celsius, in een reeds aardig gebronzeerde ontblote torso.

Nu de vrouwelijke collega's alvast voorbereiden op de komst van de volgende ruwe bolster uit Wuustwezel. Den Breezer komt hier vanaf zaterdag zijn sporttempel verder perfectioniseren via de nodige fietstrainingen, hopelijk enkele looptrainingen rond de Lagoon met ondergetekende, en zijn verwoestende danspasjes op maandag in de disco (waar ik zoals het een sportman betaamt mogelijks opnieuw voor pas).

Saludo

Ben

En dan genieten

2008-10-14T20:37:00.005+01:00

Hey vrienden,

We zijn vollop aan het genieten van ons verlofke hier in Hawaii. Alles staat in het teken van vettig eten: burger king, taco bell, donuts, muffins, bagels, pizza, broodpudding, ... en genieten van al het moois hier op het eiland. Zondag zijn we naar het opleidings centrum voor dolfijnen gaan kijken. 's Avonds stond de afterparty op het programma. Wat een groot feest moest worden draaide uit op een sisser. Het begon daar een stortbui te doen, ja men oren. In geen tijd stond alles onder water. Winnaar Craig Alexander stond daar als een verzopen kieken ne speech te geven voor zichzelf en de 9 andere atleten die mee op het podium stonden. Iedereen was op de vlucht voor het hondenweer. Normaal wordt er achteraf deftig gefeest in een danscafeke op Alii Drive. Om toch tot daar te geraken, hadden we ons een vinnig K- weeke aangeschaft (zie foto). Toen we daar aankwamen, kreeg ik het blijde nieuws dat ik niet binnen mocht omdat ik men paske niet bijhad, Amerikanen!? Nat tot op ons onderbroekske, naar huis en boeken dicht. Voordeel gene kater gisteren.

En al een geluk, want gisteren hebben we een van de mooiste plekjes van Big Island bezocht. De vallei waar stukken van de film Water world met Kevin Costner zijn opgenomen. Adembenemend, de vallei he, ni Kevin Costner.

Vandaag is onze laatste dag op Big Island. Morgen nemen we een vlucht naar Maui, waar we 4 dagen van de surf, de prachtige stranden en natuurlijk meer vettig eten, ... gaan genieten.

Hieronder nog wat fotokes.

Groetjes Bob en Mel.

Wedstrijdverslag

2008-10-12T18:10:00.018+01:00

Beste supporters,

Het zit erop! Een fantastische ervaring, zeer tevreden met men eerste Hawaii finish en tijd.

Hier zijn men details van de officiële uitslag:

Overall rank en tijd: 106 in 09:29:17
Rank age group M25-29: 13

Zwemplaats age group, zwempaats overall en zwemtijd: 79 922 in 1:11:08
Transition tijd zwem- fiets: 2:16

Fietsplaats age group, overall, tijd en gemiddelde in mph: 19 188 in 5:10:55, gemiddelde: 21.6 Transition fiets- loop: 2:35

Marathon plaats age group, overall en tijd: 2 47 in 3:02:25

Totaal tijd transition: 6:58

Hier een fotoke van voor de start. Dat glimlachje is gespeeld zenne. Ik kijk er nooit naar uit om met 1700 man in de zee te gaan vechten. Op de videobeelden die ik van de voorgaande edities had gezien beloofde het ook hier in Hawaii weer niet veel goeds te worden. Bovendien mag er in Hawaii niet met een wetsuit gezwommen worden, wat de slechte zwemmers, zeker niet ten goede komt. De goei zwemmers zwemmen even snel met of zonder wetsuit. Ne krabber in het water als ik verliest serieus wat tijd in vergelijking met een wetsuit swim.

Om 6h45 gingen de PRO's van start. Een kwartiertje later werden wij te water gelaten. Nu in Hawaii start je een hondertal meter in de zee. Wij hongen daar dus een kwartier te watertrappelen vooraleer het kanonschot ging. Geregeld ne rechtse in uw ballen, een knie in uwe rug, ideaal was dat niet. Toen het startschot klonk was het echt over elkaar kruipen. Ik was op de 3 rij gestart om niet onmiddellijk overzwommen te worden. Na een half minuutje kon ik beginnen zwemmen. Al bij al had ik onmiddellijk vrij veel ruimte om me heen. Ik moet bekennen dat het van al de wedstrijden die ik gedaan heb een van de aangenaamste zwembeurten was: op geen enkel moment moeten vechten, niet overzwommen geworden, geen klappen geïncasseerd. Het gevoel was ook niet al te slecht. Er stond alleen serieus wat stroming en deining. Ik wou rond de 1h10 zwemmen. Met 1h11, gezien de omstandigheden, zat ik daar dicht bij. Alleen hier in Hawaii wordt ik nog een netjes op de feiten gedrukt he. 922st uit het water. Ik verlies 23 minuten op de eerste PRO's, ook bijna 20 minuten op de eerste mannen in men age group. Begint er maar aan dan...

Eens op de fiets kon men inhaalrace dus beginnen. De eerste 2 uur reed ik zeer sterk en comfortabel. De eerste 40km reed ik in 1h02, na 80km kwam ik door in 2h08 en was al een serieus eind opgeschoven. Een beetje verderop begonnen we aan de klim naar Hawi. Op training was dat klimmeke zeer goed meegevallen. Gisteren stond er daar echter een windje schuin op de kop, ja watte. Ik heb een goed ritme gezocht en zeker niet geforceerd. Na het keerpunt vlogen we dan naar beneden, wind in de rug. Geregeld moest je toch uitkijken voor windstoten van de zijkant en je stuurtje goed vasthouden. Eens we terug op de grote autosnelweg richting finish kwamen, wachtte ons een leuke verrassing. Een deftig briesje stond vol op de kop. De laatste 60km zouden dus nog lastig worden. Na 130km kreeg ik een zwak momentje. Ik moest het tempo serieus laten zakken en op zoek naar energie. In tien minuten speelde ik 3 gellekes naar binnen en ik kwam er snel terug door. De laatste 40km reed ik terug sterk met een goed gevoel. Uiteindelijk binnen in 5h10 met net geen 35km per uur gemiddeld. Ik was ondertussen een klein 700 plaatskes opgeschoven.

En dan de marathon. Ik opende naar goede gewoonte zeer snel. Ik loop altijd met het alles of niets motto. Ik liep de eerste 5km onder de 20minuten, kwam na tien kilometer door in exact 40minuten en halfweg in 1h25. Enkel op de steile klim van Palani road kreeg ik het efkes benauwd. In volle klim kreeg ik daar een kramp tot achter men oren. Gewoon blijven voortlopen gelijk nen houten klaas tot ik boven was. En oef de krampen verdwenen ook. Ik voelde me ontzettend sterk tot kilometer 37. Ik was bezig om onder de 3uur te lopen. Maar dan patat, gedaan. De laatste 5km was het vat af. De eerste keer tijdens de marathon dat ik voorbij gelopen werd. Spijtig van dat inzinkingske, anders zat de top honderd er in. Maar ja het is Hawaii hier he. Toch nog 3u02 gelopen goed voor de 47ste looptijd van alle deelnemers. De laatste kilometers was echt afzien tot de laatste honderd meters op Alli Drive. In niets te vergelijken. Rijen dik staan de mensen te schreeuwen en tieren. Fantastisch gevoel. Uiteindelijk 106de en 13de in men age group. Als je weet dat er 157 PRO's aan de start stonden, ben ik daar dik tevreden mee.

Die klepper hier op de rechtse foto reed iedereen op een hoopke met een fietstijd van 4h26. Ain Allar Johanson, schitterende kerel en ex- trainingspartner in La Santa, uiteindelijk finishte hij 13de.

Als ik ooit wil terugkomen om beter te doen, zit er maar 1 ding op. Eindelijk eens iets aan men zwemmen doen.

's Avonds heb ik me een efkes laten gaan in den Burger King. We liepen er Rutger Beke, die zijn schitterende 3de plaats kwam vierer, Thierry Verbinnen en Wim Van de Wiele nog tegen het lijf. Alle Belgen zijn hetzelde he. Frut aub. Nadien eventjes de sfeer gaan opsnuiven aan de aankomst. Hawaii is fantastisch in alle opzichten.

Ik zou graag nog een aantal mensen willen bedanken. Vooreerst mijn schatje: gewoon voor alles, het is het mooiste wat er is om je dromen te kunnen realiseren met de vrouw van je leven. Ons Ma en Pa voor hun onvoorwaardelijke steun, mijn klein broerke voor de peptalk, motivatie en het juiste trainings- en wetenschappelijk advies, familie, vrienden en supporters voor al de fantastische aanmoedigingen, Marc Fassaert voor de trainingen de voorbije jaren, Rudi van Trisport voor de schitterende producten, Mario van QTR voor alle steun en Planet X voor mijn vliegmachien.

Vanavond worden er pintjes gedronken of wat hadde gedacht!

Bobke en Mel!

Supercontent

2008-10-12T06:29:00.004+01:00

Heel goed gefietst en super gelopen. 13 in mijn age group, rond de 106de plaats overall in 9h29.

Mega tevreden.

Volledig verslag, definitieve uitslag en meer foto's volgen morgen. Ik ben choco!

Bobke en Melleke.

Eindelijk

2008-10-11T03:36:00.009+01:00

Hey allemaal,

Dit is men laatste verslag voor de wedstrijd, het volgende verslag gaat men wedstrijdverslag zijn. Het wordt tijd. De laatste dagen ben je toch constant met de wedstrijd bezig; alles staat in het teken van rusten, eten, rusten,... En na een tijdje heb je het dan echt wel gehad en kan het niet snel genoeg zaterdag zijn.

Gisterenavond vond de pastaparty plaats. Toch wel een belevenis. Dan realiseer je je dat het hier echt wel om het Wereldkampioenschap gaat en begint het te kriebelen diep van binnen.

Vandaag dan begonnen met een 15tal minuutjes loslopen op Alli Drive. Ik denk dat iedereen hetzelfde plan had. Zo druk bevolkt met trainende atleten. Nadien nog eens voor tien minuutjes de zee ingeplonst. En dan opnieuw beentjes omhoog. Deze namiddag dan naar de start gereden met de fiets om alles in te checken. En dat was het dan. Het is allemaal in gereedheid voor de grote dag. Zodakelijk nog een half kiloke paste binnenstoempen en men bed in. En dan...

Ik wil op voorhand iedereen al bedanken voor al de steun en succeswensen. Ik zal er alles aan doen morgen om een mooi resultaat neer te zetten. Bedankt voor de vele mailtjes en reacties. Het doen ontzettend deugd! Iedereen die wil kan de wedstrijd live volgen op http://www.ironmanlive.com/ en op sporza radio.

Groetjes Bob en Mel.

Het begint te kriebelen

2008-10-10T03:38:00.008+01:00

Aloha,

Vandaag stond volledig in het teken van eten, drinken en rusten. Heel de morgen de beentjes omhoog gelegd, af en toe al wat in orde gebracht voor de wedstrijd, een powernapke tussendoor en koolhydraten laden.

Deze namiddag zijn we dan eventjes langs de Ironman expo gereden. Als ge daar rondloopt en de atmosfeer opsnuift, begint het stillaan wel te kriebelen voor zaterdag. Alles maar dan ook alles draait voor de moment rond triathlon op Ali Drive. En zoals ge op de onderstaande foto kunt zien, begint Mel ook meer en meer haar draai te vinden in het hele Ironmangebeuren.

We liepen ook nog bekend volk van La Santa tegen het lijf. Onze sportdirector en Welness manager staan op de expo om de Ironman van Lanzarote te promoten.

Het is fantastisch om al dat topmateriaal te zien. Hier een fotoke van Fabian Cancellarra zijn fietske en dan eentje met zijne opvolger. Als ge geld genoeg hebt, moogt ge me der altijd zo ene cadeau doen.

Morgen ga ik 's morgens een kwartiertje loslopen, daarna duik ik voor een tiental minuutjes den aquarium in. Dan is het alles gereedbrengen, een tiental kilometerkes losrijden en de fiets gaan inchecken vanaf 14u30. En dan is het eindelijk zover. Wat het weer betreft, mogen we voor de moment niet klagen. Het is altijd zeer mooi in de voormiddag, maar rond de middag overtrekt het telkens. Dat betekent dat het, als het zo blijft, een vrij 'koele' marathon gaat worden. Nu nog hopen dat de wind geen te zotte toeren uithaalt.

Groetjes Bob en Mel.

Vulkaan

2008-10-09T07:22:00.010+01:00

Alokes,

Vandaag stonden nog 2 lichte trainingen op het schema. Deze morgen begonnen met een loopje van 20 minuutjes. Een keertje 2 minuten en een keer 1 minuut tempo en al de rest rustig.

Daarna genoten van een stevig ontbijt en dan naar het zwembad gereden. De afstanden zijn hier in yards. Ik dacht al dat ik verschrikkelijk snel zwom. Het zwembad is om en bij de 23 meter lang vandaar mijn toptijden. Na een halfuurtje zat het erop. Luc Van Lierde en Dennis Devriendt gingen ook juist aan hun zwemmeke beginnen. Nog vlug wat goede raad opgestoken.

Deze namiddag zijn we dan naar het zuiden van het eiland gereden om het Vulkaan park te bezoeken. Hieronder al een kleine impressie aan de hand van wat geschoten beeldmateriaal.

Morgen liggen mijn benen heel den dag naar boven. Tegen de avond ga ik de Ironman expo eens bezoeken. Om 18 uur staat de pastaparty geprogrammeerd met aansluitend de atletenbriefing.

Nu is het weeral bedtijd. Om 20u is ons kaarske altijd uit. Ik slaap hier bijna alle dagen het klokje rond. Slaapwel of goeimorgen.

Bob en Mel.

Race nummer 1653

2008-10-08T05:30:00.005+01:00

Hey vrienden,

Vandaag stond er een laatste fietsrit op het programma. In totaal een 55 tal kilometerkes gereden. Ik heb eerst de lus verkend die je dient af te leggen vooraleer je op de grote motorweg richting keerpunt in Hawi vertrekt. Geen sinicure met al het verkeer, te veel verkeerslichten en wegenwerken. Na die lus een blokje van 10 minuten goed gas gegeven op de grote autoweg en dan rustig losgereden naar de condo. Mel heeft zich in tussentijd ook sportief weten bezig te houden in ons plonsbaddeke.

Na de middag ben ik me dan gaan registreren. Nog even een klapke geslagen met Stefan Vuckovic (winnaar IM Florida 2007 en zilver Olympische Spelen in Sydney, komt geregeld over de vloer in La Santa), die in topvorm verkeerd, liet hij me verstaan. Hij zei dat hij nog een ferm cadeauke voor me heeft liggen: ne paraplu voor in Newcastle, de smeerbos, zo spotten met ne mens.

Mijn race nummer is 1653!

Na de registratie ben ik de zee nog eens ingesprongen voor een 20 tal minuutjes. Ik had gezelschap van een ferm schildpadje. Die zijn hier van een iets groter kaliber als bij ons op de kermis. Het blijft fantastisch om in een reuze aquarium te zwemmen. Het zal zaterdag wel wat anders zijn als ze daar 1700 atleten te gelijk in smijten. Ik denk niet dat we dan nog veel viskes gaan zien.

De dag werd afgesloten met een laatste koolhydraatarme maaltijd. Ik kijk zo uit naar morgen om eindelijk te beginnen schranzen en laden. Ik probeer het altijd bij gezond eten te houden in het begin van de week om dan vanaf woensdag er vol tegenaan te gaan wat de carbs betreft. Ole.

De groetjes.

Bob en Mel.

Rustag, toeristendag!

2008-10-07T06:30:00.014+01:00

Aloha,

Vandaag weer genoten van een dagje volledige rust. Ideaal om eens een aantal mooie plekjes van Big Island op te zoeken. We hadden een route uitgestippeld die ons tot de andere kant van het eiland zou leiden.

Hieronder al een aantal foto's van ons tripje! We hebben op het strand gelegen bij 40° graden Celsius en in de mist en regen gereden op 2000 meter hoogte. Fantastisch dagje uit. En op die manier geen stress en geen tijd om te veel aan de Ironman te denken.

Hier op Big Island bevindt zich het hoogste punt in de Pacifische Oceaan, een actieve vulkaan die 4000meter boven de zeespiegel uitstijgt. De toppen zijn bedekt met sneeuw. Het grappige is dat de lokale bevolking naar de top rijdt met hun 4 x 4's, hun koffers volladen met sneeuw en naar beneden rijden om op het strand met sneeuwballen te smijten!

We hebben echt genoten van ons dagtripje.

Morgen staat er 1h30 fietsen op het programma en een 20 minuutjes zwemmen in de zee. Vanaf morgen kunnen we ook gaan registreren en zal ik dus men racenummer kennen.

Groetjes Bob en Mel.

10K Race

2008-10-05T23:06:00.006+01:00

Jow de mannen,

Vandaag stond om 7u30 een 5 en 10km loopwedstrijd voor het goede doel geprogrammeerd.

Gisterenavond kreeg Mel echt goesting om deel te nemen. Ik had vandaag normaal gezien een rustdag en diende morgen 40minuten te lopen. Ik dacht dat het misschien wel interessant was om mijn planning lichtjes te wijzigen en ook deel te nemen. Op die manier had ik nog eens een laatste intensieve prikkel met het oog op volgende zaterdag en dan kan ik morgen rusten samen met Mel.

Ik had zeker niet de intentie mij volledig kapot te lopen. Gewoon een goede training.

Het startsignaal ging en onmiddellijk liep ik alleen op kop. Ik kwam in een vlot tempo en liep weg van de rest zonder te forceren. Het enige minpunt was dat er niemand voor me uit reed op de fiets. Ook nergens signalen hoe ver in de wedstrijd je gevorderd was. Ik passeerde aan een eerste bevooradingspost. De vrijwilligers waren nog rustig een koffiekletske aan het doen en verschoten zich een buld toen ik passeerde. Ik liep verder, en verder, ... wanneer moet ik hier terugdraaien, waar staan de aanduidingen, waar is dat keerpunt. Op een gegeven moment keek ik op mijn horloge. Ik was in volle overtuiging dat ik op dat moment al lang een keerpunt had moeten zien. De eerst volgend markering op de weg, draaide ik terug. De eerste achtervolger volgde op een veilige afstand. Na een aantal minuten teruglopen kijk ik terug op mijn horloge. Oh shit, ik ben te vroeg teruggedraaid. Ik kwam over de finish in 26min56, een nieuw wereldrecord. Miljaar, dat was balen. Ik was eventjes serieus teleurgesteld: waarom was er niemand om voor me uit te rijden, waar was de markering op de weg, ook vloekend op mezelf omdat ik me van tijd had vergist toen ik op men horloge keek. Na een paar minuten kon ik alles relativeren. Ik voelde me echt goed tijdens de wedstrijd. Ik liep zeer vlot, had goede benen, ben niet diep gegaan en had de wedstrijd vlot kunnen winnen. Dus waarom klagen, volgende week is de grote dag. Bovendien mocht ik van mijn coach Benneke De Wolf geen grote afstanden meer doen de laatste week, dus misschien beter zo. Perfecte training en zeer goed gevoel.

Alles werd nog mooier, toen Mel over de aankomst kwam. Ze liep een schitterende 10km en legde beslag op de eerste plaats in haar age group. Dolgelukkig pronkte ze op het podium met haar prijs! Ook aan perfecte recovery fuel geen gebrek, zie de brownie die ze hier vlotjes naar binnen werkt.

Deze namiddag zwem ik nog 20 minuutjes in de zee.

Morgen volgt dan een volledige rustdag.

De groetjes en hopelijk vind ik de weg volgende week een beetje beter.

Bob en Melanie Roadrunner!

Rustdag

2008-10-05T21:56:00.010+01:00

Aloha,

Gisteren genoten van een dagje relaxen en rusten.

Door de jetlag zijn we hier altijd al om 6uur 's ochtends wakker. Het mooie daaraan is dat je een ontzettend lange dag in vooruitzicht hebt. Eerst genoten van een uitgebreid ontbijt op ons terras onder de palmbomen, felgroene gekko's als gezelschap en met een fenomenaal uitzicht op de bergen. Daarna de beentjes even gladgezet, wat gestretched aan het zwembad en een verslagske voor de blog gemaakt. Het zou wel kunnen dat de volgende gasten enkele verloren haartjes tussen hun boterhammekes gaan vinden.

Rond de middag zijn we dan begonnen aan ons daguitstapje.

Eerste stop was een lokaal strandje waar je geregeld schilpadden tegenkomt. Ikke vol overgave de zee in. Echt precies gelijk een aquarium. Helaas geen schildpadden gespot. Toen ik op weg was naar het strand en over een paar rotsen diende te klauteren, sprong ik bijna ne meter in de lucht. Een van die zogenaamde rotsen was ne gaffel van ne schildpad. Hallo kroket. Nadien vonden we nog enkele van die pagadders zonnebadend op de rotsen. Schitterend om zien.

Bij het nemen van deze foto toch geregeld naar beneden gekeken of dat die kerel ni geniepig in mijn tenen wou bijten.

Sorry voor men coifure. Volgende keer zal ik er gel indoen.

Volgende stop was Wuaikuloa Beach Resort. Een schitterend stukje paradijs op aarde: witte zandstranden, palmbomen bij de vleet en ideaal om te relaxen. Op de rechtse foto spot je Victoria Beckham met hare rozen hoed.

Tenslotte hebben we nog een eindje landinwaards gereden om de uitgestrekte lavavelden te bekijken.

Een fantastisch dagje genieten en relaxen.

Bob en Mel.

Aloha!

2008-10-04T19:15:00.008+01:00

Hey allemaal,

We zijn woensdag in Hawaii aangekomen! We verblijven in een fantastisch resort en een schitterende condo, het is hier echt paradijs op aarde. Vanaf vandaag zal ik dagelijks een update geven over men laatste voorbereidingen voor de grote dag volgende zaterdag en zal ik geregeld foto's posten van onze avonturen.

Nu vooraleer we aan ons Hawaii avontuur begonnen zijn, hebben we eerst afscheid genomen van La Santa. Vorige maandag stond onze laatste show te wachten. Naar oude traditie wordt er voor de vertrekkers een specialleke geregeld: ze worden in de lucht gegooid, ze moeten zich belachelijk maken in een of ander dans nummerke,... Ik dacht hopelijk niet van dat voor ons afscheid...

Voor de show begon, hadden Mel en Ben al een gigantische spandoek opgehangen met "Ironbob" in grote letters. De show was echt plezant. Iedereen gaf er een gigantische lap op en het was constant hilariteit. Na de show wordt iedereen dan bij naam afgeroepen. Toen de laatste aan de beurt was geweest, nam de kleine broeder plots de microfoon. Voor minstens 500 toeschouwers begon hij aan een pakkende speetch. Melanie en mezelf werden echt met mooie woorden bedankt en geprezen. Het beste afscheidscadeau dat we konden dromen. Ik zal aan zijn motiverende en ontroerende speetch denken als ik het moeilijk krijg in de wedstrijd volgende week. Iedereen was zo onder de indruk van Ben. Gasten kwamen naar ons toe om Ben te bedanken en feliciteren met zijn pakkende voordracht. Broer ge zijt een kanon! Echt nogmaals ne dikke merci!

Na de show werd er dan verder gevierd (zeer binnen de perken wel te verstaan) in de boys show room en de disco. De green teamers die La Santa verlaten worden ook altijd in een mooi afscheidsplunje gehesen. Zie foto's.

En dan dinsdag onze laatste dag in La Santa. Een dag van afscheid nemen, nog wat kleinigheden inpakken, laatste zaken regelen,... Om 16h werden we dan door ons Benneke naar de luchthaven gebracht en kon onze missie beginnen. Eerste vlucht was naar London. We werden opgepikt door een vriendin van Melanie en hebben een nacht bij haar doorgebracht. Woensdagmorgend stond onze grote missie voor de boeg. We kwamen in de luchthaven aan en chechten in. Tiens, we kregen alleen een boardingpas voor LA, waar is die voor Kona? Ha, sorry mijnheer die vlucht van LA naar Kona is een paar maanden geleden geannuleerd. Euh... Gelukkig waren ze zeer vriendelijk en behulpzaam aan de incheckbalie. Vliegensvlug werd een oplossing te voorschijn getoverd en vlogen we een half uur vroeger dan gepland naar St Fransisco ipv LA en van daar naar Kona. Dus geen paniek. Eerste vlucht was 1ou. Dan een tussenstop van 4 uur om dan nog eens 5h30 te vliegen. In totaal 26uur zonder bed, vermoeiend zonder meer. In Kona dan onmiddellijk een auto gehuurd en ons resort gezocht. Na 27 uur eindelijk in ons beddeke.

Donderdag en vrijdag stond er nog wat training gepland. Donderdagmorgen een 40 minuten durend loopje afgewerkt. De hitte viel ontzettend goed mee, maar ja het was ook 7u30 vandaar. In de namiddag een goede zwemtraining gedaan en dat was het voor donderdag. Gisteren stond er nog een stevige trainingsdag op het menu. Eerst 125km over de moeilijkste stukken van het fietsparcours afgelegd. Het parcours is zeker minder lastig dan in Lanzarote. Het is ontzettend warm maar een stormwind zorgt voor welgekomen afkoeling. De wind gaat allesbepalend zijn voor een goede fietstijd. Gisteren vertrok in met storm op de kop en op de weg terug had ik terug van Jan. Dus in die condities gaat het een loodzware fietsproef worden. Nu ik kijk toch vol vertrouwen naar volgende zaterdag. Ik reed gisteren 32km/h gemiddeld en verdroeg de hitte zeer goed. Na het fietsen heb ik onmiddellijk nog een kort overgansloopje afgewerkt. In de late namiddag heb ik dan samen met Marc Herremans en Dirk Van Gossum een half uurtje in de zee gezwommen.

Vandaag en morgen geniet ik van volledige rust. Ik hou jullie op de hoogte.

Ga zeker ook eens kijken op http://thebikeguidessupporters.blogspot.com. Ik sta nog eens in de Gazet. Het is wat met da manneke!

Tot morgen!

Bob en Melanie.

Vertrekkers en komers

2008-10-01T20:10:00.000+01:00

Sinds gisteren is het zover. De enige overgebleven De Wolf in La Santa. Om 16h Bob en Mel op de vlieger gezet richting Londen. Van daaruit zijn ze deze ochtend vroeg naar Hawaï doorgereisd. Hij heeft beloofd ginder zijn uiterste best te doen om af en toe eens iets te laten horen via internet. Ik denk dat ik de 11e oktober serieus in spanning voor www.ironmanlive.com zal zitten om de live up dates te volgen.

Gelukkig zal ik hier niet al te veel momenten alleen doorbrengen. Morgen komt het volgende bezoek weeral aan. Mark Witakker alias The Tower of Power, een ex-collega van het Bike Center komt zich een week messcherp trainen voor de 70.3 Ironman van Florida. Deze wedstrijd is het Wereldkampioenschap 70.3 of Halve Ironman. Vergelijkbaar met wat Hawaï is voor de volledige afstand. Sommigen onder jullie hebben hem waarschijnlijk in Antwerpen wel aan het werk gezien waar hij zich gekwalificeerd heeft voor dit WK. Schitterende figuur dus zal weer een aangename week worden.

Zoals eerder gemeld ben ik vanaf maandag terug aan de triathlonvoorbereiding begonnen. Vanmorgen overigens goed nieuws gekregen. La Santa wil me de kans geven om de IM van Lanzarote te doen, dus het zal volledig van mijn fitheid (en vooral de fitheid van de heup) afhangen of er volgend jaar gedebuteerd wordt op de volledige afstand of dat we het nog een jaar bij de halve zullen houden. Aan trainingsmaten gelukkig weer geen gebrek. Vandaag met een collega voor het eerst hier in Lanzarote de kaap van de 100km overschreden op de fiets. Natuurlijk alles aan heel rustig tempo. Nadien nog even het dok ingesprongen om ook de zwemtechniek nog wat bij te schaven. Morgen opnieuw 3 uurtjes rustig de fiets op met twee collega’s van het Bike Center.

Groeten en Belgique.

Ben

In men hangmat

2008-09-28T19:35:00.002+01:00

Hey vrienden,

Het is zover! De taper, RUST, kan beginnen. Gisteren een laatste maal 200km gereden, met een korte overgangsloop van 4km. Vandaag dan een laatste maal katoen gegeven op de piste en nog eens goed gezwommen. Vanaf nu staat alles in het teken van rust.

Ga eens kijken op http://www.ironmannews.com/index_ironman_special_hawaii_2008_competitors_Belgium.htm
voor een voorbeschouwing op de IM van Hawaii met Bobbie himself.

Groetjes Bobbie.

Elsten op bezoek

2008-09-28T16:22:00.001+01:00

Vanochtend (zaterdag) zijn gasten numero 2 en 3 vertrokken uit “Hosteleria De Wolf”. Gert en Glenn, twee ‘kozeinen’, zijn hier een week hun kloeke torso’s komen showen en roodbakken. Ik moet zeggen: twee karaktermannen pur sang!! Ongeacht het uur dat de kadees in bed lagen, ongeacht de hoeveelheid Carlsberg die de avond ervoor genuttigd werd, om 8h werd er gezwind uit bed geveerd om op de fiets volledig de weg kwijt te gaan spelen, rond de Lagoon de 4km besttijd van Bekele te gaan scherper stellen, per kajak de Hawaiiganger bij zijn open-water training te begeleiden, of de huisbaas van 166B (lees: moi) te vergezellen bij zijn eerste looppaskes rond de hogervermelde Lagoon. Schitterend om die twee op bezoek gehad te hebben.
Verder wel een eerste vals nootje te melden. Al 3 dagen zo slap als een schotelvod omwille van een serieuze snotvalling. Waarschijnlijk vorige maandag iets te hard die twee jonge veulens van ’t Gooreind willen bijbenen in de disco waardoor het anders optimaal werkende immuunsysteem even een dipje kende. Hopelijk snel terug fit en gezond want vanaf maandag wil ik eraan beginnen. Genoeg gerust, gefeest en verdikt. Nu beginnen aan hetgene waarvoor we gekomen zijn. Een lange, geleidelijke opbouw afwerken naar hopelijk eindelijk een geslaagd triathlonseizoen. De motivatie en ambitie is groter dan ooit. Ben echt blij dat ik eraan kan beginnen.
Echter, op zeer korte termijn sta ik mezelf nog één feestje toe. Maandag is het hier immers Bob en Mel hun laatste avond, dus ook laatste show en disco. Hoewel ik dit meer iets vind om triestig van te worden moeten we er toch alles aan doen om het voor hen een onvergetelijke avond te laten worden. Hoewel ik er van overtuigd ben dat ik hier goed mijn streng ga trekken als de Newcastle-gangers hier weg zijn zal ik ze hier verschrikkelijk missen. Enorm content dat we hier toch nog 3 weken terug samen hebben gezeten en nu zal het aan mij zijn om hier de De Wolf-eer hoog te houden. Schitterend om zien welke progressie onzen Bobbie hier geboekt heeft en hoe hij ervoor leeft. Als je weet dat hij 3 edities geleden als halve voetballer 75e eindigde in Brasschaat en nu 16e in Antwerpen (foto), in een bezetting welke 5x sterker was dan toen, heeft hij de laatste jaren proper werk geleverd. Veel, hard en vooral slim getraind. Ongeacht het resultaat in Hawaii, zou ik zeggen: Geniet ervan, dit is de beloning voor al de opofferingen en de 1000’en trainingsuren. Hiervoor zijn we naar Lanzarote gekomen. Dit is een dikke kers op de taart, wat er nadien ook nog mag komen.
Groeten,
Ben

We zijn er bijna!

2008-09-25T15:38:00.002+01:00

Hey kameraden,

Ik ben bezig aan de laatste trainingsdagen hier in La Santa.
Na genoten te hebben van 2 volledige rustdagen, ben ik vorige week aan een 8 daagse blok begonnen. In totaal 20km gezwommen, 700km gefietst en 105km gelopen tijdens die 8 dagen, goed voor 39uur training. Vandaag heb ik een overgansdag met een beetje loslopen en open water zwemmen en dan volgen nog 3 dagen van stevig trainen. En dan...SLAPEN en RUSTEN. Ik heb men laatste 2 weken al uitgetekend, samen met ons Benneke en alles zal rond rust draaien: in een hangmat tussen twee palmbomen.

Nu vertrekken naar Hawaii betekent ook vetrekken uit La Santa. We zijn deze week al aan de grote uitverkoop begonnen. Gisteren werd bij een pre Hawaii Party al redelijk wat van onze spullen bij opbod verkocht. De kleinen broeder speelde de linke snoodhaard en jaagde de prijs geregeld wat de hoogte in.

Volgende dinsdag zit ons avontuur er hier op en vliegen we naar Londen. De dag nadien vertrekken we vanuit Londen om ´s avonds in Kona aan te komen.

Ik hou jullie op de hoogte.

Groetjes Bobke.

Spiegel

2008-09-19T19:44:00.003+01:00

Via nonkel Jan zijn blog (http://www.thebikeguidessupporters.blogspot.com/) heb ik vernomen dat er deze maand een interview met onzen Bob in de New York Times staat. Of alleszins een over gans de wereld gerenomeerd en gekend blad. Gazettenman...

Groeten,

Ben

2008-09-17T18:56:00.002+01:00

Ola chicos y chicas,

Een paar uur geleden is hier de eerste bezoeker van 166B uitgewuifd. Bertje is hier een week zijn toptalent komen etaleren in bijwijlen snikhete, en dus voor Hawaii, optimale omstandigheden. Ondanks een bijna dagelijks verorberd pizza’ke van La Bodega en een knapperig baguetje met zalm-Philadephia zal elk beenhard stokbrood dat Bertje passeert in stukjes gesneden terugkomen. Zo scherp is hij hier vertrokken… In 3b logeert er nog zo een figuur, de Pijl van Wezel. Ik denk dat menig docent anatomie hier al likkebaardend de benen van de twee Hawaii-atleten zou bekijken. Ideale modellen voor een les over het vatenstelsel. Elk haarvatje ligt er op.
Bij mezelf zal momenteel een straffe telescoop ingezet moeten worden om enig teken van scherpte waar te nemen. Hou me zeker wel in beweging maar alles nog weinig gestructureerd. Door te trainen waar ik zin in heb probeer ik mezelf klaar te maken om vanaf oktober rustig te beginnen opbouwen naar volgend seizoen toe.
Zaterdag overigens een schitterend feestje gehad met de nieuwe Green Team-collega’s. Elk jaar vieren ze op 10km van La Santa het feest ‘Los Dolores’. Dit om te herdenken dat Tinajo en Mancha Blanca bij de gigantische vulkaanuitbarsting van zoveel jaar geleden net gespaard zijn gebleven van de lavastroom. De bedoeling van het feest is dat alle eilandbewoners in locale klederdracht te voet naar Mancha Blanca afzakken om daar een gigantisch feest te bouwen (elk jaar om en bij de 40 à 50.000 mensen). Hier moest ik toch eens op present tekenen. De locale kleren die ik moest aantrekken waren zwarte broek, zwarte hoed en wit hemd. Aangezien ik alleen een paar knalwitte schoenen bijheb voor de moment had ik meer weg van een Justin Timberlake-wannabe dan van een Lanzarotiaanse geitenboer. Toch goed geamuseerd. Mijn twee zinnen Spaans (Ola, Que tal? en Me llamo Jésus El Lobo) hebben serieus dienst gedaan. (PS. Het halve liter blikje hield ik natuurlijk vast voor diegene die de foto aan het nemen was)
Nu zaterdag de volgende twee gasten alweer ontvangen. Twee feestneuzen van de familie Elst komen hier voor één week hun kloeke bast bruinbakken. Nog een paar keer ga ik het er nog eens goed van pakken, maandag dus in het gezelschap van Gert en Glenn, en dan vanaf oktober het echte werk waar we voor gekomen zijn. Lees: trainen, trainen, rusten, trainen, trainen, rusten,…. (en fietsen uitdelen).
Groeten vanonder een frisse 35°C.

Op weg naar Hawaii

2008-09-15T12:26:00.004+01:00

Het begint te korten. Nog minder dan 4 weken.

Een kort berichtje om jullie op de hoogte te houden van de trainingen.

Ik heb zopas men voorlaatste blok van 12 dagen tot een goed einde gebracht. In die 12 dagen

20km gezwommen, 900km gefietst en 150 km gelopen, samen goed voor een kleine 50 uur training. Ik geniet nu vollop van 2 dagen rust om dan vol goede moed aan de laatste trainingsdagen te beginnen.

Momenteel werk ik een groot deel van men trainingen af in het gezelschap van Bert Jammaer. Ongelooflijk als je met zo een klepper op pad kan. Daarnaast is Marc Herremans, in het gezelschap van Dirk Van Gossum, hier ook weer keihard aan het trainen. Wat een spirit en motivatie die kerel heeft, groot respect.

Kleine pronostiek op basis van wat ik hier al gezien heb:

Bert Jammaer: top 10, hij staat scherper dan ooit!

Marc Herremans: opnieuw naar winst in een nieuw wereldrecord!

Groetjes Bob.

Komen en gaan

2008-09-11T16:05:00.003+01:00

Beste vriendjes,

De voorbije week heb ik afscheid genomen van Ovi Schovi de quadricep femoris aka Michael Scofield. Ik zou dit bericht graag gebruiken om een ode te brengen aan nen bangelijke gast, nen toffe bike guide collega en een super fietskanon.

Toen we tussen kers en nieuwjaar 2005 een eerste keer op stage kwamen naar Club La Santa, zeiden Ben, Ovike en ik nog lachend tegen elkaar: "stel dat we hier ooit komen werken". Wat toen enkel dromen leek is 2 jaar later voor alledrie realiteit geworden. Den broer en ik begonnen in september 2006 aan ons La Santa avontuur. Ik ben hier aan men laatste maand bezig van een 2- jaar durende trainingsstage, onzen Ben is na een kleine tussenstop in België, vorige zaterdag terug volwaardig lid van het La Santa Green Team en Ovike is na anderhalf jaar vorige week dus vertrokken.

Ik heb echt genoten van Ovieke zijn gezelschap hier in La Santa. De eerste maanden dan Ben en ik hier in La Santa waren, kregen we om de 2 weken bezoek van Ovike. Na verloop van tijd begon iedereen van ons team de Michael al als ne volwaardige collega te beschouwen. In april 2007 heeft hij zich dan maar besloten om een jaarke loopbaanonderbreking te nemen bij den brandweer en zich ook in het La Santa avontuur te storten. Een jaar werd uiteindelijk 1,5 jaar.
Ovi heeft altijd goed met de fiets overweg ge kunnen, maar in Lanzarote ontpopte hij zich tot een echt fietskanon. Zijn 16de fietstijd in de Ironman van Lanzarote liegt er dan ook niet om. De gasten waren dan ook danig bevreesd als bikeguide Ovi de fietstochten begeleide. Op een van de advanced toertjes kwam hij ooit boven op de eerste helling met nog 2 man in zijn wiel: de 2 winnaars van de Volcano triathlon, zijnde Bert Jammaer en Francoise Wellekens, oei misschien eventjes temporiseren. Het gebeurde dat hij de tochten ook indeelde afhankelijk van zijn trainingsschema. Geregeld werden blokjes tempo rijden in de tocht ingelast. De arme La Santa gasten proestend en kreunend in Ovike zijn wiel. Hehe, en een knipoogskes naar de camera! Op een van de fietskampen, nam er een van die pseudo vedetten deel. Ovi moest de snelle groep begeleiden. Die kerel tegen den Ovi, oh neen zeide gij een van die triathlonfags. Dat had hem niet moeten zeggen. Ze waren nog geen 10 minuten ver, of de Schoofs draaide de gas open. Hartslag van 170, iedereeen op een lint, tot dat ons vedet ontplofte. Wachten, ja tarrara jing. Hij heeft zijne kak wel ingehouden de rest van de week.

Legendarisch zijn ook zijn afdalingscapaciteiten. Record in Lanzarote 102km/h. Ooit heeft hij het eens foto genomen van zijn kilometrikske tegen 83 per uur. Ik denk niet dat er 5 triathleten zijn die beter dalen dan den Ovi.

Als ge met Schoofske ging trainen, was een fratske ni ver weg. We stopten aan een tankstation om ons bidonnekes bij te vullen. Ah een goei koud colake in mijn drinkebus. Efkes de gas eruit schudden dacht hij. Da buske ontplofte daar in zijn gezicht, zijne zonnebril tot achter zijn oren, man man man, dat was lachen. Het is ook traditioneel dat we elkaar absoluut niet op de hoogte brengen van hangend snot aan de neus of wang, ontbijtresten aan de tanden, chocolade kringen rond de mond. Het was vooral in dit laatste dat den Ovi ne krak was. Hij kon niet zonder zijn chocolade ontbijtkoeken als snack op de fiets. Na het verorberen van zo een koekske zat heel zijn gezicht meestal onder de choco. Wij natuurlijk zwijgen. Vijf uur later voor de spiegel:"smeerbossen!"

Ovi ge zijt nen supergast en ge zult hier danig gemist worden!

Amuseer je rot in Amerikaen veel succes samen met Magalieke.
Bobke.

Terug aangekomen

2008-09-10T09:12:00.001+01:00

Appartement 166B is opnieuw voor onbepaalde tijd ingepalmd. Net als het laatste jaar van mijn vorig verblijf ben ik onmiddellijk in hetzelfde appartement kunnen intrekken. Toen was Ovi’ke voor een maand of 8 de roommate. Nu is het, nadat Ovi hier vorige woensdag vertrokken is, voor de eerste tien dagen Bert Jammaer. Aangezien ze hier in staff-bezoeken vrij soepel zijn had ik vanaf dag één een eerste trainingsbeest meegebracht. Hij zal de Hawaii-trainingen wel zonder mij moeten afwerken want trainen staat de eerste weken nog op een laag pitje. Het met haken en ogen in elkaar hangende lijf eens volledig laten uitrusten, af en toe eens een pintje drinken tijdens de eerste maand dat we hier zijn, en dan vanaf oktober hopelijk voor alle drie de disciplines aan de opbouw beginnen.

Het voelde vanaf de eerste dag al aan of ik was hier nooit weggeweest (sokske lagen hier in de kas, washandjes ginder, fietskleren daar,…). Ook de ontvangst door de gekende collega’s en kameraden van op het eiland was fantastisch. Blijkbaar allemaal content dat ik terug was, ofwel schitterende acteurs J. Alles dus nog hetzelfde behalve 70% van het Green Team. Daarom al mijn beste socialize- kwaliteiten bovengehaald om als ‘nieuweling’ me wat te integreren.

Gelukkig hebben we in België ook een tropische zomer achter de rug zodat ik optimaal kon acclimatiseren. Momenteel hier vlot boven de dertig graden. Ook qua teint zullen we rap terug omgetoverd zijn van Belgische bleekscheet tot gebronzeerde Spanjaard. Onzen Bob zal trouwens content zijn tijdens zijn lange fietstrainingen. Momenteel al heel de week quasi windstil op Lanzarote wat zo zeldzaam is als een zomerdag in België.

Verder eigenlijk weinig nieuws te melden. Ook nog geen schoon fotomateriaal verzameld om hier te publiceren. Lees: ondanks de massale aanvraag van sommige onder jullie nog geen foto’s van Deense blondines of Spaanse Latina’s geschoten.

Groeten allemaal en hopelijk snel wat meer interessants te melden

Administratieve mededeling

2008-09-02T11:12:00.002+01:00

Hola amigos, Qué tal!

Daarnet aan het testen geweest en blijkbaar is mijn Spaanse GSM-nummer nog steeds actief. Ze zijn daar iets minder ijverig in het blokkeren van niet-gebruikte SIM-kaarten dan bij Proximus. Daarom vanaf volgende week bij voorkeur bereikbaar op het nummer 0034/636.88.36.86. Mail is natuurlijk nog altijd het gemakkelijkst. Onthou wel dat de mail ginder waarschijnlijk één maal wekelijks ipv één maal daags gechecked zal worden gezien het supersnel internet dat in La Santa beschikbaar is (een bejaarde postduif sturen vanuit Wezel komt waarschijnlijk nog sneller toe...)

Adios.

Ben , die de vijf woorden spaans die hij spreekt hier even met veel overtuiging wou ten toon spreiden.

Laatste week en Belgique.

2008-08-31T15:27:00.006+01:00

Ola,

De laatste week in Wuustwezel wordt ingezet. Na een half jaar fietstochten te hebben afgewerkt doorheen exotisch klinkende bestemmingen als Woensdrecht, , Den Uil, Schijf en Meersel-Dreef wordt het binnen 6 dagen weer tijd voor minder zuiders klinkende plaatsen van het caliber Playa Blanca, San Bartolome en La Caletta de Famara.

Eergisteren, vrijdag, twee deuren achter me dichtgetrokken. Vooreerst met de betere Sensodine-smile de deur van mijn studio in Leuven definitief afgesloten. De laatste weken begon het geweldig knusse appartementje meer aan te voelen als Leuven-Centraal. De reden dan ook waarom het tijd werd om uit Leuven te vertrekken. Alleenzittten: niks voor mij (vandaar de logische verhuis naar het korter bij familie en vrienden gelegen Lanzarote !?)
De tweede deur werd iets minder graag dichtgetrokken, namelijk deze van TopsportABC. Heel mooi half jaar gehad. Twee maanden lang, in aanloop naar de Olympische Spelen, met de beste atleten van België mogen werken, meer kan je als Sportkotter niet wensen. Ook de sfeer onder de TopsportABC'ers, als de patron waren top. Ik besef dat het in België moeilijk gaat zijn nog een schoner job te vinden bij, een eventuele, terugkomst. Had TopsportABC in A'pen gelegen, ze zouden er nog niet van me af geweest zijn.

Aangezien ik van de kameraden nog eens deftig afscheid wil en wou nemen heb ik de voorbije week al meermaals de glageschoren benen onder tafel geschoven. De laatste week dan ook al meer Chateaux-Briands, visgrills en Crème Brésilliene's gegeten dan Recovery shakes gedronken. Zoals eerder gemeld, het seizoen zit er toch op dus tijd om, héél even, een klein Michelinbandje thv het bekken aan te leggen. Gelukkig deze week iets of wat positief nieuws gehad. De heup-en bilpijn is geen gevolg van de oude, geöpereerde blessure maar een ontsteking van het slijmvlies van de heup tgv van de sliding over de Berendrechtse makkedam. Twee weken ontstekingsremmers slikken en niet lopen en we zouden er vanaf moeten zijn. Vingertjes kruisen.

De komende dagen nog enkele gezellige etentjes afwerken en de familie en vrienden kunnen starten met het boeken van de tickets richting Lanzarote!!

Tot ziens en tot hoors.

Ben

Laatste rechte lijn

2008-08-27T21:20:00.006+01:00

Beste vrienden,

Het is eventjes geleden dat ik nog van me heb laten horen. Sinds 10 augustus ben ik terug in La Santa na een deugdoende vakantie in den Belgique.

In die tussentijd is er redelijk wat veranderd. Zoals ge in 1 van Bens berichten kon lezen, hebben Melanie en ik besloten om op 30 september Club La Santa te verlaten. Niet omdat we het beu zijn of onze draai niet meer vinden, maar heel eenvoudig omdat we stillaan toe zijn aan een huisje, tuintje, boompje, ... Dat komt natuurlijk niet vanzelf vandaar onze beslissing om terug in het 'echte leven' te stappen. We gaan van het zonovergoten Lanzarote naar het iets meer noordelijk gelegen Newcastle (Shearer! Shearer!). Ik vrees dat de fietsritjes in de winter langlauchtochtjes zullen worden. Nu ge ziet hoe Ain -Allar Johanson te keer gaat op de fiets. In de winter doet hij niks anders dan cross country skiing. Dus pas maar op...

Op de foto's ziet ge een aantal fraaie bouwwerkjes van Newcastle. We hebben al een weekendje doorgebracht in de stad en het zag er zeer de moeite uit. Het gaat zeker anders zijn, maar daarom niet slechter dan in La Santa. Er wacht me daar een schitterende uitdaging waar ik absoluut naar uitkijk. Op 30 september 'werk' ik mijn laatste dag in La Santa, op 1 oktober zijn we dan al in Hawaii, waar we tot 19 oktober zullen vertoeven. Den 21ste oktober landen we in London en op 27 oktober is mijn eerste werkdag in Newcastle.

Moet er nog zand zijn!

Maar nu dus eerst in de best mogelijke conditie geraken voor het WK in Hawaii. De voorbije twee weken zijn we met de laatste voorbereidingen begonnen. De eerste week was een overgansweek na een week platte rust, maar was toch al goed voor 20 trainingsuren. De voorbije week was al pittiger met 24h30 training. Deze week zal er nog wat bijkomen. Dan volgt een rustweek om dan aan de volgende blok van 3 weken labeur te beginnen. Ik heb samen met den broeder de trainingsplanning besproken en uitgetekend. Het is de moeite! Vanaf begin september zal het hier weer al triathlon zijn wat de klok slaat met de creme de la creme van de triathlonwereld die in La Santa de laatste loodjeskomen leggen voor Hawaii. Hebben hun komst al bevestigd: Bertje Jammaer, Marc Herremans, Dirk Van Gossum, Luc Van Lierde, Thomas Hellriegel. Aan trainingspartners geen gebrek! En dan komt die kleine broeder ook nog eens terug. Het zullen nog 5 mooie weken zijn.

Bobby!

Seizoenseinde

2008-08-22T10:34:00.003+01:00

Vrolijke vrienden,

Gisteren met pijn in het hart ook de laatste 2 wedstrijden van het seizoen af moeten melden. Sinds de valpartij in Antwerpen ben ik terug beginnen sukkelen met de heup, of althans de heupregio. Elke keer als ik een duurloop wil afwerken krijg ik een stekende pijn in de linker bilspier. Het eerste kwartier voel ik niets, de volgende tien minuten steekt er precies een mug in mijn k*nt maar de volgende 10 minuten is het precies Jan Zelezny die zijn speer vanop 80m in de spier plant.

Ik ben me natuurlijk al twee weken serieus zorgen aan het maken want ik moet natuurlijk absoluut zeker zijn dat de heup op zich klaar is voor een trainingsjaar in Lanzarote. Daarom ga ik zeker geen risico's nemen met wedstrijden maar heb ik al wel zowat elke dokter in België die weet hoe een heup in elkaar steekt gebeld voor een afspraak. Dit om toch maar zeker te zijn dat ik niet aan het hervallen ben in de oude blessure. Ik mag er niet aan denken...

Soms vraag ik me toch wel af waarom wij zotten dit allemaal doen. Sinds begin maart 4 keer per week om 7h het bad in, elke dag rauw groenten bikken om terug 10kg af te vallen, nooit nog een pint pakken (op af en toe een legendarische uitspatting na),... om uiteindelijk ene keer over de finish te strompelen tijdens de Sterke Peer. Ondanks dat ben ik al terug begonnen met stabilisatie-oefeningen voor de heupregio met het oog op volgend seizoen. Gewoon omdat ik besef dat ik het allemaal veel te graag doe, dat ik verschrikkelijk van de trainingen kan genieten en dat zelfs als 4e in een boeren grasveld over de streep lopen het allemaal waard is.

Groeten mannekes

La Santa, deel II

2008-08-18T13:03:00.003+01:00

Verschillenden onder jullie zullen het ondertussen al wel vernomen hebben, maar nu kan ik het defintief melden: ik vertrek op zaterdag 6 september terug richting Lanzarote. Ik heb de beslissing al een week geleden genomen maar wilde eerst op het werk iedereen informeren alvorens het hier te posten. Ik weet dat dit voor velen misschien dom lijkt om zo een mooie job op te geven maar het leven in Leuven, buiten de job, viel me zwaarder en zwaarder.

Plus, het project waar Bob en ik twee jaar geleden voor naar Lanzarote trokken is nog maar voor één van ons voltooid...Ik heb echt het gevoel en de hoop dat het voor mij allemaal nog moet beginnen qua triathlon. Mijn uitslagen zijn tot hiertoe ook niet meer dan een blanco papier.

Nog één maand samen in La Santa vertoeven met onzen Bobbie en dan zal ik het er alleen moeten zien te rooien. Dat schrikt me gelukkig totaal niet af. Ik hoop er ten stelligste eindelijk eens volledig blessurevrij te blijven. Dan ben ik er van overtuigd dat ik er opnieuw een fantastische periode tegemoet ga, en dat ik eindelijk eens een fantastisch triathlonseizoen kan draaien.

Je kan er dus van op aan dat de blogberichten vanuit Lanzarote nog even zullen doorgaan. Nu terug van mijn hand.

Hopelijk kom ik zoveel mogelijk van jullie nog tegen voor vertrek.

Groeten,

Ben

2008-08-13T08:27:00.001+01:00

Hoi allemaal,

Zeker eens een kijkje gaan nemen op www.3coach.be. Er staat zowaar een dubbelinterview op met "De Pijl" en mezelf. Het is wel plezant om lezen dat het vertrouwen van den broer in mij zo groot is. Ik zal van de winter maar serieus uit mijn pijp komen om de verwachtingen eindelijk eens in te lossen.

Groeten.

Ben

De Sterke Peer

2008-08-10T19:45:00.005+01:00

Dag Sterke Peren - en platte vijgen :-)

Zoals verschillende onder jullie gisteren waarschijnlijk hebben gemerkt lag er gisteren in echte camouflage-outfit zowaar een huisfotograaf van 'The Bikeguide(s)' in de sloot van Beersgat verdoken om fantastische plaatjes te schieten van de thuiswedstrijd bij uitstek. Met heel veel dank aan de (ex-) buurman Rik De Blick en Kelly kunnen wij hier regelmatig topkwaliteit foto's publiceren. Absoluut eens een kijkje gaan nemen op zijn website http://picasaweb.google.be/rik.de.blick. Daar vind je tevens een uitgebreide fotoshoot van de wedstrijd (ook van Antwerpen). Ik heb zelfs vernomen dat hij niet weigerachtig staat tegenover een naaktfotosessie (vanaf cupmaat C en dit geldt enkel voor dames diende ik extra te vermelden).

Hierbij dus enkele foto's van de wedstrijd. Ons pa is trouwens begonnen met het bouwen van een extra schouwsteen om mijn gigantisch 'Sterke Peer'-standbeeld op te plaatsen. Wel één van de mooiste trofeën die ik gekregen heb en natuurlijk altijd plezant om hem te ontvangen van de Sterkste Peer der Peren.

Adios.

Ben

2008-08-08T10:41:00.002+01:00

Lezersgilde,

Het moet al maanden geleden zijn dat ik hier nog eens een bedenkelijk schrijfsel heb gepost. Ik vond dan ook dat ik in heel die periode weinig zinnigs te typen had. Dit is een triathlon en Lanzarote blog en buiten wat gezeur over mijn heup en het weer zou er van mijnentwege toch niet veel anders verschenen zijn.

Maar...vorig weekend stond ik zowaar na 13 maanden nog eens in triathlon-plunje om 7h een boterhammeke of 10 met peperkoek, confituur en choco te nuttigen. Na mijn operatie begin maart ging ik er van uit in 2009 voor het eerst terug triathlonklaar te zijn. Maar na een kinébeurt of tien, een glucosaminespuit of 3, een met ons pake afgewerkte stretchsessie of 23564 en een doktersrekening van 8659521454644892, 56 euro achtte ik me zowaar fit om op 3 augustus toch mee het Galgenweel in te springen met als enige doel onzen Bob zijn brilleke halfweg het zwemmen af te trekken :-)

Ik had voor mezelf geen enkel einddoel voorop gesteld, behalve meedoen, genieten dat ik er bij was en natuurlijk er uit halen wat kan. Me richten op een bepaalde plaats of tijd had geen enkele zin. Ik had wel alles gedaan wat mogelijk was om in vorm te zijn maar achtte de kans klein om topfit te zijn aangezien ik eind mei voor het eerst 3km non-stop kon lopen (bijna stervend in Dijckie zijn zoch, wel de wereldkampioen duurloop in zijn gewichtsklasse), en kracht mocht beginnen zetten op de trappers tijdens het fietsen.

Genoeg inleiding me dunkt. Korte impressie van de wedstrijd:

Zwemmen ging beter dan verwacht. De voorafgaande trainingen nog klop gekregen in het bad van Brasschaat van Bartje VL en Frank H. tijdens het zwemmen van de honderd'jes maar blijkbaar zat er die dagen toch wat vermoeidheid in de armen :-) Aldus als 26e de fiets op en gas geven. Waarschijnlijk iets te veel gas gegeven in de eerste tour in Berendrecht en zoedoende een oliespoor achtergelaten waar ik tijdens het beëindigen van mijn tweede tour mooi mijn 7m lange glijpartij over het zachte havenasfalt op inzette. Stuur volledig los en scheef, rem scheef, schakelaars van versnellingen losgekomen en een bloedbad op mijn linkerzijde. Einde wedstrijd dus en ticketje enkel richting Klina. Verdorie, zo ontgoocheld. Gevloekt en geblète als een klein kind toen ik alleen op mijn kamerke in de Klina lag. Op het moment van de val zat ik in 13e positie. Fris als een vis (lichtjes overdreven maar krikt de spectakelwaarde van dit schrijfsel op).

De dag na de wedstrijd een heel gemengd gevoel: heel content dat ik voor mezelf heb kunnen bewijzen dat het zwemmen en fietsen nog niet zo slecht zit, zwaar ontgoocheld dat ik na al de voorafgaande tegenslag(jes) weer pech heb, en anderzijds verschrikkelijk fier op wat mijne brother daar even wegzet. Ik moet bekennen dat ik waarschijnlijk na 15km lopen de hoestsiroop zou mogen hebben bovenhalen tegen de valling die ik zou opdoen bij zijn passage. Eén telefoontje naar Pieter Vandenhoogenband en die kerel triathlont te tegels uit de grond.

Man, man,.. nu ik hier naar boven scroll en zie hoe langdradig ik dit stukje proza al aan het maken ben maar één conclusie: tot morgen op de Sterke Peer waar er tijdens de wedstrijd een ontgoocheling gaat weggesport worden (als die stijve kuiten en die stijve bilspier (tgv tetanosspuit in de k*nt) wat meewillen). En nadien donkere Leffe alstublieft..

Verslag IM Antwerp

2008-08-04T09:43:00.004+01:00

Beste supporters,

Eerst en vooral bedankt voor de fantastische steun die jullie gisteren weer hebben geleverd.

1000 atleten stonden op de startlijst voor 3de editie van de Ironman Antwerpen. Het was behoorlijk drummen om een deftig plaatsje te bemachtigen voor de zwemstart. Om 11uur werd het startschot gegeven. Een gewriemel tussen kajaks en triathleten en weg waren we. Ondanks chaotische zwemstarts in Florida en Lanzarote, voelde ik me onmiddellijk vrij comfortabel. Na een 5 tal minuten zwemmen, sloeg dit gevoel evenwel drastisch om. Iemand vond het niet beter om te trachten men zwembrilletje af te trekken. Gelukkig draag ik men badmuts tegenwoordig altijd over men brilletje, zodat zijn poging half mislukte. Er liep toch behoorlijk wat water in men brilletje wat me toch wat ongemakkelijk maakte. Ik begrijp niet wat sommige mensen bezield. Ik zwom misschien in 150e plaats. Wat win je erbij iemands wedstrijd naar de vaantjes te proberen helpen. Fairplay en respect voor je tegenstanders is anders! Gelukkig vond ik vrij snel terug een goed ritme. Ik kwam na een kleine dertig minuten uit het water, met een veel beter gevoel dan vorig jaar. Mijn ouders riepen dat ik rond de 150e plaats hing wat me een morele boost gaf om er keihard in te vliegen op de fiets.

Na een vlotte wissel draaide ik de gas onmiddellijk open. Ik had me voorgenomen eens echt voluit te gaan in het eerste gedeelte van het fietsen. Na een half uur wedstrijd had ik een gemiddelde van 43,5 en wist ik dat ik super aan het rijden was. Op weg naar het keerpunt kon je een eerste keer een goed overzicht krijgen van de wedstrijd. Tot mijn eigen verbazing zag ik mijn broertje ergens rond de 15e plaats doorkomen. Oei dacht ik, dat wordt gas geven om hem nog bij te benen. Ik zat op dat moment rond de 45e plaats. Vrij snel na het keerpunt, kon ik een omvangrijke groep bijbenen en schoof zo op naar een top dertig plaats. Aan kilometer 60 zie ik plots men broer langs de kant staan, zij linkerzijde volledig bebloed. In een scherpe bocht sloeg het noodlot toe en ging hij vol tegen de grond. Ben werd gedwongen de strijd te staken. Superspijtig, hij was aan een dijk (Tommeke) van een wedstrijd bezig en lag op dat moment in 13e positie. Hij verzekerde me echter dat hij ok was zodat ik met een gerust hard mijn eigen wedstrijd kon verderzetten. De laatste 30km bleef ik rond de 30ste plaats hangen en reed uiteindelijk de wissel binnen als 32e, na 2h14 minuten op de fiets te hebben gezeten. Gemiddeld 40 per uur. Een boost voor het vertrouwen met het oog op de loopproef.

Tijdens de wissel schoot er toch wel gigantische krampen in men benen zeker. Rustig blijven en zachtjes beginnen lopen. Oef ze gingen weg. De eerste ronde voelde niet super aan. Gewoon goed tempo, zeker geen superbenen. In de tweede ronde kon ik plots een versnelling hoger schakelen. De laatste ronde voelde super en ik snelde naar een 16de plaats in 4u05'59. Een looptijd van 1h18 zorgde dat ik tevens 2de age grouper werd na Thierry Verbinnen. Dit was absoluut men beste halve afstand wedstrijd. Super tevreden met alledrie de proeven al blijft men zwemmen men zwakke broertje. Proficiat aan Marino en Luk: wat een wedstrijd van die mannen, wat een tijden. Met een fantastische 4de plaats, ondanks een valpartij, maakte ook Bert Jammaer weer indruk, na zijn fabuleuse Ironman Lanzarote overwinning.

De pintjes werden gesmaakt!

Nogmaals bedankt supporters.

Groetjes Bob.

PS: Bens verslag volgt.

Ongelooflijk tevreden

2008-08-03T22:24:00.008+01:00

16de plaats overall, 2de age grouper overall in 4u05'59.
Zwemmen: 29'53: 165e zwemtijd
Fietsen: 2h14'27: 16e fietstijd
Lopen: 1h18'05: 11e looptijd
Super tevreden.
Ben kwam onfortuinlijk ten val maar stelt het goed. Hij reed op dat moment in 13de positie.
Verslag volgt morgen. Hier alvast een paar foto's.

Bobke.

Klaar voor de start!

2008-08-02T17:37:00.003+01:00

Vandaag nog even gaan losrijden in mooi gezelschap!

We zijn er klaar voor!

Verslag volgt zo snel mogelijk.

Groetjes Bobke.

In de gazet

2008-08-01T13:44:00.002+01:00

Allen naar uw krantenwinkel! Haal het Nieuwsblad van zaterdag 2 augustus in huis!

Woensdagavond kreeg ik telefoon van het Nieuwsblad. Ze vroegen of ze een interview mochten afnemen met het oog op de Ironman van Antwerpen van komende zondag. Deze morgen is er dan een fotograaf geweest om een aantal kiekjes te komen nemen.
Locatie van dienst was 'de put' in Wuustwezel. Met fiets boven men hoofd en tot men knieën in het water op de gevoelige plaat: als dat gene reden is om een gazet te kopen!

Groetjes Bobke.

Fietsstage in Club La Santa

2008-07-31T11:13:00.002+01:00

Beste sportfanaten,

Wil je een stevige basis leggen voor het seizoen 2009 dan is dit echt iets voor u.
Van 1 november tot 8 november 2008, wordt onder professionele begeleiding van wielerprofs Nick Nuyens en Kevin De Weert een fantastische fietsstage georganiseerd. U verblijft een volledige week in het sportparadijs op aarde Club La Santa in Lanzarote. Al jaren fungeert La Santa als gastheer voor tal van internationale fietskampen en -evenementen. Voor de eerste maal wordt dit jaar door Trisport en QTR een volledig Belgische stage aangeboden.
Dagelijks staan begeleide fietstochten op het menu die gans het eiland zullen doorkruisen. De fietsstage is bedoeld voor wielrenners op alle niveaus. Er zal in verschillende groepen gereden worden gaande van cylcosportieven tot wedstrijdrenners.
Als je echt op zoek bent naar de ideale winterstage laat deze kans dan niet aan je voorbij gaan. Lanzarote staat garant voor schitterend zomerweer het ganse jaar door. Je geniet van begeleiding door de Belgische top in het wielrennen en krijgt professionele advies in de nieuwste trainingsinzichten. Bovendien biedt Club La Santa u meer dan 40 sporten aan, volledig inclusief. Zo kan u na u training gebruik maken van een schitterende fitnessruimte, wellness centre, olympisch zwembad, ...

Voor meer info kan u terecht op www.trisport.be : stages
of contacteer Rudi Stroobants info@trisport.be
of Mario Vervaecke op Mario@qtr.be

Groetjes Bob.

Fietske klaar voor de strijd

2008-07-30T18:38:00.004+01:00

Hey supporters,

Vandaag de laatste trainingskes afgewerkt: 2 uurtjes gefietst met 2 korte blokjes in en een kwartiertje gelopen direct na het fietsen. Vanaf nu RUSTEN en SCHRANZEN tot zondag.

Daarna het fietske gereed gemaakt voor de strijd. Hij ziet er snel uit, allé de fiets hé. Als nu het manneke nog meewil...

Bedankt aan den buurman voor de foto's en ons Pa voor zijne ferme hof.

Bobke.

Duel der bike guides

2008-07-28T19:15:00.003+01:00

Beste vriendjes,

Eindelijk! Ik ben nog eens in België geraakt. Het was van november vorig jaar geleden dat ik nog eens thuis ben geweest en dat was toen enkel 1 nacht voor en 1 nacht na men Florida avontuur. Men laatste deftige vakantie in België is exact 1 jaar geleden. Schandalig, ik weet het. Aangezien ik nog een verlofke in het najaar gepland heb, Hawaii of zo iets, kon ik niet anders dan al men verlof opsparen en moest ik dus geduldig wachten om familie en vriendjes nog eens terug te zien.

De reden dat ik tot eind juli gewacht heb, is natuurlijk om ook aan de Marc Herremans Classic te kunnen deelnemen. Het gaat me daar weer een koerske worden. Er staan weer heel wat strijd in de wedstrijd op het menu. Vooreerst natuurlijk de eeuwige broederstrijd met ons klein Benneke.

Den broeder gaat na meer dan 1 jaar op non actief te hebben gestaan, zijn seizoen openen in de Ironman van Antwerpen. Ondanks het feit dat Ben slecht 2 maanden looptraining in de benen heeft, weet ik nu al dat het een hele klus gaat worden om hem nog te stekken te krijgen. Eigenlijk is starten al een overwinning voor den broer. Geopereerd op 27 februari, 3 maanden revalidatie, eind mei eerste keer 6 km gelopen zonder te stoppen. Desondanks verwacht ik terug een fameuse broederstrijd. De laatste maanden kwam er terug kracht in zijn benen, werd er nooit minder dan 4km per sessie gezwommen en werden een aantal 20km duurlopen zonder problemen afgewerkt. Ik zal een ferm koerske moeten neerzetten om hem te kloppen.

Den tweede strijd is die van de Club La Santa Bike guides: naast mezelf en den broer staan er nog 2 (ex-) collega 's aan de start: de voor zijn fietsexploten beruchte Ovi schovi en Markie longlegs Withacker die speciaal van het tropische Engeland afkomt om ons het vuur aan de schenen te leggen. Marc heeft 2 x IM Oostenrijk, 1 x IM Lanzarote en 1 x Hawaii op zijn palmares. De spanning zal te snijden zijn. Wie gaat met de hoogste eer aan de haal en wordt opper bike guide?

Last but not least de Ironman titel van Wuustwezel. Van de 1100 deelnemers komer er wel 400 van Wezel denk ik. Marc Herremans heeft met zijn prachtprestaties destijds heel Wezel in de ban van het triathlonnen gebracht. Naast 3 van de vier hierboven vernoemde kadees is het oppassen voor Bartje -van bouwvakker naar pompier -Van Looveren, Frank -de scherpste -Herremans en Kriske -den derny-Herremans.

Hieronder ziet ge drie van de bikeguides tijdens een vrolijk avondje uit.

Bobke.

Opbouw Hawaii

2008-07-03T14:26:00.002+01:00

Hey allemaal,

We zijn nu 5 weken na de Ironman van Lanzarote. Hoog tijd om eens een update te geven.
Wat heb ik de voorbije weken zoal gedaan?
Vooreerst heb ik een aantal fameuze kroketjes in de disco uitgedeeld. Het hoogtepunt was ongetwijfeld de knal party die Club La Santa organiseerde voor zijn 25jarig bestaan. Niemand minder dan de enige echte Jonny Logan kwam hier efkes het beste van zichzelf geven. Wat de voeding betreft heb ik me minisieus aan men post Ironman dieet van hamburgers, pizzas en fritten gehouden. Daarnaast gewoon gedaan waar ik zin in had. Geen hartslagmeter, geen programma´s, gewoon men goesting. Ik heb 1 week volledige rust genomen. De tweede week 15uurtjes getraind, de derde terug 15, dan 18 uur en vorige week 16uur. Ik ben zeker tevreden met wat ik al heb kunnen doen. Het is bekend dat na een Ironman, en zeker na de Ironman in Lanzarote, lichaam en geest 2 maanden nodig hebben om terug op plooi te komen. De voorbije 4 weken heb ik dan ook gewoon getracht de conditie te onderhouden. Er waren dagen bij dat het kopke duidelijk aangaf dat het geen goesting had. Awel dan werd er ook volledig niks gedaan. Het gebeurde dat ik in het zwembad sprong en er na 300m al terug uitwas, geen goesting. In de terminologie beter bekend als de Ironman depressie. Het is een teken van je lichaam dat het nog vollop bezig is met het herstel na zo een aanslag op je lichaam wat een Ironman toch wel degelijk is. Er waren dagen dat het dan weer zeer goed ging: nog eens onvervalst koerske rijden met een aantal andere bikeguides. Zonder u zorgen te hoeven maken over trainings zones, gewoon het snot voor u ogen rijden, demarreren, als den andere terugkomt, een tandje bijsteken, eraf moeten, terugkomen en zelf wegspringen, gewoon dikke fun hebben.

Nu sinds maandag de draad terug opgepakt. Bedoeling is vanaf nu te focussen op Hawaii. Deze maand tracht ik de basisconditie terug op peil te brengen. Nu door ni echt stil te hebben gelegen heb ik de luxe van rond de 90 % te kunnen opbouwen. Een eerste blok bestaat uit 4 weken. Dan staat de 1/2 Ironman van Antwerpen op het programma, de week nadien de Sterke Peer, dan een week relatieve rust. Dan de tweede blok van 6 weken, gevolgd door 2 weken taper. Het zal er al snel aankomen als ge het zo bekijkt.

Nu stiekem hoop ik binnen 4 weken toch al terug redelijk goed te zijn. De kleinen broeder is namelijk gestaag aan zijn comeback aan het werken en zal in Antwerpen zijn heroptreden maken. Het is bekend dat wij altijd een robbertje uitvechten in de wedstrijd: een race in de race. Waar zit hem, hoeveel heb ik achter, kan ik hem nog pakken? Nu ondanks het feit dat hij het 10 maanden zonder deftige looptraining heeft moeten stellen, zal ik toch uit mijn pijp gaan mogen komen vrees ik. Hij is terug zeer gedreven aan het trainen en volgens insiders al terug verschroeiend in het zwemdok en op de fiets.

Binnen 3 weken ben ik terug in den Belgique! Jihaaaa!
Bobke.

Koopje

2008-06-27T16:30:00.003+01:00

Hey allemaal,

Ik verkoop mijn tijdritfiets! Hij heeft vorig jaar schitterend dienst gedaan, maar ge kunt moeilijk op 2 fietsen tegelijk rijden.
Het is echt een koopje:

ISAAC JOULE TIJDRITFIETS: MODEL 2006

SPLINTERNIEUW CARBONNEN KRANKSTEL

FULL CARBON FRAME, MAAT MEDIUM

SHIMANO DURA ACE/ ULTEGRA

4 WEDSTRIJDEN MEE GEREDEN, DUS NOG IN PERFECTE STAAT

GEKWALIFICEERD VOOR HAWAII!

PRIJS: VOLLEDIGE FIETS ZONDER WIELEN 1700,-

MET WIELEN: 1900,-

MET FULL CARBON TIJDRITWIELEN 2400,-

Heb je interesse, stuur een e-mail naar dewolfbob@hotmail.com!

Groetjes Bob.

7 Belgische Ironmanwinnaars

2008-06-20T15:49:00.002+01:00

Even iets rechtzetten. België heeft 7 Ironmanwinnaars.
Hier de namen: twee Hawaii winnaars: Marc Herremans en Luc Van Lierde
Daarnaast hebben we Dirk Van Gossum, Gerit Schellens, Marino Vanhoenhacker, Bert Jammaer en Rutger Beke.

Mijn excuses voor deze vergissing in het vorige artikel!

De broeders

2008-06-18T14:04:00.005+01:00

Een 7-tal jaar geleden, ik was net afgestudeerd, ging ik op zoek naar een nieuwe fitness. Ik sjotte op dat moment nog en was sinds een paar jaar stevig met gewichtjes aan het sleuren. Tot dan had ik altijd in Leuven, in de fitness van de universiteit getraind. Ik koos voor "de Planet fitness" in Merksem. Gedurende 5 jaar heb ik daar vandeeg met gewichten gesmeten. Gemiddeld 4 keer per week sleuren tot dat ik er bij neer viel. Op mijn zwaarst woog ik 79kg voor 1m76 (ni echt het ideale triathlon figuur me dunkt). Ik bleek nogal redelijk overweg te kunnen met den bench press. Op mijn sterkst ooit eens 150kg gedrukt! Na verloop van tijd kreeg ik dan ook de bijnaam Bob den Bencher. Er waren een aantal krachtpatsers waar ik geregeld mee samentrainde. 1 van hen was Wim Jammaer, het klein broertje van Bert Jammaer. Fantastische kerel die me altijd maar weer het onderste uit de kan deed halen. Afzien: dat was het motto!

Jaarlijks organiseerde Planet Fitness ook een Survival. Een wedstrijd over 10 proeven waar kracht, uithouding en afzien bij de beesten centraal stonden. De proeven waren: bench press: meest aantal herhalingen met eigen lichaamsgewicht, dippen: meeste aantal herhalingen, chin ups: meeste aantal herhalingen, leg press: meeste aantal herhalingen met 2 x lichaamsgewicht, deadlift: om ter meeste heffen, clean and press: meeste aantal herhalingen met helft van lichaamsgewicht, 1,5km lopen: snelste tijd op de loopband, sit ups: meeste herhalingen, 500m roeien: snelste tijd op Concept 2 roeimachine, farmerswalk: 65kg in beide handen en zo ver mogelijk wandelen (1 van de onderdelen in sterkste man wedstrijden).

Wim was telkens 1 van de te duchten tegenstanders. Eigenlijk stond onze ganse trainingsopbouw in het teken van deze wedstrijd. Tegen elkaar op werd er getraind met het oog op die wedstrijd. Ik ben 2 maal op de tweede plaats gestrand.

Nu op een gegeven dag kwam ik de fitness binnen en zag ik een smal ventje gelijk ne zot op de loopband lopen. Ik dacht bij mezelf: "allez wat doet die smalle pannekoek hier nu in ne fitness, op ne loopband". Ja op dat moment was men motto hoe breder hoe beter, hoe sterker, hoe liever! Nu bleek dat smal ventje den broer van de Wim te zijn, Bertje Jammaer.

Op een 1 van die survival wedstrijden kwam Bert zijn klein broertje aanmoedigen en heb ik een tijdje met den Bert staan praten.

Nu 4 jaar geleden moest ik door een blessure mijn voetbal carriere vaarwel zeggen en rolde ik in de triathlonsport. Ik leerde Bert beter en beter kennen. En sinds mijn verblijf in Lanzarote is hij mijn trainingspartner nummer 1 geworden als hij op stage komt. Bert is ne super atleet en ne schitternde kerel en ik denk dat hij dat afzien toch gemeen heeft met zijn broer.

De dag van vandaag is Bert 1 van de 7 Belgische Ironman winnaars en zie ik hem voor sensatie zorgen in Hawaii. Wim is ondertussen goed voor 120kg droog aan den haak, is 1 van de sterkse mannen in België en is fanatiek bezig met powerliften en sterkste man wedstrijden. Vorige week won Wim de sterkse man van Wommelgem nog. Ik ben heel blij dat ik beide gasten heb leren kennen en dat ik samen met hen heb kunnen trainen. Nu ik denk dat ik het momenteel nog efkes bij den Bert ga houden als trainingspartner. Wie weet dat ik ooit terug naast de Wim sta te schreeuwen in de fitness. Maar voor de moment is dat niet echt de beste combinatie met triathlon. Het zijn namelijk die jaren van krachttraining die er voor gezorgd hebben dat ik zo een soepele schouders heb en zo ne fantastische zwemmer ben, NOT! Mijn eerste triathlonnekes die ik meedeed moest men met 7 man menne wetsuit dicht sleuren. Ik ben ondertussen een 8 tal kilokes lichter en begin men armen meer en meer uit het water te krijgen. Wie weet verander ik ooit nog in nen triathleet!

Onderstaand heb je de gebroeders op beeldplaat. Zoek de 10 verschillen!

Tip: Wim is degene die de camion voortrekt!

Ga eens kijken op de volgende blogs!

http://bertjammaer.blogspot.com/

http://www.sterksteman.blogspot.com/

Groetjes Bobke.

Foto´s Ironman Lanzarote

2008-06-09T14:11:00.000+01:00

Hier het wedstrijdverslag via foto voorzien van gepaste en ongepaste commentaar.

Foto 1: Het is wat zo de laatste minuutjes voor de start. Links en rechts wordt er nog een wetsuitje volgepist, armkes worden voor de 526ste keer losgezwaaid, velen denken dat ze beter nog een 5de kakske hadden gedaan, hier en daar wordt er nog een laatste gelleke naar binnengewerkt, maar vooral, van den eerste tot de laatste, veel stress en wachten op dat startschot! Op de eerste rij stonden de pro´s, onder de groenen boog stonden 1200 age grouperkes klaar. Ik ben diegene met dat oranje badmutske!

Foto 2: Knal, boem, patat. Met 1200 op elkaar duiken en dan 150m verzuipen tot aan de eerste boei.

Foto 3: Koekskes op de muil uitdelen en incasseren. Borreltje pakken. Beentje trek. Stampke links en rechts. Dat is niet waar ze; ik ben een heel sportief zwemmerke!

Foto 4: Sleuren en trekken aan dat stuur op de fiets. We moesten van onze werkgever en tevens de organisator van de Ironman, deelnemen in Club La Santa outfit. Vandaar de ongebruikelijke race outfit: mijn Club La Santa koerstrui deed dienst tijdens het fietsen en mijn green team T- shirt werd omgedoopt tot wedstrijdtenue tijdens het lopen. Ik kan u verzekeren dat het geen sinicure is om zo een koerstruike aan te krijgen als ge kletsnat zijt, nen harstlag van 180 hebt en net 3,8km gezwommen hebt. Om dan dat koerstruike terug uit te krijgen na een kort fietstochtje van 180km en dan in dat green team hozeke te springen: opnieuw geen makie. Had ik er bovendien niet beter op gevonden om het nog achterste voren aan te doen ook zeker; allez dat spel opnieuw uitdoen; dan terug aan proberen krijgen; zeer snelle wissel, niet dus! Bovendien weet ik nu ook waarom al die triathlonpakskes in strakke licra zijn. Mijn green team outfitje absorbeerde ongelooflijk goed water. Dat is iets dat ge kunt missen tijdens ne marathon. Na elke bevoorrading kon ik gelijk nen dweil men toppeke uitwringen (zie onderstaande fotokes)!

Foto 5: Mijn doel vooraf was om in dezelfde ronde dan de winnaar te eindigen. Ik kwam binnen met de fiets, deed mijn wissel en begon aan mijn marathon. 1 probleem. Bertje Jammaer was al aan zijne 2de ronde begonnen. Nu na een paar km lopen, begon ik in een super tempo te komen. Aan het keerpunt na 5km zag ik dat ik tot 150m van Bert was genaderd. Ik dacht bij mezelf: kan ik dat wel maken, superBerje voorbij lopen. Die liep op kop, klaar om zijne eerste Ironman te gaan winnen, wat als die begint te twijfelen aan zichzelf, aan zijn tempo, ... omdat ik daar een kamikazi marathonneke aan het doen ben. Nu na 7km kwam ik bij Bert. Ik zei: "ni naar mij zien, ik ben gewoon aan een zot lopeke bezig, ik ga men patat nog wel krijgen." Op deze foto ben ik Bert juist voorbijgelopen (allez ja, hij had nog wel nen toer voor natuurlijk). Maar ge kunt wel aan men gezichtje zien dat ik dat eigenlijk wel graaf vond, hihi. Sorry Bert.

Foto 6: Ronde 2: amai wat ben ik hier aan het doen. Ik raak precies gene grond, superbenen. Jihaa!

Foto 7: Ronde 3: bye bye superbenen, AMAI men benen!

Foto 8: Drie armbandjes: nog 1 rondje van 10,5km te gaan. Ge kunt ni geloven in wat ne staat die beentjes dan al verkeren. Op mijn gezichtje kunt er toch wel iets uit afleiden: dat wordt nog goe lachen dat laatste toereke!

Foto 9: Vorig jaar is 1 van onze collega´s in de laatste meters van zijn Ironman fenomenaal op zijn bakkes gegaan. In zijn vreugdedans wou hij met zijn laatste krachten handje klap doen met Ovieke die toen als green teamer aan het supporteren was. Op het gepaste moment trok Schoofske zijn hand weg, zodat onze collega vrolijk tegen den asfalt smakte. Hij landde met zijn kin op de finishlijn. Zonder zwans hij stond zelfs niet op zijn finishfoto. Nog nooit zo hard gelachen. Vandaar mijn gefocuste blik naar de grond tot ik over die meet was!

Foto 10: Hier waaide men klakse bijna af. Efkes corrigeren voor de sponsor dacht ik!

Foto 11: Hier een promotiefoto voor mijn nieuwe sponsor: Signal tandpasta voor glanzend witte tanden.

Foto 12: Hier het podium in mijn age group. Doel voor de wedstrijd was op dat podium geraken. Dus missie geslaagd. Ik was tijdens deze foto naar ons Pa zijn codakske aan het loeren. Als voleerde PApparazi had hij zich tussen de professionele pers gesmeten om ook beeldmateriaal te verzamelen!

Het was een schoon koerske,
Bobke.

Beelden IM Lanzarote

2008-06-05T16:54:00.002+01:00

Beeldverslag van de Ironman van vorige week op de volgende link:

http://www.tri-mag.de/index.php?option=com_xevgfx&func=detail&id=66&Itemid=251

Groetjes Bob.

PS. Ik ben dat feesten ni meer gewoon man. Ne kater, ik wist ni meer wat dat was. Nu terug wel dus! Neenee, gewoon goed aan het rusten, af en toe eens feesten (gelak de beesten) en hier en daar al eens een klein trainingske inlassen.

Verslag Ironman Lanzarote

2008-05-25T11:24:00.002+01:00

Gisteren was het zover. Om 7uur werden 1300 atleten op gang geschoten, voor de zwaarste Ironman ter wereld.

Ik was de voorbije dagen redelijk nerveus voor de zwemstart. Het zwemparcours hier in Lanzarote is zodanig dat je na 170m al rond de eerste boei moet draaien. En met mijn zwemtalent betekent dat vechten met een paar honderd ander atleten. Ook gisteren was het weer niet anders. Na een loopstart waren de eerste honderden meters weer puur overleven, niet te veel klappen incasseren en trachten zo snel mogelijk uit die wasmachine en rond die boei te geraken. Eens voorbij die boei was er lang stuk rechtdoor. Ik kwam in een behoorlijk ritme en bleef de volledige eerste ronde deftig zwemmen. Na een goei 30minuten beëindigde ik men eerste ronde. De tweede ronde voelde zeer goed aan. Ik maakte alleen de fout veel te breed rond de eerste boei te zwemmen. Na 1h02 minuten kwam ik uit het water. In vergelijking met Nice vorig jaar een progressie van bijna 4 minuten en in vergelijking met Florida 1min30 beter. Nu in vergelijking met de top verlies ik nog altijd 13minuten wat nog veel te veel is. Dus eerste conclusie: ik ben lichtjes verbeterd de voorbije maanden, maar ik heb nog een lange weg te gaan wat het zwemmen betreft.

Het fietsen voelde onmiddellijk goed aan en maakte gestaag mijn opweg naar voor. Nu ik heb de voorbije 2 jaar de Ironman telkens van dichtbij gevolgd en heb gezien wat overmoedig fietsen met je loopprestatie kan doen. Vanaf dat we aan de bergzone kwamen, heb ik dan ook altijd gedoseerd geklommen. Rustig aan en niet forceren. Bovendien stond er weer ongelooflijk veel wind. Na men valpartij in Gran Canaria zit de schrik er toch nog goed in. Als er zijwind stond durfde ik toch nooit volluit te gaan in de afdalingen. Na 120km kwamen we boven op de laatste echte klim van de dag. Vanaf dan stond de wind meestal in de rug en was het voornamelijk in dalende lijn richting finish. De laatste 25km vond ik terug een zeer goed ritme en kon ik nog wat alteten passeren. Na 5h30 op de fiets reed ik de wissel terug binnen. Zeker geen toptijd, wel degelijk.

Het lopen kan kort samengevat worden: supersnelle eerste ronde, snelle tweede en dan afzien bij de beesten om een deftig tempo te houden.

Ik kwam door halverwege in 1h26. Dan weet je dat je nog een klop gaat krijgen. De tweede helft toch nog 1h35 kunnen lopen, wat resulteerde in een marathontijd van 3h01. De 13de looptijd van alle deelnemers. Echt ongelooflijk tevreden van men lopen. De eerste 25km vloog ik over het parcours.

Uiteindelijk 26ste gefinished in 9h44, 3de in mijn age group, 7de age grouper overall. Supercontent met dit resultaat. Het feit dat ik de top 20 niet haal, heel simpel, zeer sterke bezetting dit jaar. Met de tijd die ik dit jaar behaal, was je vorig jaar 15de en geplaatst als prof.

De winnaar dit jaar Bertje Jamaer. Van start tot finish aan de leiding. Wat een wedstrijd. Ik hoop dat hij eindelijk de erkenning krijgt die hij verdient. Zo ne klasbak.

Tenslotte nog dit. Zelden zo een sfeer meegemaakt. Rijen dik stonden supporters rond het loopparcours. Zoveel aanmoedigingen, echt kippevel elke keer ik aan de finish kwam om mijn volgende ronde te beginnen. Wanneer ik dan uiteindelijk binnen liep was het een ooverdovend geroep en getier van alle green teamers, familie en vrienden, de talrijk aanwezige Belgen, ... echt kicken!

Vanavond vindt de awardsceremonie plaats. Dankzij mijn derde plaats mag ik het podium gaan bestijgen. Ik hoop dat ik de trapkes op geraak want mijn beentjes voelen het wel.

Daarna wordt er hier in La Santa een fameus kroket op gegeven in de disco.

Bedankt voor alle steun!

Bobke.

Foto´s volgen zo snel mogelijk.

26ste IM Lanzarote

2008-05-24T20:49:00.001+01:00

Hey allemaal,

Hier al kort wat info van de IM van Lanzarote:
zwemtijd: 1h02
fietstijd: 5h30
looptijd: 3h01
finish: 9h44
Overall: 26ste plaats en op het podium in men age group: 3de

Super tevreden!!!!

Bert Jammaer wint op verbluffende wijze!

Verslag volgt morgen.

Bobke!

Aftellen

2008-05-21T14:06:00.002+01:00

Hey allemaal,

We zijn aan het aftellen naar zaterdag. De laatste kleine trainingsprikkels zijn gegeven, de fiets is volledig in orde gebracht, race nummer is opgehaald, ...

Die laatste dagen zorgen toch altijd voor wat stress: "hopelijk zit alles mee zaterdag, als ik maar niet plat rijd, hoe gaat de zwemstart verlopen, ga ik superbenen hebben,... ", kortom het mag gaan komen.

Gisteren moest ik samen met alle green teamers de atleten hun registratie- enveloppe en geschenkenzak gaan gereed maken. Wel ludiek wetende dat ge misschien uw eigen zakske aan het maken zijt. Maandag en dinsdag heb ik nog een klein beetje getraind. Vanaf vandaag is het koolhydraten laden en platte rust. Ik ben vrij vanaf morgen en dan wordt in bed liggen men hoofdbezigheid. Morgen wordt het ook een blij weerzien met den broeder. Sinds zijn afscheid in La Santa eind januari, heb ik hem niet meer gezien. Dat wordt ook een hele steun voor de wedstrijd.

La Santa is ondertussen omgedoopt in een atletendorp. Alles ademt Ironman, overal standjes, getrainde atleten, peperduur tijdritfietskes,... Het is wel een aparte sfeer.

Op http://www.ironmannews.com/ kan je een voorbeschouwing van de Ironman van Lanzarote lezen met mezelf!

Ik ga zo snel mogelijk een verslag op den blog zetten.
Zij die willen kunnen de wedstrijd live volgen op www.ironmanlive.com, ga naar track an athlete en type mijn naam in of mijn race (BIB) nummer: 197. Normaal gezien krijg je dan een update van de zwemtijd, fietstussentijden, looptijd en eindtijd.

Ik ga er een lap op geven daar moogt ge gerust van zijn!

Groetjes Bobke.